ตอนที่ 64 นั่นคุณจะทำอะไร มู่เฉินฮ่าว
ตอนที่ 64 นั่นคุณจะทำอะไร มู่เฉินฮ่าว
มู่เฉินฮ่าวกลับถึงบ้านก็ให้อาเจิ้งนำโน้ตบุ๊คมาให้ เขาเริ่มจัดการกับกิจการของบริษัท แม้ว่าวันนี้มู่เฉินฮ่าวจะถูกมือปืนซุ่มโจมตีระหว่างทางกลับบ้าน หากแต่ก็นับว่ายังโชคดีที่เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว
ครั้นเซี่ยฉิงกงเห็นสภาพจิตใจของมู่เฉินฮ่าวที่ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดผิดปกติไปเลย เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้น
นอกจากนี้ อาเจิ้งก็ยังอยู่กับมู่เฉินฮ่าวตลอด คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเป็นแน่
เซี่ยฉิงกงจึงตัดสินใจเข้าครัวไปต้มไข่สองสามฟอง จากนั้นก็นำไข่ต้มพร้อมด้วยถุงน้ำแข็งไปหาหมั่นโถว
ซิงเหวินจิ้งตบหน้าหมั่นโถวอย่างแรง และนั่นทำให้เซี่ยฉิงกงรู้สึกเสียใจ
ห้องของหมั่นโถวอยู่ไม่ไกลจากห้องของเธอกับมู่เฉินฮ่าวนัก
เซี่ยฉิงกงเคาะประตูห้องของหมั่นโถว
หมั่นโถวเปิดประตูออกมาทันที ครั้นเห็นในมือของเซี่ยฉิงกงมีไข่และถุงน้ำแข็ง หมั่นโถวก็รู้สึกซาบซึ้งใจ
"นายหญิงน้อย คุณมาที่นี่ทำไม ?"
หมั่นโถวเบี่ยงตัวหลบ เพื่อให้เซี่ยฉิงกงก้าวเข้ามาในห้อง
ครั้นเซี่ยฉิงกงก้าวเข้าไปในห้อง เธอก็กวาดตามองโดยรอบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาในห้องส่วนตัวของหมั่นโถว ห้องของหมั่นโถวสะอาดสะอ้าน หากแต่นอกจากนั้นแล้ว เธอก็มองไม่เห็นอะไรที่แสดงออกว่าเป็นห้องของเด็กผู้หญิงเลย
ผ้านวมสีเขียวไม่ต่างจากผ้านวมทหารในกองทัพพับวางเรียงเป็นตั้งซ้อนกันอยู่ที่มุมห้อง
รองเท้าที่เธอใส่อยู่เป็นประจำก็วางไว้อย่างเรียบร้อย
บนโต๊ะไม่มีอะไรเลยนอกจากถ้วยชา
“หมั่นโถว ... นี่เธอเคยเป็นทหารมาก่อนงั้นหรือ ?”
เซี่ยฉิงกงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หมั่นโถวพยักหน้าเอ่ยตอบเบา ๆ
“ฉันอยู่ในทีมหน่วยรบพิเศษของกองทัพมาเจ็ดปีแล้วค่ะ”
ยามนี้ ปากเล็ก ๆ ของเซี่ยฉิงกงพลันหวอจนกลายเป็นเลข 0 ... ไม่ใช่แค่เจ็ดปีนะ หากแต่ยังเป็นเจ็ดปีที่อยู่ในหน่วยรบพิเศษของกองทัพอีกด้วย ...
ไม่น่าแปลกใจที่มู่เฉินฮ่าวเคยบอกว่า เขาสั่งให้หมั่นโถวคอยปกป้องเธอ
ตอนนั้นเซี่ยฉิงกงยังหัวเราะเยาะ ทั้งยังบอกว่าหมั่นโถวมีแขน และขาที่ผอมกว่าเธอ เธอน่าจะเป็นฝ่ายปกป้องหมั่นโถวเสียมากกว่า...
“หมั่นโถวฉันขอโทษนะ ที่วันนี้ทำให้เธอถูกตบ ฉันสัญญาว่าจะไม่มีวันให้ใครทำร้ายเธอแบบนี้อีก ! โดยเฉพาะต่อหน้าฉัน !”
เซี่ยฉิงกงส่งถุงน้ำแข็งให้หมั่นโถว จากนั้นเธอก็เริ่มปอกเปลือกไข่
ใบหน้าของหมั่นโถวยังคงบวมเป่ง และนั่นทำให้เซี่ยฉิงกงยิ่งเสียใจมากขึ้นไปอีก
"ไม่เป็นไร นายหญิงน้อย ฉันมีหน้าที่ปกป้องคุณ"
หมั่นโถวยิ้มพลางเกาหัวอย่างเก้อ ๆ
"อืม ขอบใจจ้ะ"
เซี่ยฉิงกงหัวเราะเบา ๆ พลางใช้ผ้าขาวห่อไข่ที่ปอกเรียบร้อยแล้ว นำไปคลึงบนใบหน้าของหมั่นโถวอย่างเบามือ
คงไม่ดีเป็นแน่ หากจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้บนใบหน้าที่สวยงามเช่นนี้ แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตามที
หลังจากคลึงใบหน้าให้หมั่นโถวเสร็จ ก็เป็นเวลาตีหนึ่งกว่า ๆ แล้ว เซี่ยฉิงกงหาว เธอวางแผนจะกลับไปนอนที่ห้อง
จริง ๆ คืนนี้เซี่ยฉิงกงหลับไปแล้ว หากแต่ต้องตื่น เพราะได้รับทราบข่าวการบาดเจ็บของมู่เฉินฮ่าว
ตอนนี้เธอง่วงเสียเหลือเกิน
เมื่อกลับเข้ามาในห้อง ก็เห็นได้ชัดว่ามู่เฉินฮ่าวกำลังนั่งรอเธออยู่บนหัวเตียง
“ไปไหนมางั้นรึ ?”
“หมั่นโถวถูกแม่ของคุณตบหน้า ฉันก็เลยไปช่วยประคบหน้าให้เธอ”
เซี่ยฉิงกงตอบตามความเป็นจริง
มู่เฉินฮ่าวพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็ใช้มือตบตรงตำแหน่งข้าง ๆ เขา
"เอาล่ะ งั้นเข้านอนกันเถอะ"
เซี่ยฉิงกงต้องการจะถามว่า วันนี้เกิดอะไรขึ้นตอนที่เขาออกไปเซ็นสัญญา แต่ครั้นเห็นแววเหนื่อยล้าจาง ๆ ในดวงตาของเขา เธอก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติมอีก
เธอถอดเสื้อคลุมออก จากนั้นก็ก้าวขึ้นเตียงอีกฟากหนึ่ง ก่อนจะหันหลังให้มู่เฉินฮ่าว แล้วดึงผ้าห่มผืนเล็กขึ้นมาคลุมตัวเธอเบา ๆ
ทันทีที่เธอเอนกายลงนอน เธอก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่กดลงข้าง ๆ ตัวเธอ มู่เฉินฮ่าวโอบกอดเธอจากด้านหลัง ลมหายใจแผ่วเบาปะทะลำคอของเธอ และนั่นทำให้เซี่ยฉิงกงรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย พลันความรู้สึกบางอย่างก็เอ่อล้นออกมาจากร่างกายของเธอ
"นั่นคุณจะทำอะไร มู่เฉินฮ่าว อย่าแตะต้องฉันนะ !"
เซี่ยฉิงกงไม่กล้าที่จะขยับ เพราะเกรงว่าจะชนแขนที่ได้รับบาดเจ็บของมู่เฉินฮ่าวโดยไม่ได้ตั้งใจ
***จบตอน นั่นคุณจะทำอะไร มู่เฉินฮ่าว***