ตอนที่ 21 ทองคำ!
ตอนที่ 21 ทองคำ!
เช้าวันรุ่งขึ้น ยังไม่ทันไก่ขัน ข่าวลือก็กระจายไปทั่วเมืองเสียนหยางว่า ฝ่าบาททรงถือครองรูปปั้นหยกมนุษย์ไว้ในพระหัตถ์ และทรงเชื่อคำกล่าวของหลี่เจ้า ว่าราคาหยกในวันนี้จะพุ่งสูงถึงสิบเท่า!
ทว่าเมื่อวาน ราคาหยกพุ่งขึ้นถึงหกเท่าอยู่แล้ว บรรดาอำมาตย์ขุนนางต่างพากันตกตะลึงเป็นการใหญ่ พวกที่ยังมีหยกหลงเหลืออยู่ล้วนรีบขายออกแทบไม่ทัน หวั่นว่าราคาจะตกลงเมื่อใดก็ไม่อาจคาดเดาได้
ทุกคนต่างลงความเห็นว่า วันนี้ราคาต้องตกฮวบแน่นอน เป็นสภาพการณ์ที่แม้แต่ในประวัติศาสตร์ยังไม่เคยบันทึกไว้
แต่ฝ่าบาทกลับไม่ทรงหวั่นไหวแม้แต่น้อย ดั่งเทวะผู้เยือกเย็น ยิ่งทำให้เหล่าขุนนางเห็นว่าหลี่เจ้าคือผู้หลอกลวงราชสำนัก สมควรถูกประหารเสียให้สิ้น!
มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์กล่าวว่า หลี่เจ้าทำลายคลังหลวงให้ย่อยยับ ฝ่าบาทต้องทรงเสียพระทัยอย่างแน่นอนในวันนี้
ยังมีผู้กล่าวถึงชุนอวี่เยว่ซึ่งเมื่อวานถึงกับถวายชีวิตต้านคำบัญชา ทูลห้ามฝ่าบาทด้วยความสัตย์ซื่อจนสิ้นตำแหน่ง
ตำแหน่งเจ้าหน้าที่การเกษตรก็เปรียบได้กับการถูกปลดอย่างไร้เกียรติ
ไม่นานนัก เหล่าขุนนางก็เริ่มรู้สึกโกรธแค้นแทนชุนอวี่เยว่ เกลียดชังหลี่เจ้าเสียจนถึงกระดูกดำ
ขณะเดียวกัน ฝั่งหลี่เจ้าเองกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวใด ๆ ทั้งสิ้น เขากำลังออกคำสั่งให้พ่อบ้าน เตรียมขายหยกทั้งหมดทันทีที่ราคาพุ่งถึงสิบเท่า อย่าได้ลังเลแม้แต่น้อย!
พ่อบ้านเริ่มเชื่อมั่นในตัวคุณชายของตน — ไม่ใช่เพราะเหตุผลใด นอกจากยอมรับว่าไม่อาจเข้าใจความพิลึกของตลาดหยกได้เลย ในเมื่อราคาตกต่ำจนแทบไร้ค่า กลับพุ่งขึ้นถึงหกเท่าในเพียงสองวัน เรื่องนี้มิใช่เรื่องธรรมดาแล้ว!
เขาเริ่มคิดว่า... หรือแท้จริง คุณชายของตนคือเทพเซียนแปลงร่างมา!
คุณชายเคยกล่าวว่าวันนี้จะพุ่งถึงสิบเท่า — คำทำนายนี้จะเป็นจริงหรือไม่ เขาเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ
เช้านั้นเอง เขาจึงนำคนขนรูปปั้นหยกออกจากคลังอย่างขะมักเขม้น หาทำเลดีในตลาดตั้งแถวเรียงราย เตรียมขายตามคำสั่งของคุณชายทันที
อีกฟากหนึ่งของเมือง ชุนอวี่เยว่มาปรากฏกายที่หน้าประตูวังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ร่างกายที่ค่อมงอตั้งตรงอย่างยากลำบาก ทว่าเขาคุกเข่าอย่างไม่ย่อท้อ ประหนึ่งต้องการให้สวรรค์และมนุษย์ล้วนเป็นพยาน — พยานแห่งความซื่อสัตย์ของเขา และความโง่งมของฝ่าบาท!
เขาเชื่อมั่นว่า วันนี้ราคาจะตกฮวบ ฝ่าบาทจะต้องเสียพระทัยยิ่งนัก!
เมื่อม้าเทียมรถบรรทุกหยกแล่นผ่านหน้าวัง เหล่าขุนนางต่างลอบมองอย่างระคนยำเกรง ซั่งซินพ่อบ้านเพียงยิ้มบาง ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงนำขบวนผ่านไปด้วยความสงบ
“ฝ่าบาททรงหลงเชื่อหลี่เจ้าจริง ๆ แล้ว…”
“คลังหลวงของเราคงถึงคราวสิ้นแล้วกระมัง…”
เสียงคร่ำครวญปะปนกับความสะใจลอยอบอวลอยู่หน้าประตูวัง
จนกระทั่งเที่ยงวัน รถม้าทั้งหมดกลับมาเรียงแถวดั่งเดิม — แต่สามคันหลังกลับว่างเปล่า
“เฮอะ! ขายไม่ได้สินะ ถึงได้กลับมาแบบนั้น”
“เห็นหรือไม่! ท้ายที่สุดก็ขายออกแค่สามคัน ที่เหลือไร้คนซื้อ!”
เสียงหัวเราะเยาะดังสนั่น ชุนอวี่เยว่ถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้โฮพลางก้มกราบพื้น
“ฟ้ามีตา! ราคาต้องตกแน่นอน!”
“หลี่เจ้าหลอกฝ่าบาท! สมควรถูกประหาร!”
เสียงตะโกนเรียกร้องความเป็นธรรมดังต่อเนื่อง ผู้คนเสนอให้ชุนอวี่เยว่นำเหล่าขุนนางยื่นฎีกาโทษหลี่เจ้า
เขาเองก็ตั้งท่าจะไปเฝ้าฝ่าบาทในทันที — แต่ทันใดนั้น ซั่งซินกลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ยิ้มบางพลางเอ่ยว่า:
“ท่านชุนอวี่เยว่ — ฝ่าบาทตรัสให้ท่านคุกเข่าเฝ้าประตูมิใช่หรือ? จะไปแห่งใดหรือ?”
“เจ้าเป็นขันที จะรู้อะไร! ฝ่าบาทถูกหลอก ข้าจะไปช่วยให้ตาสว่าง!”
ขณะก้าวเท้าออกไปไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ ซั่งซินกลับสะดุดล้ม มือคว้าผ้าคลุมรถม้าฉุดดึงลงมาทั้งผืน
ทันใดนั้น แสงสว่างวาบเป็นประกายสีทองอร่ามส่องกระทบตา
ทองคำ!
รถม้าที่ว่าขายไม่ได้ กลับเต็มไปด้วยทองคำล้นพูน!
ราคาหยกมิได้ตกลง แต่กลับพุ่งทะยานถึงสิบเท่า ขายออกหมดเกลี้ยง!
เสียงทองกระทบกันดั่งเสียงดนตรีแห่งโชคลาภ ความเงียบเข้าครอบงำทั่วลานวัง เหล่าขุนนางต่างหน้าเจื่อน ชุนอวี่เยว่ตัวแข็งราวรูปสลัก...