ตอนที่ 700 เซี่ยงกงช่วยเหลือ

ครานั้นระบบก็เงียบสนิทไปอีกครั้ง ไม่ว่าหลี่เจ้าจะเรียกเท่าใดก็ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับ เขารู้ดีว่า นับแต่นี้ไป เขาจะต้องอำลาระบบตลอดกาล ที่พึ่งใหญ่ที่สุดของเขากำลังจะสลายไป พร้อมทั้งตัวเขาเอง

เขาไม่เสียใจเลย เพราะเพื่อความผูกพันในใจนั้น มันย่อมคุ้มค่า

ด้วยเขาเพียงลำพัง และไม่มีร้านสรรพสินค้าใดช่วยเหลือ การจะเข้าไปถึงอาฝางกงจนถึงดินแดนศิลาพานย่อมไม่ต่างจากหนทางสู่ความตาย เขาจำต้องกลับไปยังสวนซ่างหลินก่อน เพราะเขายังมีเฮลิคอปเตอร์อยู่

เขากับชิวเซียงจึงค่อย ๆ หันหลังกลับ แล้วเร่งม้ากลับสวนซ่างหลิน แต่ยังไม่ทันเข้าประตูเมืองสวนซ่างหลิน ก็เห็นมีคนหนึ่งยืนขวางอยู่กลางถนนคอนกรีต ขวางทางเขาไว้ คนผู้นั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่คือเซี่ยงกงที่เขาเคยพบที่ด่านฮั่นกู่กวน

เวลานี้อีกฝ่ายมีผู้ติดตามไม่กี่คน ยังคงแต่งกายแบบพ่อค้า คาดว่าคงเพิ่งมาถึงสวนซ่างหลินได้ไม่นาน

“นี่หมายความว่าอย่างไร?” หลี่เจ้าถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ เวลานี้เขาไม่มีเวลามาเสียกับเซี่ยงกง

ทว่าเซี่ยงกงกลับไม่ตอบคำถาม ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เอ่ยขึ้นว่า “ข้าได้รู้เรื่องที่อาฝางกงแล้ว เจ้าคิดจะไปช่วยอินม่านใช่หรือไม่?”

หลี่เจ้าประหลาดใจไม่น้อย เรื่องนี้เขาเพิ่งจะทราบเมื่อไม่นาน แต่เซี่ยงกงกลับรู้มาก่อนแล้ว เช่นนี้ย่อมแปลว่าอีกฝ่ายมิได้ละเลยเรื่องที่อาฝางกงเลย ตรงกันข้ามกลับจับตามองอยู่ตลอด

“ใช่แล้ว!” หลี่เจ้าไม่คิดปิดบัง แต่ก็ไม่พูดมาก

“แล้วเจ้าคิดจะฝ่าการโจมตีของพวกสาวใช้ของชิงหนี่ว์อย่างไร?” สำหรับความน่าสะพรึงของเหล่าสาวใช้ของชิงหนี่ว์ เขาเองก็รู้ดี

หลี่เจ้ากวาดตามองเซี่ยงกงตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่รู้ว่าขวดน้ำเต้าที่เขาถืออยู่นั้นมีอุบายใดแอบซ่อนอยู่ ความระแวดระวังพลันเพิ่มขึ้นทันที บุรุษตรงหน้าเป็นคนอันตราย ไม่รักษาคำพูด หากพูดมากไปกลับจะยิ่งเปิดเผยแผนของตนเอง

เขาเป็นคนของชิงหนี่ว์ บางทีอาจถูกส่งมาเพื่อสอดแนมความคิดของตนก็ได้

“เรื่องนี้ไม่ต้องให้เจ้าวุ่นวายใจ”

เซี่ยงกงส่ายหน้า พูดอย่างจนใจว่า “ดูท่าเจ้าจะระแวงข้าเหลือเกิน พูดตามตรง ข้ามิใช่คนของชิงหนี่ว์ แต่เป็นมาช่วยเจ้า”

หลี่เจ้าแปลกใจ คำพูดของเซี่ยงกงฟังราวกับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนหนึ่ง แต่เขายังไม่ยอมเชื่อ ถามกลับว่า “ช่วยอย่างไร?”

เซี่ยงกงคงคาดไว้แล้วว่าเขาจะไม่เชื่อ เพื่อขจัดความระแวงนั้น เขาเตรียมไว้ก่อนแล้ว จึงตบมือสองสามครั้ง ทันใดนั้นก็มีคนมุ่งหน้าเข้าไปในป่าที่ไม่ไกลนัก เพียงครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าดังแน่นขนัดออกมาจากในป่า แล้วก็มีคนเดินออกมา

หลี่เจ้ามองชัดก็ถึงกับตะลึง

“เมิ่งอี้?”

ถูกแล้ว คนที่ออกมานั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่คือเมิ่งอี้ ที่ด้านหลังยังมีทหารติดอาวุธนับหมื่นเดินตามมา

เขารู้สึกประหลาดใจนัก จำได้ว่าเซี่ยงกงเคยบอกว่า หลังเมิ่งอี้กับคนของเขาหลบหนีได้แล้ว ก็กลับไปยังแคว้นซ่างจวิน ไม่ได้กลับมาฉางอัน แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงปรากฏตัวที่นี่?

“นี่แหละคือความจริงใจของข้า แท้จริงกองทัพหมื่นคนนี้ ข้าแอบพากลับมาเอง พวกเขามิได้ไปแคว้นซ่างจวิน” เซี่ยงกงอธิบาย

“แล้วเหตุใดเจ้าต้องหลอกข้า?” หลี่เจ้าไม่เข้าใจ

“เพราะบางเรื่องเจ้ามิได้รู้เบื้องใน หากไม่หลอกเจ้ากลับจะกระทบต่อแผนใหญ่ทั้งหมด”

“แผนใหญ่?” หลี่เจ้าไม่เข้าใจว่าเซี่ยงกงหมายถึงอะไร แต่การกระทำนี้อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าเขามิได้อยู่ฝ่ายชิงหนี่ว์ทั้งหมด

“ใช่แล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าจุดประสงค์ของชิงหนี่ว์ในการมาครั้งนี้คืออะไร?”

หลี่เจ้าไม่พูด แต่ก็ไม่ส่ายหน้า เซี่ยงกงย่อมดูออกในความคิดของเขา จึงกล่าวต่อว่า “ข้าไม่อยากให้ชิงหนี่ว์ทำลายแผ่นดินฉิน หรือพูดให้ชัดกว่านั้น ไม่อยากให้ชิงหนี่ว์ทำลายโลกใบนี้”

“แต่ที่สำคัญที่สุด นางไม่ควรทำร้ายอินม่าน” เขารู้อยู่แล้วว่า ‘พี่สาว’ มิใช่บุตรสาวของชิงหนี่ว์ และนางเองก็คือผู้ที่ถูกชิงหนี่ว์ผลักเข้าไปในแสงขาวนั้น

เขาอุตส่าห์ได้มีพี่สาวร่วมบิดาต่างมารดาเพียงคนเดียว จะให้ถูกทำร้ายได้อย่างไรกัน ต่อให้เขาเป็นคนที่ชิงหนี่ว์อบรมสั่งสอนมากับมือ ก็ไม่อาจทนนิ่งดูนางไร้ความเป็นคนได้

ยิ่งไม่ควรทำร้ายพี่สาวเพียงคนเดียวที่เขายอมรับ

(จบตอน)