ตอนที่ 259 ลัทธิม่อกลัวแล้วหรือไม่
ตอนที่ 259 ลัทธิม่อกลัวแล้วหรือไม่
ในยามนี้ ขบวนเสด็จได้มาถึงแล้ว ข้างหลังเป็นเหล่าขุนนางทั้งหลายที่ตามกันมาอย่างเนืองแน่น ส่วนเบื้องหน้ามีองครักษ์เบิกทาง
ฝูงชนต่างก็เกรงกลัว จึงรีบหลีกทางให้ขบวนยิ่งใหญ่ผ่านไปอย่างราบรื่น
หน้าประตูสนามสอบราชการ ถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ เกิดเป็นสถานที่จัดพิธีชั่วคราว ตำแหน่งสูงสุดประดับประดาด้วยทองอร่ามพราย พื้นปูพรมสีแดงสด ตลอดจนเครื่องตกแต่งต่าง ๆ ทำให้บรรยากาศของทั้งงานดูสูงส่งขึ้นอีกระดับ
องค์จักรพรรดิทรงประทับเหนือที่นั่ง ขุนนางเรียงแถวสองฟากยืนเบื้องล่าง ส่วนปราชญ์ทั้งสามก็รออยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ศีรษะเชิดขึ้นสูง
ฉินซีฮ่องเต้มองทั้งสามอย่างพึงพอใจ แย้มพระสรวลเล็กน้อย ดูจากสีหน้าท่าทางแล้ว คงเตรียมพร้อมมาดีแล้วแน่ ถ้าพวกเขาเตรียมพร้อมดี นั่นก็หมายความว่าลัทธิขงจื๊อยังไว้ใจได้ ของวิเศษเช่นนั้นย่อมต้องมีผู้สามารถเข้าใจมันได้
ครานี้ ฉินซีฮ่องเต้ถึงกับไม่อาจอดกลั้น รอช้าอยู่ได้อีก มิได้ใส่ใจว่าฝูงชนกำลังพลุกพล่านเพียงใด ขุนนางกำลังจับจ้องเพียงใด ก็รีบเรียกปราชญ์ทั้งสามให้เข้ามาใกล้
“เชิญปราชญ์ทั้งสามเข้ามาใกล้”
ทั้งสามเตรียมตัวไว้แต่แรก จึงรีบนำมือประนมเดินเข้ามาอย่างสง่างาม แต่ก็ยังเห็นความรีบร้อนอยู่ในที
“เกิ่ง ข้าน้อยขอคารวะฝ่าบาท”
“หวย ข้าน้อยขอคารวะฝ่าบาท”
“เนี่ยน—” ปราชญ์เนี่ยนกำลังจะคารวะ ทว่าฉินซีฮ่องเต้กลับโบกพระหัตถ์อย่างไม่สบอารมณ์ ตรัสขัดขึ้นว่า “พอแล้ว รีบบอกมาว่าพวกเจ้าค้นพบอะไรบ้าง ให้เหล่าขุนนางได้ประจักษ์กันเสียที”
“พะยะค่ะ!”
ทั้งสามขานรับพร้อมกัน ก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม แต่สีหน้ากลับปิดไม่มิดความภาคภูมิใจ ทันใดนั้น ปราชญ์เกิ่งก้าวออกมาข้างหน้า ชี้ไปนอกวิหารแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท ความจริงแล้วหนทางแห่งลูกกลิ้งไอน้ำนั้น หาใช่ผลงานของพวกหม่อมฉันทั้งสามแต่เพียงลำพัง”
ฉินซีฮ่องเต้ทรงพยักหน้า พระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้วว่า 'ปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตง' ได้ออกจากสำนักมาแล้ว เพียงแต่ยังมิได้ตรัสออกไปเท่านั้น บัดนี้ทั้งสามกล้ากล่าวความจริง ย่อมถือว่าน่ายกย่อง
จึงแสร้งถามว่า “โอ้! แล้วยังมีผู้ใดอีก?”
“ยังมีปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตงอีกหนึ่งท่าน”
“ปราชญ์ผู้เฒ่า?” ฉินซีฮ่องเต้แสร้งทำเป็นตกใจ แล้วถามต่อว่า “เขาอยู่ที่ใด รีบให้ขึ้นมาข้างหน้าโดยเร็ว!”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตง’ ฝูงชนถึงกับแตกตื่นขึ้นมา เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่าท่านผู้นี้คือปราชญ์อาวุโสของลัทธิขงจื๊อ ไม่มีผู้ใดในหมู่นักปราชญ์ไม่ให้ความเคารพนับถือ เพียงแต่น้อยคนนักจะได้พบเห็นตัวจริง บัดนี้กลับเข้าร่วมในการไขความลับ และกำลังจะปรากฏตัวที่นี่ จะไม่ให้ตื่นเต้นได้อย่างไร
พลันผู้คนก็พากันชะโงกหน้าออกมา ร้องตะโกนดังลั่น
“เงียบ! เงียบ!” องครักษ์ที่ล้อมอยู่โดยรอบเห็นว่าความวุ่นวายเริ่มรบกวนองค์จักรพรรดิ จึงรีบตะโกนเสียงดัง
เสียงตะโกนนั้นทรงพลังยิ่งนัก ทำให้ฝูงชนเริ่มสงบลงทีละน้อย แต่สายตาทุกคู่ยังจับจ้องไปยังทิศที่ปราชญ์เกิ่งชี้อยู่ไม่ละไปไหนเลยแม้แต่น้อย
“เชิญปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตงขึ้นมาเฝ้า!”
เสียงเรียกแหลมสูงดังกังวานออกมา ทันใดนั้น ในหมู่คนพลันหลีกทางออกเป็นแนว มีชายชราผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาอย่างช้า ๆ ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตง
ในตอนนี้ เขาไม่เหมือนตอนพบกับชุนอวี้เยว่ที่เคยกระวนกระวายและอิดโรยอีกต่อไป กลับดูแข็งแรงสง่างาม ดวงตาชราทั้งคู่ยังเปล่งประกายสดใส
เมื่อท่านปราชญ์ย่างเท้าเข้ามา ฝูงชนก็ลืมคำขู่ขององครักษ์ทันที ต่างโห่ร้องดีใจ เตรียมจะกรูกันเข้าไปเบียดดู
นั่นมันปราชญ์ผู้เฒ่าหลิงตง—ผู้โด่งดังในลัทธิขงจื๊อ อาวุโสหายากแห่งสำนักปราชญ์ บัดนี้ได้เห็นกับตาแล้ว ย่อมไม่ใช่สามัญชนธรรมดา
รูปร่างนั้น แม้จะค่อมงอ ทว่าเดินยังมีอำนาจ แม้ผิวพรรณจะเหี่ยวย่น แต่กลับให้ความรู้สึกลุ่มลึก
สมแล้วที่เป็นอาวุโสของจริง สมแล้วที่เปี่ยมล้นด้วยกลิ่นอายเซียน
"เฮอะ ๆ! แต่เดิมคิดว่า ศึกระหว่างลัทธิขงจื๊อกับลัทธิม่อจะตึงเครียดเพียงใด บัดนี้เมื่อปราชญ์ผู้เฒ่าออกโรง เรื่องก็เปลี่ยนไปสิ้น ครานี้ลัทธิขงจื๊อจะต้องชนะแน่นอน!"
มีคนเห็นปราชญ์ผู้เฒ่าก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น คนที่เคยลังเลใจก็เริ่มมั่นใจขึ้นมาทันที
"ยังจะต้องพูดอีกหรือ? การที่ปราชญ์ผู้เฒ่าออกจากสำนัก ก็เพื่อรักษาเกียรติของลัทธิขงจื๊อ ทำลายลัทธิม่อโดยแท้!"
"ลัทธิม่อน่ะหรือ? ก็แค่พวกที่หลี่เจ้าเด็กนั่นยกยอเกินเหตุ ยังจะกล้าเสนอหน้าแข่งอีกหรือ? ลัทธิขงจื๊อเขามากันหมดแล้ว แต่ลัทธิม่อยังไม่โผล่หน้ามาเลย เกรงว่าคงจะกลัวเสียแล้วกระมัง!"
(จบตอน)
//ตอนนี้ค่อนข้างสั้น เปิดอ่านฟรีครับ
--------------------------------------------------
ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ
1.สำนักนี้เพี้ยนรัก ข้าคนเดียวที่ฝึกฝน
2.ฉินซีฮ่องเต้ได้ยินเสียงในใจข้า