ตอนที่ 685 เหตุฉุกเฉิน

ทั้งสองพูดคุยกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จากเรื่องสำคัญจนถึงเรื่องไร้สาระ บางทีเพราะไม่ได้พบกันนาน ต่างมีเรื่องมากมายที่อยากจะพูดออกมา ครานี้ทุกถ้อยคำจึงพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส จนทำให้หลี่เจ้าเป็นกังวลนัก คนทั้งคู่ล้วนเป็นบุคคลสำคัญของเขา แต่กลับมาพบกันในที่เปลี่ยวรกร้างเช่นนี้ แถมยังซ่อนตัวอยู่ในสถานที่อึมครึมชวนขนหัวลุก เขาได้แต่จนคำพูด

แต่เมื่อเขาแอบชะโงกศีรษะออกไป กลับถึงกับสะดุ้งตกใจ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าแทบทำให้หัวใจหยุดเต้น ตรงนั้นคือถ้ำหินปูนขนาดค่อนข้างใหญ่ มีแสงสว่างเล็ดลอดออกมาจากตะเกียงน้ำมัน

ใต้แสงตะเกียงนั้น มีคนสองคนโน้มตัวเอนอยู่บนก้อนหินใหญ่ ไม่สิ ต้องเรียกว่า ถูกมัดมือมัดเท้าแล้วโยนทับไว้บนก้อนหินนั้น ทั้งสองก็คือท่านอาและท่านแม่ของเขาเอง

เวลานี้ทั้งคู่กำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ราวกับการถูกมัดมิได้ทำให้จิตใจขุ่นข้องเลยแม้แต่น้อย

ด้านหลังพวกเขามีหลุมลึกอยู่หนึ่งหลุม หลุมไม่ใหญ่นัก แต่มีร่องรอยการขุดอย่างชัดเจน คล้ายมีบางสิ่งถูกขุดออกไปจากในนั้น

เมื่อเห็นหลุมนั้น หลี่เจ้ากลับรู้สึกคุ้นตา จึงหันไปมองปากถ้ำด้านบนที่เป็นแนวดิ่งขึ้นไป

ปากถ้ำนี้มีรูปร่างคล้ายกับหลุมลึกนั้น เพียงแต่ปากถ้ำใหญ่กว่า ถึงขั้นบรรจุรูปหลุมนั้นได้ทั้งอันแล้วยังมีที่เหลือ

เมื่อมองไปทั่วอีกครั้ง กลับพบว่าโล่งว่างไปหมด ไม่มีสิ่งใดอื่นอีกเลย

“ท่านอา ท่านแม่ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ มีคนร้ายทำร้ายท่านหรือไม่?” หลี่เจ้าออกจากที่ซ่อนพร้อมพาคนติดตามเข้าไปใกล้ เคลื่อนไหวรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็แก้มัดให้ทั้งสองได้สำเร็จ

“เจ้าเอ๋ย เจ้ามาได้อย่างไร?” ทั้งคู่ร้องออกมาพร้อมกัน ต่างตกใจที่เห็นหลี่เจ้าอยู่ที่นี่

หลี่เจ้าไม่ได้อธิบายมาก ตั้งใจจะพาทั้งสองออกไปก่อนแล้วค่อยพูด เพราะที่นี่ไม่เหมาะแก่การสนทนา แต่หลี่จีหนงกลับยกมือห้ามไว้

“ตอบข้าก่อน เจ้ามาทำไมในเวลาสำคัญเช่นนี้ หรือว่าที่เสียนหยางเกิดเรื่องขึ้นแล้ว?” หลี่จีหนงเอ่ยถามด้วยท่าทางร้อนรน ส่วนลฺวี่เอ๋อเพียงจ้องมอง ‘ลูกชาย’ ผู้นี้อย่างลึกซึ้ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนเกินบรรยาย

หลี่เจ้ารู้ดีว่า หากไม่ตอบให้เข้าใจ ทั้งสองจะไม่ยอมไปแน่ จากแววตานั้นเขาเห็นความกระวนกระวายชัดเจน จึงตอบว่า “ข้ามาตามหาชิงหนี่ว์”

“ชิงหนี่ว์? เจ้าหาไม่เจอหรือ?” หลี่จีหนงถามขึ้นอย่างเร่งร้อน

“หาเจอหรือ? ข้าเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชิงหนี่ว์คือผู้ใด?” หลี่เจ้าขมวดคิ้วอย่างงุนงง

หลี่จีหนงถึงกับร้อนใจ “แย่แล้ว เกรงว่าจะเกิดเรื่องใหญ่! หลี่เจ้า อย่าได้สนใจเราสอง รีบกลับเสียนหยางไปเดี๋ยวนี้ ต้องหาท่านเซี่ยงกงให้พบโดยเร็วที่สุด แล้วจับตัวเขาไว้ทันที!”

“ท่านเซี่ยงกง?” หลี่เจ้ากลับงงยิ่งกว่าเดิม เขาพูดถึงชิงหนี่ว์ แต่เหตุใดท่านอาจึงเอ่ยถึงเซี่ยงกง หรือว่าทั้งสองได้พบเขาเข้าแล้ว?

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ รีบเล่ามา ไม่อย่างนั้นข้าจะตัดสินใจไม่ได้!” หลี่เจ้ารู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงเร่งถามต่อ

“ไม่ทันแล้ว เวลาไม่มีแล้ว!” หลี่จีหนงกำหมัดแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและอ่อนแรง

“ก็พูดมาสิ!” หลี่เจ้ากระตุ้นเสียงหนัก

ลฺวี่เอ๋อยังดูสงบกว่า นางมองหลี่เจ้าอย่างยาวนาน แววตายังแฝงความซับซ้อนและความจำใจ ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว “ให้ข้าพูดเองเถิด”

นางสูดลมหายใจเข้า ไม่ลังเลอีกต่อไป กล่าวต่อว่า “ท่านเซี่ยงกง ก็คือลูกชายที่ข้ารอคอยมาเนิ่นนาน เขาได้เอาบางสิ่งออกไปจากที่นี่ ชิงหนี่ว์บอกว่า ของสิ่งนั้นหากพบกุญแจที่เข้าคู่กัน จะเปิดให้มันแปรเปลี่ยนกลายเป็นสิ่งอันเกรียงไกรเหนือผู้ใด ของสิ่งนั้นสามารถทำให้ฟ้าดินเปลี่ยนสีได้”

“ฟ้าดินเปลี่ยนสีหรือ? มันคือของสิ่งใดกันแน่?” หลี่เจ้าได้ยินแล้วก็รู้สึกถึงลางร้าย สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยน รีบถามต่อ

ลฺวี่เอ๋อส่ายศีรษะ “ข้าเองก็ไม่รู้ แต่ชิงหนี่ว์ให้ความสำคัญกับมันมาก ของสิ่งนั้นดูเหมือนเป็นก้อนหินใหญ่ ทว่าละเอียดประณีตนัก เกรงว่าจะไม่ใช่ของธรรมดา แต่ลูกชายอกตัญญูของข้ากลับหามันไป ยังมัดเราสองคนไว้ที่นี่อีกด้วย”

“ท่านเซี่ยงกงเอาของนั่นไปจริงหรือ?” หลี่เจ้าเริ่มแสดงสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่รู้ว่าของที่แม่พูดถึงคืออะไร แต่เมื่อได้ยินว่าต้องใช้กุญแจเปิด ก็เริ่มคาดเดาได้ เกรงว่าสิ่งนั้นจะคล้ายกับก้อนหินประหลาดในอาฝางกง “แล้วพบท่านชิงหนี่ว์หรือไม่ นางรู้หรือเปล่าว่าสิ่งนั้นถูกเซี่ยงกงเอาไป?”

เวลานี้สิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุด คือชะตาของชิงหนี่ว์

บางที มีเพียงชิงหนี่ว์เท่านั้น ที่จะบอกความจริงทั้งหมดแก่เขาได้

(จบตอน)