ตอนที่ 415 ประตูตะวันตกเปิดกว้าง

“พร้อมกันนั้นให้อู๋เฉวียนไปแจ้งเจ้าเซ่อโก่ว ให้รีบมุ่งหน้าไปยังเสียนหยาง แจ้งข่าวแก่แม่ทัพจางฮั่น”

ในเมื่อฮ่องเต้ถูกล้อม เสียนหยางเองก็อาจเกิดเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย หลี่เจ้าย่อมจำเป็นต้องให้จางฮั่นเตรียมรับมือแต่เนิ่น ๆ และในยามนี้ คนที่เหมาะสมที่สุดในการรักษาความปลอดภัยก็คือจางฮั่น

เซี่ยงอวี่มิได้ถามไถ้สาเหตุที่ต้องเปิดประตูตะวันตกกว้าง หรือแม้แต่แผนการที่จะทำ กลับเป็นฝ่ายตอบสนองอย่างรวดเร็วเสียเอง ยังไม่ทันให้ท่านอาผู้ลุงออกคำสั่ง ก็ประสานมือคำนับแล้วเงียบงันจากไป ในเมื่อมาที่สวนหลวงซั่งหลินนานขนาดนี้ ย่อมคุ้นชินกับที่นี่เป็นอย่างดี จึงมิจำเป็นต้องถามให้มากความ

ขณะเดียวกัน ความสนใจของซ่างกวนยังคงจดจ่ออยู่กับกล้องส่องทางไกล จึงไม่ได้ใส่ใจเซี่ยงอวี่นัก แน่นอนว่า ในสายตาเขา เซี่ยงอวี่ก็มิใช่ผู้ใดสำคัญ ขอเพียงเซี่ยงเหลียงกับหลี่เจ้าไม่ก่อหวอดก็พอ

อันที่จริง บรรดาคนของเซี่ยงเหลียงล้วนถูกเขาควบคุมไว้หมดแล้ว แม้ทั้งสองจะคิดก่อการ ก็ไม่มีทางรอดสายตาไปได้

ท่าทีของเซี่ยงอวี่เช่นนั้น กลับทำให้หลี่เจ้ารู้สึกแปลกใจ ตามที่เขาเข้าใจ เซี่ยงอวี่น่าจะเป็นคนดื้อรั้นหัวแข็ง เหตุใดถึงยอมง่ายปานนี้? เพียงแต่เขาก็มิได้ใคร่ครวญต่อให้มากความ ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกสกุลเซี่ยงมีแต่ต้องจำนนแก่ตนเท่านั้น ไม่มีทางเลือกอื่นใด

เวลาเคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า เหนือยอดเขา ทุกสิ่งดูเหมือนหยุดนิ่ง เงียบงัน อึดอัดยิ่งนัก แม้แต่ฝูงนกฝูงสัตว์ก็ล้วนไร้ร่องรอย

ซ่างกวนเดินวนไปมา เซี่ยงเหลียงนั่งอยู่ลำพัง ใจร้อนรุ่ม ส่วนหลี่เจ้านั้นกลับดูสงบกว่าผู้อื่น แม้จะถูกมัดไว้ก็ยังขยับมือเท้าเล็กน้อย มิปล่อยให้ร่างกายแข็งชาเกินไป

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ความเงียบก็ถูกทำลายลงในที่สุด มีผู้หนึ่งเร่งรีบมารายงาน

“เรียนซ่างกวน นายทหารรองแม่ทัพได้สั่งให้ทหารแปดพันโจมตีสวนหลวงซั่งหลินแล้ว แต่กองทัพฉินต้านทานอย่างหนักแน่น พวกเขายึดกำแพงเมืองไว้แน่นหนา ทหารแปดพันยากจะทะลวงเข้าไปได้ในเวลาอันสั้น หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ แม้จะตีแตกสวนหลวงซั่งหลินได้ ก็ต้องแลกด้วยความเสียหายมหาศาล”

คนผู้นั้นกล่าวรายงาน

แท้จริงแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ ซ่างกวนก็เห็นอยู่ผ่านกล้องส่องทางไกล ครั้นได้ฟังคำรายงานอีกหน เขาจึงอดขมวดคิ้วมิได้

ทั้งสองฝ่ายต่างมีอาวุธหนัก ฝ่ายตรงข้ามมีแต่ทหารชั้นยอด ส่วนฝ่ายตนเพิ่งได้ฝึกใช้ ยังนับว่าเป็นมือใหม่ ทั้งยังเสียเปรียบเรื่องภูมิประเทศ เพราะอีกฝ่ายครองความสูงกว่า ยากจะรับมือ แม้ว่าเขาจะยืนยันบุกให้ถึงที่สุด ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางทำได้ เพียงแต่ว่า...คงต้องฆ่าศัตรูร้อยคนโดยแลกด้วยการสูญเสียเก้าสิบชีวิตเท่านั้นเอง

“ถ้าเช่นนั้น ก็ล้อมเมืองไว้ ค่อย ๆ รุกคืบ”

นี่คือกลยุทธ์แบบช้า แต่จุดประสงค์คือยืดเวลาให้ศัตรูตายไปเอง แม้จะกินเวลานาน แต่ก็นับเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุด

เขาเคยศึกษารูปแบบของอาวุธหนักเหล่านั้นมาแล้ว ทราบดีว่าจำเป็นต้องใช้อาวุธลับ หากฝ่ายตรงข้ามหมดอาวุธลับเมื่อใด ด้วยกองทัพหลายพันของตน ก็ย่อมมีหวังตีแตกสวนหลวงซั่งหลินได้อย่างง่ายดาย

ทว่า คนผู้นั้นกลับมิได้รีบตอบรับทันที แต่พูดข้อมูลใหม่ที่เพิ่งได้รับ

“ซ่างกวน ข้าน้อยได้รับรายงานว่า ประตูเมืองฝั่งตะวันตกของสวนหลวงซั่งหลินเปิดกว้าง พวกเราได้ส่งคนไปสืบดูแล้ว แต่กลับไม่พบความผิดปกติ ข้าน้อยเห็นว่า เป็นไปได้ว่าคนของเราบุกทะลวงฝั่งตะวันตกได้แล้ว จึงเปิดประตูไว้”

“ข้าน้อยขอเสนอว่า แทนที่จะสิ้นเปลืองเวลาอยู่ตรงนี้ ไฉนไม่เข้าสวนหลวงทางฝั่งตะวันตก การบุกสวนหลวงซั่งหลินย่อมเป็นไปได้ทันตาเห็น!”

ซ่างกวนได้ฟังเข้าก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย ลอบคิดในใจว่า นี่นับเป็นข่าวดีจริง ๆ

เมื่อประตูตะวันตกเปิดกว้าง กองทัพแปดพันก็ไม่จำเป็นต้องตายให้เปล่าเปลืองอีกต่อไป หากเทียบกับการตะลุยฝ่าด่านแข็งกร้าวแล้ว ย่อมง่ายดายกว่ามาก ทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็เริ่มครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“เห็นหรือไม่ว่าเป็นคนของเราบุกเข้าเมือง?”

คนผู้นั้นส่ายหน้า ตอบว่า “ไม่เห็นเลย รอบ ๆ ประตูเมืองตะวันตกไร้ผู้คน ไม่ปรากฏสัญญาณลับใด ๆ”

พวกเขามีระบบสัญญาณเฉพาะ ซึ่งคนภายนอกยากจะเข้าใจ

ซ่างกวนยังมิได้ตัดสินใจในทันที แต่กลับสั่งให้คนผู้นั้นกลับไปตรวจสอบอีกครั้ง เน้นย้ำว่า “จงระมัดระวังให้ถึงที่สุด”

เขาติดตามท่านเซี่ยงกงมานานหลายปี ได้รับคำสั่งสอนมานับไม่ถ้วน ย่อมเข้าใจดีว่าโลกนี้ยังมี “แผนว่างเปล่า” อยู่

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม คนผู้นั้นกลับมารายงานว่ายังไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ไม่ปรากฏการเฝ้าระวังจากพวกองครักษ์สวนหลวงซั่งหลิน แถมยังมีอาคารแข็งแรงอยู่ไม่ไกล ดูจากภายนอกแล้ว แน่นหนาเป็นพิเศษ

“อาคารแข็งแรง?”

ใบหน้าจริงจังของซ่างกวนค่อย ๆ เผยรอยยิ้มจาง ๆ เยว่เอ๋อร์เคยพูดไว้ว่าอิ๋งเจิ้งอยู่ในอาคารหลังนั้น หรือว่าอิ๋งเจิ้งล่วงรู้ว่าสวนหลวงซั่งหลินไม่ปลอดภัย จึงเตรียมหลบหนีแล้ว?

ภารกิจหนึ่งของการมาครั้งนี้ คือจับเป็นอิ๋งเจิ้ง หากปล่อยให้เขาหนีไปได้ ทุกอย่างก็สูญเปล่า

ทว่าซ่างกวนเป็นคนรอบคอบ แม้ยามเผชิญเหตุการณ์ชวนให้ฉงนใจ กลับยิ่งนิ่งสงบ

“ตรวจสอบอีกครั้ง จับตาดูความเคลื่อนไหวของทหารชั้นยอดพันนาย รวมถึงอาคารแข็งแรงหลังนั้นให้ดี”

ตอนนี้ สิ่งที่อาจก่อภัยต่อพวกเขาได้มีเพียงทหารชั้นยอดพันนาย และ...อิ๋งเจิ้ง

อิ๋งเจิ้งยามตะลอนไปทางตะวันออก มักนำกองทัพนับแสนติดตามมาด้วย ครานี้ที่มาเยือนสวนหลวงซั่งหลิน ภายนอกอาจดูเหมือนไม่มีทหารมากนัก ทว่าในเงามืดล่ะ? มีใครแอบคุ้มกันเขาอยู่หรือไม่? โดยเฉพาะพลังลับที่ไม่อาจล่วงรู้

ท่านเซี่ยงกงเคยกล่าวไว้ว่า ข้างกายอิ๋งเจิ้งมีพลังลึกลับบางอย่าง อยู่เบื้องหลังเขาตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ว่าเป็นอะไร

นั่นต่างหากคือสิ่งที่เขาหวาดกลัวยิ่ง

“รับทราบ!”

คนผู้นั้นรีบออกไป ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม กลับมาพร้อมข่าวที่เหมือนเดิม ไม่มีอันใดเป็นภัย อาคารแข็งแรงหลังนั้นยิ่งไม่ไหวติง ราวกับไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกเกิดอะไรขึ้น

“โอ้!”

ซ่างกวนไม่พูดสิ่งใด แต่ยังไม่ยอมตัดสินใจ เดินวนไปมาด้วยคิ้วขมวดแน่น

คนผู้นั้นกล่าวเสริมว่า “อย่างไรก็ตาม จากข้อมูลสายลับพบว่า ครึ่งชั่วยามก่อน มีม้าศึกหลายตัวพุ่งทะยานออกจากสวนหลวงซั่งหลิน มุ่งหน้าไปยังเสียนหยาง”

(จบตอน)