บทที่ 5: คำเตือนจากยอดอัจฉริยะ

ข้อสอบเป็นแบบทดสอบความรู้ทั่วไปซึ่งแบ่งออกเป็นสี่หมวดใหญ่ ได้แก่ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ชีววิทยา และวัสดุศาสตร์

แน่นอนว่าความรู้เหล่านี้แตกต่างจากความรู้เดิมของเฉินซู เพราะทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับผู้ใช้อสูร

ตัวอย่างเช่น ประวัติศาสตร์คือการเรียนรู้เกี่ยวกับยุคฟื้นฟูตลอดเก้าร้อยปีที่ผ่านมา ซึ่งรวมถึงสงคราม การเปลี่ยนแปลง การปฏิรูป และเหตุการณ์อื่นๆ ที่เกิดขึ้น

ภูมิศาสตร์คือตำแหน่งของประตูมิติต่างๆ ทั่วโลก รวมถึงลักษณะภูมิอากาศที่หลากหลายภายในมิติเหล่านั้น

ส่วนชีววิทยาคือการศึกษาพฤติกรรมของสัตว์อสูรในมิติต่างๆ ลักษณะการต่อสู้ และอื่นๆ

สำหรับวัสดุศาสตร์ ส่วนใหญ่จะเรียนรู้เกี่ยวกับรูปลักษณ์ ลักษณะ และมูลค่าของวัสดุหายากต่างๆ ภายในมิติต่างๆ

ขอบเขตความรู้ที่เรียนในระดับมัธยมปลายนั้นกว้างขวางอย่างยิ่ง แต่โดยพื้นฐานแล้วเป็นเพียงความรู้เบื้องต้น ต้องเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้นจึงจะสามารถศึกษาในเชิงลึกได้

ในจุดนี้ก็คล้ายคลึงกับโลกในอดีตของเขา

ช่วงบ่ายผ่านพ้นไป เสียงกริ่งเลิกเรียนอันไพเราะดังขึ้น

เฉินซูรีบตวัดปากกาเขียนอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ทำข้อสอบปรนัยเสร็จทั้งหมด

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คะแนนก็น่าจะถึงสองหลักอยู่หรอก...”

เขาถอนหายใจ ความรู้ในข้อสอบเหล่านี้สำหรับเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับตำราสวรรค์

“เอาล่ะ ส่งกระดาษคำตอบแล้วกลับบ้านได้” ฟางเคอลุกขึ้นกล่าว

สิ่งที่แตกต่างจากนักเรียนทั่วไปคือ นักเรียนสายผู้ใช้อสูรไม่มีคาบเรียนอิสระในตอนเย็น แต่เปลี่ยนเป็นการบำเพ็ญเพียรพลังอสูรแทน

การเพิ่มพูนพลังอสูรนั้น มนุษย์จำเป็นต้องดูดซับพลังปราณจากฟ้าดินด้วยตนเอง

และสิ่งที่เรียกว่ายุคฟื้นฟู แท้จริงแล้วชื่อเต็มของมันคือยุคฟื้นฟูพลังปราณ

เมื่อเก้าร้อยแปดสิบปีก่อน พลังปราณได้เริ่มปรากฏขึ้นบนโลกใบนี้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการกำเนิดผู้ใช้อสูร

หากต้องการเพิ่มความแข็งแกร่ง มีเพียงหนทางเดียวคือการบำเพ็ญเพียรพลังอสูรอย่างไม่หยุดยั้ง

ไม่ว่าจะเป็นคนจากครอบครัวธรรมดาหรือตระกูลใหญ่ ในจุดนี้ไม่มีอะไรแตกต่าง

แน่นอนว่านักเรียนสายผู้ใช้อสูรที่มีเส้นสายจะใช้น้ำยาต่างๆ และบำเพ็ญเพียรในสภาพแวดล้อมที่เปี่ยมไปด้วยพลังปราณ เพื่อเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของตนเอง

นักเรียนส่งกระดาษคำตอบแล้วทยอยเดินออกจากห้องเรียน

ขณะที่เฉินซูกำลังจะเดินออกไป จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“เฉินซู หยุดก่อน!”

“หืม?”

เฉินซูหันกลับไป ก็เห็นเด็กผู้ชายสวมเสื้อยืดสีดำคนหนึ่งกำลังกอดอกมองมาที่เขา

“ขอแนะนำตัวก่อน ข้าชื่อหวังเมิ่ง!”

หวังเมิ่งเดินเข้ามาอย่างช้าๆ แววตาฉายแววไม่เป็นมิตร

เด็กผู้ชายอีกหลายคนก็เดินเข้ามาล้อม พลางพับแขนเสื้อขึ้น บรรยากาศพลันกดดันขึ้นมาทันที

‘จะโดนรังแกในโรงเรียนแล้วหรือ?’

เฉินซูคิดในใจทันที แม้กระทั่งเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ แล้ว

‘เดี๋ยวข้าควรจะตะโกนสุดเสียงแล้ววิ่งหนีดี? หรือว่าจะวิ่งหนีไปเลยดี?’

“ที่นี่คือห้องเรียนผู้ใช้อสูรห้า ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ทำตัวเป็นแกะดำ สร้างความเดือดร้อนให้การเรียนของทุกคน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

หวังเมิ่งทำหน้าตาเหี้ยมเกรียม เข้ามาใกล้เฉินซู

“หา? สร้างความเดือดร้อนให้การเรียนของทุกคน?”

เฉินซูถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

กลับกลายเป็นว่ามาเตือนเขาไม่ให้รบกวนการเรียนของคนในห้อง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?

จิตสำนึกของนักเรียนห้องเรียนผู้ใช้อสูรสูงส่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“เข้าใจแล้วหรือไม่?”

หวังเมิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามย้ำอีกครั้ง

“เข้าใจ ข้าเข้าใจดีอย่างยิ่ง” เฉินซูรีบพยักหน้าอย่างว่าง่าย

“เช่นนั้นก็ดี ข้าคือหัวหน้าห้องเรียนผู้ใช้อสูรห้า ถ้ามีคนจากห้องอื่นมารังแกเจ้า บอกข้าได้ทุกเมื่อ”

หวังเมิ่งพยักหน้า แล้วเปลี่ยนท่าทีเป็นผู้ทรงคุณธรรม

เห็นได้ชัดว่าการแสร้งทำตัวโหดร้ายสำหรับเขานั้นค่อนข้างเหนื่อย

นึกว่าจะเป็นเรื่องชกต่อยกันเสียแล้ว ที่ไหนได้กลับกลายเป็นคำตักเตือนจากยอดอัจฉริยะ

เฉินซูส่ายหน้า เตรียมตัวกลับบ้านไปบำเพ็ญเพียรพลังอสูร

ช่วงเวลาบำเพ็ญเพียรในตอนกลางคืนนั้นเป็นไปโดยอิสระ โรงเรียนไม่ได้บังคับให้ทุกคนต้องฝึกฝน

แต่ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนที่มีสถานะใด ทุกคนต่างก็บำเพ็ญเพียรด้วยความสมัครใจ

ผลการเรียนวิชาสามัญของนักเรียนสายผู้ใช้อสูรอาจจะแย่ได้ แต่ระดับพลังอสูรจะต่ำไม่ได้เด็ดขาด นี่คือตัวชี้วัดที่สำคัญที่สุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

ค่าเล่าเรียนของห้องเรียนผู้ใช้อสูรในแต่ละปีนั้นสูงถึงหลายหมื่นหยวน ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมต่างๆ อีก

นักเรียนจากครอบครัวธรรมดาจึงต้องบำเพ็ญเพียรอย่างสุดชีวิต เพื่อที่ในอนาคตจะได้มีหน้ามีตา สมกับที่ครอบครัวทุ่มเทให้

ส่วนคนจากตระกูลใหญ่ยิ่งต้องบำเพ็ญเพียรอย่างหนักหน่วงกว่า เพื่อให้ตระกูลรุ่งเรืองยิ่งๆ ขึ้นไป และสืบทอดทรัพย์สมบัติได้อย่างราบรื่น

เฉินซูขี่จักรยานสาธารณะ กลับถึงบ้านอย่างสบายๆ

เขาจ้วงข้าวกินไปเพียงไม่กี่คำ ก็รีบร้อนจะไปบำเพ็ญเพียรพลังอสูรจนทนรอไม่ไหว

วิธีการบำเพ็ญเพียรนั้นเรียกได้ว่าทุกคนต่างรู้กันดี แต่จะมีพรสวรรค์หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับแต่ละคน

“เด็กคนนี้นี่...” ท่านแม่ของเฉินซูส่ายหน้า ไม่คิดว่าลูกชายจะกระตือรือร้นถึงเพียงนี้

เฉินซูนั่งอยู่ในห้องนอน ปล่อยสมองให้ว่างเปล่า พยายามสัมผัสถึงพลังปราณระหว่างฟ้าดิน

สองชั่วโมงผ่านไป

เขายังคงนั่งนิ่ง แต่ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด

“พลังปราณแห่งฟ้าดินจงมาไวๆ พลังปราณแห่งฟ้าดินจงมาไวๆ...”

ในที่สุด เขาก็ยอมแพ้ นอนแผ่หลาโดยสิ้นเชิง

“การบำเพ็ญเพียรนี่มันยากเกินไปแล้ว”

เฉินซูถอนหายใจ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมผู้ใช้อสูรระดับสูงถึงมีสถานะทางสังคมสูงส่งขนาดนี้

ไม่ใช่ทุกคนที่จะทนบำเพ็ญเพียรอย่างอดทนได้

“ข้าที่ไม่มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร คงต้องพึ่งพาระบบเท่านั้น”

เพียงแค่การเลือกไม่กี่ครั้งก็ทำให้เขากลายเป็นผู้ใช้อสูรระดับหนึ่ง เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักของคนอื่นเป็นเวลาครึ่งปี

เมื่อได้ลิ้มรสความหอมหวานแล้ว เขาก็หมดความอดทนที่จะบำเพ็ญเพียรต่อไป

“ท่านแม่ ลูกจะออกไปข้างนอกสักครู่”

“ไปทำอะไร?”

“ไปทำข้อสอบปรนัย”

“???”

เฉินซูไม่สนใจความสงสัยของท่านแม่ รีบร้อนออกจากบ้านไป

“ถ้าตอนบำเพ็ญเพียรได้ใช้น้ำยาพื้นฐานสำหรับผู้ใช้อสูร ความเร็วคงจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย ลองไปดูหน่อยดีกว่า เผื่อจะเจอโชคดี”

เฉินซูขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง

ยามค่ำคืนใจกลางเมืองหนานเจียงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย ไม่ต่างจากโลกในความทรงจำของเฉินซูเลยแม้แต่น้อย

แม้จะเป็นเพียงเมืองเล็กๆ แต่ก็ยังคงดูเจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง

“ห้างสรรพสินค้าผู้ใช้อสูร”

เฉินซูมาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง ที่นี่มีสินค้าสำหรับผู้ใช้อสูรขายทุกชนิด

น้ำยาเยือกแข็งระดับต่ำ: สามารถเพิ่มคุณสมบัติเยือกแข็งของจิตอสูรได้เล็กน้อย ใช้ได้ผลกับจิตอสูรระดับหนึ่งถึงสามเท่านั้น ราคา: ห้าพัน!

น้ำยาอัคคีระดับต่ำ: ...

น้ำยาพลังมหาศาลระดับต่ำ: ...

“สวัสดีขอรับคุณลูกค้า ต้องการอะไรดีขอรับ?” พนักงานขายคนหนึ่งเดินเข้ามา

แม้ว่าเฉินซูจะเป็นเพียงผู้ใช้อสูรระดับหนึ่ง แต่ก็มีอนาคตที่สดใส

ขณะที่เฉินซูกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นเบื้องหน้าของเขาก็ปรากฏตัวเลือกสามข้อขึ้นมาอีกครั้ง

【ตัวเลือกที่หนึ่ง: บอกอีกฝ่ายว่า ข้าไม่มีเงิน แค่มาเดินดูเล่นๆ ให้เจริญหูเจริญตา รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: น้ำหนักของสไลม์เพิ่มขึ้น 1%】

【ตัวเลือกที่สอง: พูดด้วยท่าทีใจกว้างว่า “ข้าเอาทั้งหมด!” รางวัลเมื่อทำสำเร็จ: น้ำยาพลังมหาศาลระดับต่ำสองขวด หมายเหตุ: มีความเสี่ยงอยู่บ้าง!】

【ตัวเลือกที่สาม: บอกอีกฝ่ายว่า ตนเองต้องการเรียนรู้การปรุงยา ไม่ทราบว่าพอจะมีช่องทางใดบ้าง? รางวัล: พลังป้องกันของสไลม์เพิ่มขึ้น 1%】

เฉินซูไม่คิดว่าแค่การมาเดินดูของก็จะทำให้ตัวเลือกปรากฏขึ้นมาได้

คนทั่วไปย่อมต้องเลือกข้อแรกอย่างแน่นอน เพราะจะไม่มีเรื่องไม่คาดฝันใดๆ เกิดขึ้น

หากตัวเลือกที่สองไม่ได้ระบุว่ามีความเสี่ยง เขาคงจะเลือกมันโดยไม่ลังเล

เพราะอย่างไรเสียน้ำยาพลังมหาศาลสองขวดก็มีมูลค่าถึงหนึ่งหมื่นหยวนแล้ว

ในที่สุด เฉินซูก็เลือกหนทางที่รองลงมา คือตัวเลือกที่สาม