Chapter 46: พายุกำลังก่อตัวขึ้น

ในเวลาเดียวกัน มีใครบางคนลอบออกไปจากฝูงชนในสนามซ้อมและเดินกลับไปที่โรงเตี๊ยม

ด้านในมุมของโรงเตี๊ยม ชายวัยกลางคนที่สวมชุดธรรมดากำลังกินอาหารอยู่ ดูจากภายนอกแล้ว เขาไม่ได้แตกต่างไปจากคนธรรมดาคนอื่นเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายที่เดินออกมาจากสนามซ้อมมุ่งตรงไปทางเขาทันทีที่เห็น

“พี่ชาย มีบางสิ่งเกิดที่สนามซ้อมละ ข้าคิดว่ามันแปลกมาก”

“หื้ม? มีลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมงั้นรึ?” ชายวัยกลางคนถามอย่างไม่ได้สนใจอะไร ก่อนที่จะจิบน้ำต่อพร้อมกับถามไปด้วย

ทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป พวกเขาต่างเป็นลูกศิษย์ของสาขาที่13ของสำนักอสูรรัฐโจว

มันมี 36 สาขาที่อยู่ภายใต้สำนักอสูรรัฐโจวและสาขาของพวกเขานั้นมีหน้าที่รับผิดชอบในการจัดการกับสำนักเทียนหยุน

ทั้งสองสำนักต่างสู้กันอย่างลับๆมากว่าพันปีและความโกรธแค้นกันระหว่างพวกเขามันไม่ได้เหมือนกับการเกลียดชังทั่วไปอีกแล้ว

มันสามารถที่จะบอกได้ว่าตราบเท่าที่พวกเขาทำให้อีกสำนักรู้สึกอนาถ มันก็เพียงพอที่จะรู้สึกคุ้มค่าแล้ว

พวกเขาต่างเหมือนกับน้ำและน้ำมัน มันไม่มีทางที่จะผสมเข้าด้วยกันได้

“มันพูดได้ยากนะครับ แต่ว่าผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุนพูดออกมาว่าใครก็ตามที่รู้สึกว่าตัวเองมีพรสวรรค์ให้เดินขึ้นไปบนเวที มันมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินขึ้นไปบนเวที

หลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้ขึ้นมาบนเวที ผู้อาวุโสได้ตัวแข็งทื่อไปสักพักใหญ่ก่อนที่จะชื่นชมเด็กหนุ่มคนนี้ว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมมาก”

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนตาโตขึ้นและพึมพำออกมา “ผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุนที่มายังจี๋โจวเพื่อรับลูกศิษย์ในครั้งนี้คือเว่ยฉานเฮอ เขาไม่ได้เป็นคนที่อวดดีและสิ่งที่เขาสนใจก็มีเพียงแต่การฝึกตนเพียงอย่างเดียว”

“เขาไม่ใช่คนที่ชอบพูดไร้สาระอะไรทั่วไป”

“เจ้าหมายความว่ายังไง?”

“น้องชาย สีหน้าของเว่ยฉานเฮอตอนเห็นเด็กหนุ่มเป็นยังไง?”

“ตกใจ สับสน ไม่เชื่อครับ”

ชายวัยกลางคนตบโต๊ะเสียงดัง ก่อนที่จะยิ้มออกมา

“ฮ่า! แปลว่าเจ้าเด็กหนุ่มจะต้องมีพรสวรรค์ในการฝึกตนแน่นอน เว่ยฉานเฮอเป็นชายแก่ที่ไม่ได้เข้าใจยากอะไร เมื่อเขาให้คนอื่นนั่งครุ่นคิดเรื่องนี้ห้านาที เขาคงจะไปขอความช่วยเหลือจากสำนักเทียนหยุนนั่นแหละ”

ถ้าเขากังวลถึงเพียงนี้แล้ว พรสวรรค์ของเด็กหนุ่มคนนั้นคงน่าจะยอดเยี่ยมกว่ามู่หลงหยุนหลานเสียอีก!

“พวกเราควรทำยังไงดีครับ? ถ้าสำนักเทียนหยุนได้ส่งผู้อาวุโสมามากกว่านี้ พวกเราอาจจะมีกำลังคนไม่พอก็ได้นะครับ!”

ชายคนนี้ดูกังวลกับสิ่งที่ศิษย์พี่ของเขาพูด

ก่อนหน้านี้ ผู้คนจากสาขาของพวกเขาในเมืองสายลมสีครามได้พยายามไปตามจับมู่หลงหยุนหลานมาแล้ว แต่พวกเขากลับทำมันล้มเหลว แต่พวกเขายังคงไม่ยอมแพ้ ในอีกไม่กี่วันต่อมา สมาชิกทั้งของสำนักอสูรที่ซ่อนตัวอยู่ต่างถูกเรียกมาให้รวมกันในเมืองจี๋โจว เพื่อเตรียมทำภารกิจใหญ่ ภารกิจนี้ไม่เพียงแต่การลักพาตัวมู่หลงหยุนหลาน แต่ยังสังหารผู้อาวุโสที่มายังเมืองจี๋โจวเพื่อรับสมัครลูกศิษย์อีกด้วย

ภารกิจนี้มันสำคัญมาก เพราะว่าผู้อาวุโสสูงสุดของสาขาแรกของสำนักอสูรกำลังจะฉลองวันเกิดรอบพันปี เขาได้กล่าวว่าเขาต้องการผู้หญิงที่มีร่างกายหยินเพื่อที่จะใช้เธอเป็นอุปกรณ์ในการฝึกตนของเขา

เพื่อที่จะเลียแข้งเลียขาสาขาแรกแล้ว พวกเขาจึงเลือกภารกิจนี้

“ไม่ต้องกังวลไป” ชายวัยกลางคนโบกมือ เขาดูมั่นใจกับแผนการของเขามาก

“ลุงอาวุโสของพวกเราได้เตรียมแผนการไว้แล้ว เขาได้ยืมคนมาจากโยวโจวแล้ว ร่วมกับพวกเขา พวกเราก็มีพลังต่อสู้ของผู้อาวุโสถึงสี่คน ตราบเท่าที่สำนักเทียนหยุนไม่ได้อัญเชิญผู้อาวุโสมามากกว่าสามคนแล้ว พวกเราก็มีพลังมากพอที่จะกำจัดพวกเขาแล้ว”

“ถ้างั้นก็ดีเลยครับ สำนักเทียนหยุนมีชะตาที่จะพ่ายแพ้ในครั้งนี้ ศิษย์พี่ ข้าจะออกไปตรวจสอบสถานการณ์อีกครั้งหนึ่ง ถ้าพวกเราทำสำเร็จในครั้งนี้ เจ้าสำนักจะต้องให้รางวัลกับพวกเราแน่นอนเลย!”

“ไปซะ ในครั้งนี้พวกเราจะไม่เพียงแต่จับมู่หลงหยุนหลาน แต่ยังจัดการผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุนอีกหลายคนด้วย นอกจากนี้แล้ว เจ้าลูกศิษย์อัจฉริยะนั่น..... พวกเราจะทำให้สำนักเทียนหยุนเข้าใจเองว่าอะไรคือความเจ็บปวด! ฮ่าๆ!”

“ชายวัยกลางคืนดื่มเหล้าไปอีกแก้วหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก

ภายใต้ 36 สำนักของรัฐจิน 36 สาขาของสำนักอสูรนั้นต่างเป็นปึกแผ่นกันมากกว่า พวกเขาต่างคอยสนับสนุนพลังกัน

ในด้านของคู่แข่งระหว่างรัฐโจวและรัฐจิน รัฐโจวของพวกเขานั้นเป็นฝ่ายที่อยู่เหนือกว่าอยู่บ่อยครั้ง

เขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับสำนักเทียนหยุนจะส่งผู้อาวุโสมามากเท่าไหร่

มันก็เป็นแค่งานต้อนรับศิษย์ใหม่เท่านั้น ดังนั้นมันก็คงมีผู้อาวุโสอีกอย่างมากก็แค่ 1 – 2 คนเท่านั้นแหละ

สุดท้ายแล้ว ไม่สำคัญว่าลูกศิษย์จะมีพรสวรรค์มากเพียงใด เขาก็เป็นแค่ได้ลูกศิษย์ ไม่ใช่เจ้าสำนักคนต่อไปสักหน่อย

....

ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุน เว่ยฉานเฮอได้กลับขึ้นไปบนเวที

เขารู้สึกใจเย็นลงแล้ว

เมื่อเจ้าสำนักพูดว่าทุกคนกำลังจะมาที่นี่....นั่นหมายความว่ายังไงกัน?

เขาไม่รู้ว่าลูกศิษย์ธรรมดาทั่วไปจะมาด้วยไหม แต่เจ้าสำนักและผู้อาวุโสสูงสุดจะมาอย่างแน่นอน อาจจะรวมผู้อาวุโสอีกหลายสิบคนที่อยู่ในสำนักอีกด้วย

พร้อมกับคนจำนวนเท่านี้แล้ว ไม่เพียงแค่พวกไส้ศึกของสำนักอสูรจะไม่เป็นปัญหาแล้ว แม้แต่สาขาทั้งสาขาของสำนักอสูรจะมา พวกเขาก็คงจะต่อสู้กันได้เลย

เมื่อมีความคิดนี้โผล่ขึ้นมา เขาก็ฉีกยิ้มกว้างออก

เมื่อคนนับพันคนที่อยู่ใต้เวทีเห็นรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงของเขา คนส่วนใหญ่อดจะรู้สึกหวั่นกลัวไม่ได้

“คนอีก 100 คนขึ้นมาบนเวทีได้ ผู้อาวุโสจะตรวจสอบเจ้าเองว่ามีคุณสมบัติในการฝึกตนไหม”

เมื่อเขาพูดเสร็จ ฝูงชนก็เดินขึ้นมาบนเวทีที่ละกลุ่ม

....

กระบวนการตรวจสอบคุณสมบัตินั้นประมาณ 2 ชั่วโมงได้ ในตอนสุดท้าย มันมีคนเพียงแค่ 20 คนจากคนนับพันคนในสนามซ้อมเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเพียงพอในการรับเข้าสำนักเทียนหยุน

เว่ยฉานเฮอไม่ได้มีท่าทีเสียใจอะไรไปเลยสักนิด เขายังแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่อ่อนโยน เขายังปลอบประโลมคนที่ไม่รู้จะเดินไปทางไหนต่อ ซึ่งมันทำให้คนจำนวนมากต่างรู้สึกขอบคุณ

“ศิษย์พี่ครับ ผู้อาวุโสของสำนักเทียนหยุนนี่ค่อนข้างเข้าถึงง่ายเลยนะครับ”

เมื่อจางจีเห็นภาพที่เกิดขึ้น ความรู้สึกของเขาต่อเว่ยฉานเฮอก็ดีขึ้นมาก

“อื้ม พวกเราไม่รู้ว่าบรรยากาศในสำนักเทียนหยุนเป็นยังไง ทุกคนต่างแข่งขันกันเองหรือแค่อยู่รวมกันแน่นะ?”

เฉินเฉินสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับสำนักในอนาคตของเขา แน่นอนว่าสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดก็คือภูเขาเทียนหยุนที่สำนักตั้งอยู่ มันจะมีสมบัติมากมายเพียงใดซ่อนอยู่กันนะ?

ดินแดนของการฝึกตนนั้นเต็มไปด้วยพลังงานจิตวิญญาณ ซึ่งมันมีสูงกว่าป่าเขาธรรมดาทั่วไปที่พวกเขาพบเจอในการเดินทาง

มันจะต้องมีโอกาสในการหาสมบัติมากกว่าที่อื่น มันเป็นสถานที่ที่เขาสามารถใช้พลังของระบบได้จริงๆ

“เอาเถอะ ในอนาคต พวกเจ้าทั้งหมดต่างกลายเป็นลูกศิษย์ของสำนักเทียนหยุนของพวกเรา ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะฝึกตนด้วยความมุ่งมั่น หลังจากที่พวกเจ้าไปถึงสำนักแล้ว อย่าทำให้สำนักของพวกเราเสื่อมเสียละ!”

หลังจากนั้นคนนับพันคนในสนามซ้อมก็แยกทางกันไป เว่ยฉานเฮอก็หันมามองคน 200 คนที่ถูกรับเลือก สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก

ลูกศิษย์ทั้งหลายต่างตื่นเต้นมาก เมื่อพวกเขาตอบกลับมาอย่างพร้อมเพียงกัน “ลูกศิษย์จะไม่ทำให้ผู้อาวุโสผิดหวังครับ/ค่ะ!”

การเข้าไปในสำนักเทียนหยุนนั้นเป็นก้าวที่ใหญ่สำหรับเหล่าลูกศิษย์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถฝึกตนต่อไปได้ในอนาคต พวกเขาก็จะยังกลับมาเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูง เมื่อพวกเขากลับเข้ามาสู่โลกของมนุษย์ธรรมดาทั่วไป

มันสามารถที่จะบอกได้เลยว่าวันนี้คือวันที่เปลี่ยนชีวิตของพวกเขา!

“เยี่ยมมาก ไปพักในเมืองจี๋โจวก่อนได้เลยวันนี้ พวกเราค่อยมารวมตัวกันในยามเช้าของวันรุ่งขึ้น ก่อนที่พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังสำนักเทียนหยุนกัน!”

เว่ยฉานเฮอโบกมือและบินไปที่อื่น

....

ภายในภูเขาเทียนหยุนที่ห่างออกไป มันมีความวุ่นวายเกิดขึ้น คนนับร้อยคนต่างบินอยู่บนเหนือสำนักของพวกเขา

“ผู้อาวุโส มันเกิดอะไรขึ้นกัน? พวกเราจะไปสู้กับสำนักอสูรหรือยังไงกันครับ?”

ลูกศิษย์ที่อยู่ข้างล่างต่างถามออกมาอย่างตกใจ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันดูเป็นไปได้นะ! ดูนั่นสิ แม้แต่ผู้อาวุโสที่ออกไปฝึกตนแล้วยังออกมากันทั้งหมดเลย!”

“พวก พวกเราจะทำยังไงดี”

ก่อนที่ลูกศิษย์ทั้งหมดจะเลิกคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น คนนับร้อยคนที่ลอยอยู่บนอากาศก็บินตรงไปยังจี๋โจว

บรรยากาศที่เกิดขึ้นนี้มันพูดได้เลยว่าแทบจะครอบคลุมไปทั้งผืนฟ้าและพระอาทิตย์