บทที่ 21 - นักเรียนปราบเซียนหมวกคัดสรรในรอบห้าสิบปี

บทที่ 21 - นักเรียนปราบเซียนหมวกคัดสรรในรอบห้าสิบปี

◉◉◉◉◉

ปราสาทฮอกวอตส์

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลยังคงดำเนินพิธีคัดสรรต่อไป

แต่ใจของเธอกลับไปหยุดอยู่ที่โฮล์มส์ที่เพิ่งถูกคัดสรรเข้าบ้านกริฟฟินดอร์

เธอไม่คิดเลยว่า พ่อมดน้อยที่สร้างความประทับใจให้เธอตั้งแต่ก่อนเปิดเรียนคนนี้ จะเป็น "แฮตสตอลล์" ตัวจริงเหมือนกับเธอ

คำเรียกที่แฝงไปด้วยการล้อเลียนหมวกคัดสรรนี้ จริงๆ แล้วยังมีชื่อเรียกที่เข้าใจง่ายกว่าคือ "นักเรียนปราบเซียนหมวกคัดสรร" (Hatstall)

ตามชื่อเลยก็คือ นักเรียนที่ใช้เวลาในการคัดสรรเกินกว่าเวลาที่กำหนด ซึ่งจนถึงปัจจุบันเป็นที่ยอมรับกันว่าคือห้านาที และมีลักษณะนิสัยที่เหมาะสมกับบ้านต่างๆ ของฮอกวอตส์พร้อมกัน ทำให้หมวกคัดสรรรู้สึกหนักใจ

แฮตสตอลล์ตัวจริงนั้นหาได้ยากมาก ประมาณห้าสิบปีถึงจะปรากฏตัวขึ้นสักครั้ง

ส่วนใหญ่ที่ปรากฏจะเป็นนักเรียนที่เกือบจะเป็นแฮตสตอลล์

อย่างเช่นเกรนเจอร์ที่อยู่ก่อนหน้าโฮล์มส์

หลายปีก่อน ในคืนแรกที่มักกอนนากัลมาที่นี่ เธอก็ได้ดึงดูดสายตาของทุกคน

เพราะหมวกคัดสรรใช้เวลาถึง 5 นาทีครึ่ง

ส่วนใหญ่ก็เป็นการลังเลระหว่างบ้านกริฟฟินดอร์กับเรเวนคลอ

แต่สุดท้ายก็เลือกบ้านแรกให้เธอ

แม้จนถึงวันนี้ เธอก็ยังคงคิดว่าการไปอยู่เรเวนคลอก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้เป็นอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์แล้ว ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มตัวป่วนที่กล้าบ้าบิ่น ความรู้สึกนี้ก็จะยิ่งรุนแรงขึ้นเป็นพิเศษ

แต่หลายปีที่ผ่านมา หมวกคัดสรรกลับยังคงยืนกรานความคิดเห็นของตัวเอง คิดว่ากริฟฟินดอร์เหมาะสมกับเธอมากกว่า

ถ้าลองนับเวลาดูแล้ว ก็ห่างจากวันที่เธอเข้าเรียนมาเกือบจะห้าสิบปีแล้วจริงๆ

ตอนแรกเธอก็เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ไม่คิดว่าเชอร์ล็อก โฮล์มส์ และเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ จะทำให้ความทรงจำที่ถูกปิดตายของเธอเปิดขึ้นมาอีกครั้ง

ต้องรู้ว่า ตอนที่หมวกคัดสรรกำลังเลือกบ้านให้เพื่อนร่วมงานของเธอในปัจจุบัน อาจารย์ประจำบ้านเรเวนคลออย่างฟลิตวิก ก็เคยลังเลอยู่นานเช่นกัน

แต่สุดท้ายหมวกคัดสรรกลับตัดสินใจตรงกันข้ามกับมักกอนนากัล โดยส่งฟลิตวิกไปอยู่เรเวนคลอ

หลายปีมานี้ เรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะกลายเป็นหัวข้อสนทนาเล่นๆ ระหว่างเธอกับศาสตราจารย์ฟลิตวิก

ทั้งสองเคยจินตนาการอย่างมีความสุขว่า ถ้าตอนที่พวกเขายังเด็กมีความแน่วแน่หรือลังเลมากกว่านี้อีกหน่อย บางทีตำแหน่งของทั้งสองคนอาจจะสลับกันก็ได้

งั้นวันนี้มักกอนนากัลก็คงจะได้เป็นอาจารย์ประจำบ้านเรเวนคลอ ส่วนฟลิตวิกก็คงจะได้เป็นอาจารย์ประจำบ้านกริฟฟินดอร์

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะมองขึ้นไปบนเวที

เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ ศาสตราจารย์ฟลิตวิกก็ส่งยิ้มให้เธอ

เห็นได้ชัดว่า เชอร์ล็อกและเฮอร์ไมโอนี่ก็ทำให้ศาสตราจารย์ฟลิตวิกนึกถึงมักกอนนากัลและตัวเขาเองในตอนนั้นเช่นกัน

มักกอนนากัลละสายตากลับมา แล้วก็มองไปที่เชอร์ล็อกอีกครั้ง พบว่าเขากำลังพูดคุยกับพรีเฟ็คของกริฟฟินดอร์อย่างเพอร์ซี่อยู่ ไม่รู้ว่าเชอร์ล็อกพูดอะไร สีหน้าของเพอร์ซี่ดูแปลกๆ

เพอร์ซี่รู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างจริงๆ

เพราะหลังจากที่เชอร์ล็อกฟังคำอธิบายเกี่ยวกับแฮตสตอลล์หรือนักเรียนปราบเซียนหมวกคัดสรรของเขาจบ เขาก็พูดขึ้นมาตรงๆ ว่า

"ฟังดูแล้วก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นะ คำอธิบายของพวกเขากลับเข้าใจง่ายกว่า"

เพียงประโยคเดียว เชอร์ล็อกก็ทำให้เพอร์ซี่ถึงกับพูดไม่ออก

นักเรียนใหม่คนนี้พูดจาเป็นไหมเนี่ย

ตัวเองเป็นพรีเฟ็คเชียวนะ

"ฮ่าๆๆๆๆ"

พี่น้องฝาแฝดหัวเราะเสียงดัง

"ทำได้ดีมาก นายมีพรสวรรค์จริงๆ ตั้งแต่วันนี้ไปมาอยู่กับพวกเราเถอะ"

"ใช่เลยโฮล์มส์ พวกเราจะต้องดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งโรงเรียนแน่ๆ"

เชอร์ล็อก: _

เขาไม่ได้สนใจสองพี่น้องอีกต่อไป แต่ยังคงดูพิธีคัดสรรของนักเรียนใหม่คนอื่นๆ ต่อไป

หลังจากเขา ก็มีนักเรียนใหม่ที่ใช้เวลาในการคัดสรรค่อนข้างนาน เกือบจะเป็นแฮตสตอลล์อีกสองสามคน

อย่างเช่นเด็กชายหน้ากลมที่เพิ่งได้คางคกคืน เนวิลล์ ลองบัตท่อม

เขาล้มลงระหว่างทางที่วิ่งไปยังม้านั่ง แล้วก็นั่งรออย่างกระวนกระวายบนม้านั่งเกือบห้านาที ถึงจะถูกประกาศให้เข้าบ้านกริฟฟินดอร์

แล้วเขาก็สวมหมวกวิ่งไปเลย

ท่ามกลางเสียงหัวเราะครืน เนวิลล์ต้องรีบวิ่งกลับมาเอาหมวกไปคืนให้มักกอนนากัล

หลังจากเขาก็คือเดรโก มัลฟอย ที่ภาคภูมิใจในสายเลือดของตัวเองมาก

ตรงกันข้ามกับเนวิลล์โดยสิ้นเชิง หมวกแทบจะกรีดร้องออกมาทันทีที่แตะหัวเขา

"สลิธีริน"

ช่างรวดเร็วและเด็ดขาดอะไรอย่างนี้

เมื่อมองมัลฟอยเดินอาดๆ ไปยังโต๊ะสลิธีริน ไปรวมตัวกับเพื่อนซี้อย่างแครบและกอยล์ เชอร์ล็อกก็ทำหน้าครุ่นคิด

จากสถานการณ์ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาและเฮอร์ไมโอนี่ หรือเนวิลล์และมัลฟอย สถานการณ์เช่นนี้เป็นเพียงกรณีพิเศษ

นอกจากพวกเขาแล้ว คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ใช้เวลาเหมือนกับแฮนนาห์ อับบอตที่ถูกเรียกชื่อเป็นคนแรก คือถูกคัดสรรเข้าบ้านต่างๆ ภายในครึ่งนาที

นานๆ ทีจะมีคนที่ใช้เวลานานหน่อยก็แค่สองสามนาทีก็เสร็จ

ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีแฮตสตอลล์ที่ใช้เวลานานกว่าห้านาทีอย่างเชอร์ล็อกเลย แม้แต่คนที่เกือบจะเป็นแฮตสตอลล์อย่างเฮอร์ไมโอนี่กับเนวิลล์ก็ยังมีไม่มาก

ถ้ามองในมุมวิทยาศาสตร์แล้ว ก็สอดคล้องกับกฎการแจกแจงปกติ คือมีน้อยที่ปลายทั้งสองข้าง และมีมากตรงกลาง

แล้วพิธีคัดสรรก็ดำเนินต่อไปอย่างเป็นระเบียบภายใต้การควบคุมของศาสตราจารย์มักกอนนากัล จนกระทั่งเธอขานชื่อหนึ่งออกมา

"แฮร์รี่ พอตเตอร์"

ความสนใจที่ผู้กอบกู้ได้รับนั้นสูงที่สุดในงานอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อแฮร์รี่เดินออกจากแถวนักเรียนใหม่ เสียงสูดหายใจเย็นเยียบก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้องอาหาร

แม้แต่อุณหภูมิก็ดูเหมือนจะลดลง

"พอตเตอร์ เธอเรียกพอตเตอร์เหรอ"

"ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์คนนั้นรึเปล่า"

"ใช่เขาเลย ถ้าสายตาดีพอ ยังจะเห็นแผลเป็นบนหน้าผากของเขาด้วย"

"จะเห็นได้ยังไงล่ะ"

ตอนนี้พี่น้องฝาแฝดก็อดไม่ได้อีกแล้ว จอร์จหันไปหาเชอร์ล็อก

"โฮล์มส์ ได้ยินว่านายสนิทกับพอตเตอร์เหรอ"

เมื่อเห็นเชอร์ล็อกพยักหน้า เฟร็ดก็รีบถามต่อ "งั้นนายก็ต้องรู้จักเขาดีสิ นายคิดว่าเขาจะถูกคัดสรรไปอยู่บ้านไหน"

ครั้งนี้เพอร์ซี่ไม่ได้ห้ามฝาแฝดถาม เพราะเขาก็สนใจเรื่องนี้เช่นกัน

"หมวกจะใช้เวลานานมาก" เชอร์ล็อกตอบโดยไม่ลังเล "ผลสุดท้ายคือ กริฟฟินดอร์"

"ทำไมล่ะ"

เฮอร์ไมโอนี่ในที่สุดก็หาโอกาสเจอ รีบเอ่ยปากถาม

"ใช่เลย ทำไมล่ะ"

พี่น้องฝาแฝดวีสลีย์ก็ถามเช่นกัน

ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น คนที่อยู่ใกล้ๆ ที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เชอร์ล็อก

ถ้าแฮร์รี่ พอตเตอร์สามารถมาอยู่กริฟฟินดอร์ได้จริงๆ นี่จะเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

แต่ว่า ทำไมล่ะ

เชอร์ล็อกอาศัยอะไรในการตัดสินใจก่อนการคัดสรร

แน่นอนว่าเป็นเพราะประสบการณ์ตรง

จากประสบการณ์การคัดสรรของตัวเอง หมวกเคารพการตัดสินใจของแต่ละบุคคล

จากความเข้าใจที่เชอร์ล็อกมีต่อแฮร์รี่ นอกจากเรเวนคลอแล้ว ความเป็นไปได้ที่แฮร์รี่จะถูกคัดสรรเข้าบ้านอื่นอีกสามบ้านก็ไม่น้อยเลย กริฟฟินดอร์และสลิธีรินมีความสำคัญกว่าฮัฟเฟิลพัฟเล็กน้อย

แต่แฮร์รี่เองก็ไม่เต็มใจที่จะไปอยู่สลิธีริน งั้นก็เหลือแค่กริฟฟินดอร์เท่านั้น

หลังจากฟังคำอธิบายของเชอร์ล็อกจบ สิงโตน้อยทั้งหลายก็มองหน้ากันไปมา

นี่มันจะเหนือธรรมชาติเกินไปหน่อยไหม

พี่น้องฝาแฝดวีสลีย์ยังจะถามต่อ แต่ครั้งนี้เชอร์ล็อกกลับไม่พูดอะไรอีก

เมื่อเห็นท่าทีของเขา ทุกคนก็ทำอะไรไม่ได้

ยังไงซะอีกไม่นานก็จะรู้แล้วว่าเจ้านี่กำลังโม้อยู่รึเปล่า

[จบแล้ว]