Chapter 6 : ได้รูนน้ำและเข้าสู่สุสานถัดไป!

ทั่วทั้งสุสานตกอยู่ภายใต้ความมืดมิด

ไคลน์ที่นอนอยู่บนพื้นรู้สึกหนาวไปทั้งมือและเท้า กระทั่งว่าอยู่ภายในฐานรูนตัวเขาก็ยังไม่อาจทนกับความหนาวยามค่ำคืนได้

โชคดีที่ไคลน์มีอาหารการกินพอควรดังนั้นร่างกายจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน

สำหรับผู้ที่ไม่มีอาหารจนต้องแบกท้องก็คงยากจะจินตนาการยิ่งนักว่าต้องทนทุกข์ขนาดไหน

ไคลน์ตรวจสอบเส้นทางของสุสานทิศแล้วทิศเล่าอยู่หลายครั้งโดยหวังว่าจะมีบางเส้นทางที่คำใบ้เปลี่ยนแปลงไปเช่นเดียวกับทางขวา

ยกตัวอย่างเช่นคำใบ้ว่าสัตว์อสูรแห่งสุสานได้ออกจากสุสานไปแล้วอะไรทำนองนี้

ยังไงก็ตามสิ่งที่เขาหวังไว้ก็ไม่เกิด สัตว์อสูรแห่งสุสานทางด้านซ้ายยังคงไม่ออกจากสุสาน

ไคลน์อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าสิ่งที่เขาเดาเอาไว้นั้นผิด

หรือเจ้าพวกนี้จะไม่มีวันออกจากสุสานจริงๆ?

เช่นเดียวกับมอนสเตอร์ภายในเกมที่มักจะอยู่แค่ในแผนที่ๆหนึ่งและไม่ออกหากินอย่างนั้นหรือ?

ไคลน์อดไม่ได้ที่จะสบทออกมา

ทีแรกเขาต้องการลอบเข้าไปขโมยไอเทมจากสัตว์อสูรแห่งสุสานแต่ดูเหมือนคงต้องวางความคิดนี้ทิ้งซะแล้ว

‘ตอนนี้คนอื่นๆก็คงเริ่มหิวกันแล้ว’ ไคลน์คาดเดา

ไม่ต้องพูดถึงคนที่โชคไม่ดีจนขุดไม่เจออาหารเลย

เขากล่าวขึ้นเบาๆ “เอาขนมปังขึ้นไปวางล่อหน่อยดีกว่า”

มุมปากของไคลน์โค้งขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้ม

ยิ่งผู้คนหิวมากเท่าใดแม้เป็นขนมปังก็ยังยั่วยวนใจมากมายนัก

ไม่นานต่อมาภายในช่องซื้อขาย

[ผู้ขาย : ไคลน์]

[ไอเทม : ขนมปังธัญพืช400กรัม]

[ไอเทมที่ต้องการแลกเปลี่ยน : รูนน้ำ1]

[จำนวน : 1]

พอเสร็จสิ้นตรงนี้ก็เท่ากับว่าเขามีไอเทมวางเอาไว้ในช่องแลกเปลี่ยนสองชนิดแล้ว

ตลอดทั้งวันยังไม่มีใครมาแลกเปลี่ยนน้ำดื่ม400มิลลิลิตรไปเลย

ภายในช่องพูดคุยขณะนั้นเอง

ผู้คนจำนวนมากยังข่มตาหลับไม่ลงและไม่มีสิ่งของให้ความบันเทิงด้วยดังนั้นจึงทำได้เพียงคุยกันเท่านั้น

“เชี่ย พี่ไคลน์เขาเอาอาหารมาวางขายอีกแล้วว่ะ”

“เห็นแล้ว...รอบนี้เป็นขนมปังแหละ! ฉันโคตรหิวเลย ฮึกๆๆ ท่านไคลน์ช่วยมอบขนมปังให้กับสาวน้อยแบบฟรีๆไม่ได้หรอ?”

“ขอสาปแช่งมันมาวางขายอะไรตอนนี้วะ!”

“เขาอยากแลกกับรูนอีกแล้ว สรุปแล้วรูนมันคืออะไรกันแน่มีใครรู้บ้างไหม?”

“ถ้าฉันมีรูนล่ะก็ฉันจะแลกกับมันคนแรกเลย เฮ้อสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือกองทัพต้องเดินด้วยท้องนี่แหละ”

เมื่อทุกคนเห็นว่าเป็นไคลน์อีกแล้วอารมณ์ของพวกเขาก็มีทั้งอิจฉาและโศกเศร้าปนๆกันไป

คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นแหละที่รู้ว่าไคลน์โชคดีขนาดนั้นถึงได้มีน้ำและอาหารมากมายขนาดนี้

แต่พวกเขากลับไม่มีสิ่งที่ไคลน์ต้องการนี่สิ!

ไคลน์ได้รับข้อความส่วนตัวจากผู้คนจำนวนมากอีกครั้ง

ครั้งนี้เริ่มมีคนบ่นเขาแล้วว่าไร้น้ำใจและกระทั่งว่าไร้ศีลธรรม

แน่นอนว่าไคลน์ไม่สนใจคนพวกนี้อยู่แล้ว

เขาคิดว่าคืนนี้คงไม่ได้อะไรแล้วแต่ห้านาทีต่อมาพลันมีหน้าต่างข้อความอัตโนมัติเด้งขึ้นมา

ในหน้าต่างพูดคุยส่วนตัวสามารถตั้งค่าฟังก์ชั่นต่างๆได้และไคลน์ได้ตั้งค่าเอาไว้โดยใช้คำว่ารูนน้ำและรูนไฟเป็นคีย์เวิร์ด

เมื่อใดที่ตรงตามเงื่อนไขกล่องข้อความก็จะเด้งขึ้นมาโดยอัตโนมัติเช่นนี้แหละ

สาวน้อยนามอลิซพูดขึ้น “ฉันมีรูนน้ำ ถ้าคุณยินดีให้ขนมปังฉันห้าชิ้นฉันจะแลกเปลี่ยนกับคุณ”

รูปโปรไฟล์ของเธอเป็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักและมีรูปร่างเซ็กซี่ดูดีไม่เลว

ไคลน์เลิกคิ้วขึ้นแล้วยิ้มอ่อน

ในที่สุดก็มีลูกค้ามาเคาะประตูซักที

ไคลน์ยิ้มแล้วกล่าวขึ้น “ขนมปังตั้งห้าชิ้น? เฮอะๆไม่คิดว่ามากไปหน่อยรึไง?”

ไคลน์ส่ายหัวและพูดกับอลิซ

ไคลน์ยังคงกล่าวต่อ “เธอน่าจะรู้นี่ว่าในตอนนี้อาหารมีค่าขนาดไหน ในตลาดมีแค่ฉันคนเดียวที่มีขาย การที่จู่ๆเธอก็มาขึ้นราคาเป็นห้าชิ้นแบบนี้ไม่คิดว่าเกินไปหน่อยหรอ?”

อลิซ “ถ้างั้นสามชิ้นได้ไหม?”

ไคลน์ “อย่าแม้แต่จะคิด! ฉันมีเหลืออยู่ชิ้นเดียวนี่แหละ ถ้าเธอไม่อยากได้พรุ่งนี้ฉันก็จะกินมันเอง”

อลิซ “ถ้างั้นรอซักครู่นะขอฉันคิดดูก่อน”

สองนาทีต่อมา

[แจ้งเตือนจากระบบ : ทำการแลกเปลี่ยนขนมปังธัญพืชเสร็จสิ้น – รูนน้ำ+1]

ไคลน์ตรวจสอบบันทึกการแลกเปลี่ยนเพื่อความมั่นใจและก็เห็นชัดเจนว่าอลิซใช้รูนน้ำในการแลกเปลี่ยน

ก้อนขนมปังที่วางอยู่ด้านหน้าของเขาจู่ๆก็พลันหายไปในอากาศ

ในเวลาเดียวกันชิ้นส่วนไม้ก็ปรากฏขึ้นมาแทนที่

ของสิ่งนี้ทำมาจากวัตถุดิบใดก็ไม่ทราบและบนบริเวณพื้นผิวของมันก็ปล่อยละลอกคลื่นสีฟ้าจางๆออกมารอบๆอีกด้วย

[รูนน้ำ : รูนธาตุซีลิเนียมภายในโลกแห่งสุสาน พวกมันครอบครองพลังอันลึกลับและมีวิธีการใช้งานหลากหลาย]

ไคลน์ที่ถือมันเอาไว้ในมือพลันรู้สึกหนาวขึ้นมา เขาจึงโยนมันเข้าไปภายในที่เก็บของและไม่สนใจอีกว่ามันทำมาจากอะไร

ยิ่งไปกว่านั้นรูนพวกนี้ยังไม่สามารถย่อยได้อีกด้วย

‘ได้รูนน้ำมาแล้วก็ขาดแค่รูนไฟเท่านั้น’

ไคลน์คิดได้ดังนี้ก็เร่งรีบไปยังหน้าต่างแลกเปลี่ยนเพื่อเปลี่ยนข้อเสนอของน้ำดื่มที่เหลือเป็นรับเฉพาะรูนไฟเท่านั้นในทันที

...

ในที่สุดยามเช้าก็มาถึง

จำนวนการขุดค้นกลับมาเป็นสิบครั้งเช่นเดิมและเขาก็ตั้งใจว่าวันนี้จะไปให้ถึงสุสานที่หก

ไคลน์พึมพำกับตัวเองและเก็บฐานรูนกลับมา

ในเวลาเดียวกันเขาก็เพ่งความสนใจไปที่ถ้ำทางด้านขวา

[ชู่ว! มันพึ่งจะหลับไป ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาดีที่จะโจมตี]

ไคลน์ไม่รีบอยู่แล้ว

เขาจัดการดื่มน้ำเป็นอย่างแรกและตามด้วยกินขนมปังไปนิดหน่อย

พอผ่านไปอีกราวๆหนึ่งชั่วโมงเขาก็ตรวจสอบอีกครั้ง

[การขุดไปทางด้านขวาก็ไม่ใช่เรื่องแย่ กิ้งก่าตาเดียวกำลังหลับอย่างมีความสุข หลังจากเข้าไปแล้วท่านจงพุ่งไปสังหารมันทันที ด้วยความชำนาญการใช้หอกสั้นของท่านในปัจจุบันเมื่อใดที่มันเปิดตาขึ้นมาท่านก็แค่แทงตามันให้บอดและสำราญไปกับการเก็บเกี่ยวทรัพยากรก็พอ]

อย่างที่คิด!

ความชำนาญหอกสั้นของเขามีมากพอแล้ว

ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆคราหนึ่งแล้วยกพลั่วขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มขุดทันที!

สุสานทั้งสองแห่งถูกแยกห่างจากกันหลายเมตรโดยสิ่งใดก็ไม่ทราบ

ไคลน์ต้องการขุดอุโมงค์ขนาดใหญ่และตรวจสอบความพร้อมของตัวเองก่อนก่อนที่จะพุ่งเข้าไป

ไม่นานนักหลุมดำขนาดราวๆยี่สิบเมตรปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของไคลน์

เพื่อความปลอดภัยไคลน์จึงเลือกจะสังเกตอีกหน

คำใบ้สีทองก็ยังคงไม่เปลี่ยน

กิ้งก่าตาเดียวยังคงหลับอย่างสงบหมายความได้ว่าหลุมดำนี้สามารถกั้นเสียงการขุดของเขาได้แบบสมบูรณ์

ไคลน์ถอยกลับไปยังถ้ำก่อนหน้าและเก็บพลั่วเข้าไปในที่เก็บของก่อนจะนั่งลงเพื่อพักเอาแรง

ไม่นานนักแรงของเขาฟื้นกลับมาจนเกือบจะสมบูรณ์ดังนั้นเขาจึงลุกขึ้นและทำการออกกำลังกายเพื่ออุ่นเครื่องซักเล็กน้อย

ทุกๆอย่างพร้อมแล้ว

เขาปรับสภาพจิตใจของเขาและหยิบหอกสั้นมาถือเอาไว้แน่น

ลุย!

สภาวะอารมณ์ของไคลน์ในตอนนี้สงบอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อเขาผ่านหลุมดำเข้ามาก็เป็นอย่างที่คิด ห่างออกไปราวสี่มเตรมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายกิ้งก่าแต่มีขนาดราวๆหนึ่งเมตรครึ่งนอนหลับอย่างสงบอยู่

ใบหน้าของมันน่าเกลียดน่ากลัวและมีร่างกายสีเขียวทั้งร่าง

เจ้านี่ก็คือกิ้งก่าตาเดียว