บทที่ 59 ชุบชีวิตไป๋ฉีและทุกคน?

“ฮ่าๆๆ ข้ากำลังพูดอะไร?”

“แค่กๆ... ข้าเพียงแค่กำลังเล่าความจริงเรื่องหนึ่งเท่านั้น”

ในตอนนี้ ใบหน้าของโม่จิ่วโยวปรากฏรอยยิ้มที่บ้าคลั่ง

“หึ เจ้าฆ่าข้าได้ แต่ช่วยพ่อของเจ้าเย่เทียนเหอไม่ได้ ต้องรู้ว่าตอนนี้เย่เทียนเหอกำลังทนทุกข์ทรมานต่างๆ นานาอยู่”

“พูดมา เย่เทียนเหอเป็นอะไรไป!”

เย่หานคว้าคอเสื้อของโม่จิ่วโยว แล้วเหวี่ยงเขาออกไปอีกครั้งอย่างแรง

แผ่นดินไหวอีกครั้ง เมื่อฝุ่นควันจางลง กลิ่นอายของโม่จิ่วโยวในหลุมลึกก็อ่อนลงเรื่อยๆ

“แค่กๆ เจ้าช่วยเย่เทียนเหอไม่ได้... ชาตินี้เจ้าไม่มีทางช่วยเขาออกมาได้ เจ้าเลิกคิดไปได้เลย”

“...และวิญญาณเหล่านั้นที่เจ้าช่วยกลับมา ร่างกายของบางคนก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ไปนานแล้ว เจ้าจะชุบชีวิตพวกเขาได้อย่างไร”

“เมื่ออาณาจักรจี๋เต้าของข้ารู้ข่าวการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายสาม ราชวงศ์จักรพรรดิฮั่วเซี่ยของพวกเจ้าจะต้องเผชิญกับความโกรธเกรี้ยวของอาณาจักรจี๋เต้าอย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินคำพูดของโม่จิ่วโยว

เย่หานก็หัวเราะเยาะ “ประโยคต่อไปของเจ้า คืออยากให้ข้าปล่อยเจ้าไปใช่หรือไม่?”

“หึ เจ้าก็รู้ตัวดีนี่ ถ้าตอนนี้เจ้าปล่อยข้าไป ราชวงศ์จักรพรรดิฮั่วเซี่ยของเจ้าอาจจะมีคนรอดชีวิตมากขึ้น”

บนใบหน้าที่ซีดขาวของโม่จิ่วโยวยังคงมีความดื้อรั้นอยู่

ในเวลานี้

ในสมองของเย่หานก็ปรากฏเสียงแจ้งเตือนของระบบที่คุ้นเคยขึ้นมา

【ติ๊ง ! ประกาศภารกิจระบบ: ช่วยเหลือเย่เทียนเหอ (ภารกิจระยะยาว)! เนื้อหาภารกิจ: เดินทางไปยังดินแดนโพ้นทะเล ช่วยเหลือเย่เทียนเหอที่ถูกกักขัง; ภารกิจระดับตำนาน, รางวัล: สุ่มอาวุธจากโลกต่างๆ 10 ครั้ง】

【ติ๊ง ! ประกาศภารกิจระบบ: ผู้ใดรุกรานฮั่วเซี่ย แม้ไกลแค่ไหนก็ต้องถูกกำจัด! เนื้อหาภารกิจ: อาณาจักรจี๋เต้ากำลังเดินไปในเส้นทางที่ไม่หวนกลับ โฮสต์ต้องทำลายล้างอาณาจักรจี๋เต้าให้สิ้นซาก ภารกิจระดับตำนาน, รางวัล: สุ่มอัญเชิญบุคคลจากโลกต่างๆ 10 ครั้ง】

เย่หานมองดูภารกิจของระบบที่ปรากฏขึ้นในสมองแล้วขมวดคิ้ว “ภารกิจระดับตำนาน แถมยังปรากฏขึ้นมาพร้อมกันสองภารกิจ?”

แต่ในชั่วพริบตาที่ภารกิจของระบบปรากฏขึ้น เย่หานก็สงบลงอย่างกะทันหัน สีหน้าก็ค่อยๆ คลายความโกรธลง

ต้องรู้ว่า ในเมื่อภารกิจช่วยเหลือเย่เทียนเหอที่ระบบประกาศออกมาเป็นภารกิจระยะยาว ก็หมายความว่าในระยะเวลาสั้นๆ นี้ เย่เทียนเหอไม่มีอันตรายถึงชีวิต

เมื่อเย่หานกลับสู่สภาวะสงบนิ่งโดยสมบูรณ์ สีหน้าของโม่จิ่วโยวกลับดูดุร้ายขึ้น

“บ้าเอ๊ย เจ้าไม่เป็นห่วงเย่เทียนเหอเลยหรือ?”

“พ่อของข้า ข้าย่อมต้องไปช่วย แต่ถึงตอนนั้น อาณาจักรจี๋เต้าของพวกเจ้าก็ถึงคราวล่มสลายแล้ว”

ขณะที่เย่หานพูดประโยคนี้ เขาก็มองโม่จิ่วโยวอย่างมีความหมาย

“ตอนนี้ เจ้าไปตายซะเถอะ”

ค่อยๆ ดวงตาทั้งสองข้างของเย่หานก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร เดินเข้าไปหาโม่จิ่วโยวที่อ่อนแรงลงทีละก้าว

“ไม่... เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ ในโลกนี้มีเพียงข้าและเจ้าแห่งอาณาจักรจี๋เต้าผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่รู้ที่อยู่ของพ่อเจ้า” โม่จิ่วโยวมองเย่หานด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง

“ข้าเชื่อว่า เมื่อข้าเหยียบย่ำเจ้าแห่งอาณาจักรจี๋เต้าที่เจ้าพูดถึงไว้ใต้ฝ่าเท้า เขาจะพูดทุกอย่างออกมาเอง”

เมื่อได้ยินคำพูดที่หยิ่งยโสของเย่หาน โม่จิ่วโยวก็เบิกตากว้าง ในใจก็สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง

“ใช่แล้ว เมื่อครู่เจ้าบอกว่าข้าช่วยพสกนิกรฮั่วเซี่ยที่ตายไปแล้วไม่ได้ใช่หรือไม่?”

เย่หานนึกอะไรขึ้นมาได้ มองดูโม่จิ่วโยวด้วยสีหน้าล้อเลียน

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะทำให้เจ้าตายอย่างหมดข้อสงสัย ให้เจ้าได้เห็นอย่างชัดเจนว่าข้าชุบชีวิตพวกเขาได้อย่างไร”

ทันทีที่เย่หานพูดจบ

ไป๋ฉีและคนอื่นๆ ที่อยู่ในสภาพดวงวิญญาณต่างก็แสดงสีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เย่หาน

แม้แต่เหยียนซีก็ยังหันมามองเล็กน้อย เผยให้เห็นสีหน้าอยากรู้อยากเห็น

“รีบบอกข้ามา จะชุบชีวิตพวกเขาได้อย่างไร?” เย่หานตะโกนเรียกวิญญาณศาสตราของพู่กันสยบวิญญาณในสมอง

“นายท่าน เพียงแค่ให้พวกเขาแต่ละคนกลับเข้าร่างของตนเอง แล้วข้าจะใช้พลังแห่งบุญกุศลชำระล้างร่างกายของพวกเขาอีกครั้ง ก็จะสามารถชุบชีวิตได้สำเร็จ”

เด็กสาววิญญาณศาสตราของพู่กันสยบวิญญาณพูดด้วยน้ำเสียงที่ยินดีอย่างยิ่ง

“ที่แท้ก็ง่ายดายเช่นนี้”

ใบหน้าของเย่หานปรากฏรอยยิ้ม

แต่เมื่อเย่หานก้มลงมองแขนขาที่ขาดของกองทัพพยัคฆ์อสูรจำนวนมากบนพื้น เย่หานก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ “ถ้าไม่มีร่างกาย หรือร่างกายไม่สมบูรณ์ล่ะ?”

“นายท่าน หากไม่มีร่างกายหรือร่างกายไม่สมบูรณ์ วิญญาณก็ไม่สามารถเข้าร่างได้ ย่อมไม่สามารถชุบชีวิตได้”

เมื่อได้ยินคำพูดของวิญญาณศาสตราพู่กันสยบวิญญาณ ใบหน้าของเย่หานก็ดำคล้ำลงทันที “...ทำไมเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้?”

เด็กสาววิญญาณศาสตราพูดด้วยความน้อยใจเล็กน้อย “นายท่าน ท่านก็ไม่ได้ถามนี่คะ...”

มองดูร่างกายที่ไม่สมบูรณ์จำนวนมากบนพื้น

เย่หานถอนหายใจอย่างจนปัญญา สีหน้าของเขาก็ดูย่ำแย่ลงอย่างมาก

เมื่อสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเย่หาน เหยียนซีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ส่วนไป๋ฉีและคนอื่นๆ ก็สงสัยขึ้นมา

“ฮ่าๆๆ ทำไมเจ้าไม่ชุบชีวิตพวกเขาล่ะ?”

“ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าไม่มีร่างกายแล้วยังจะชุบชีวิตได้”

โม่จิ่วโยวก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมา

"หึ น่ารำคาญ"

พร้อมกับเสียงเยาะเย้ยของเย่หาน แขนทั้งสองข้างของโม่จิ่วโยวก็ถูกคมดาบวิญญาณที่เย่หานฟาดออกไปตัดขาดทันที

เมื่อมองดูสายตาที่คาดหวังของทุกคน ในใจของเย่หานก็เกิดความขมขื่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ข้าอาจจะต้องผิดคำพูดแล้ว ตอนนี้ข้าช่วยพวกเจ้าทุกคนไม่ได้”

“มีเพียงคนที่มีร่างกายสมบูรณ์เท่านั้นที่จะสามารถฟื้นคืนชีพได้”

เย่หานพูดประโยคนี้จบ ก็ไม่สามารถสงบจิตใจที่ขมขื่นได้เป็นเวลานาน

“ข้าขอโทษพวกเจ้า!”

กัดฟัน เย่หานเงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่อยู่ตรงหน้า “ข้าจะไปยมโลกหวงเฉวียนอีกครั้ง ข้าจะไปขอร้องจักรพรรดิเฟิงตู ข้าต้องชุบชีวิตพวกเจ้าทุกคนให้ได้”

“ฝ่าบาท”

ในตอนนี้ ไป๋ฉีก็เอ่ยปากเรียกเย่หาน

เย่หานเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

ส่วนไป๋ฉีได้เดินมาอยู่ข้างกายเย่หานในสภาพวิญญาณ และคุกเข่าลงทันที

“ฝ่าบาท ให้พี่น้องที่สามารถฟื้นคืนชีพได้ฟื้นคืนชีพก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยจะพาพี่น้องที่เหลือกลับไปยังยมโลกหวงเฉวียน พวกเราจะสร้างอาณาจักรให้ฝ่าบาทในยมโลกหวงเฉวียน”

“ไป๋ฉี เจ้าคือกวนจุนโหของข้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าจากข้าไปเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของเจ้าก็ยังสมบูรณ์ดี”

เย่หานตอบอย่างไม่ยอมแพ้

“ฝ่าบาท ข้าน้อยคือแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินของราชวงศ์จักรพรรดิฮั่วเซี่ย และยังเป็นกวนจุนโหที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง... เกิดเป็นคนฮั่วเซี่ย ตายเป็นผีฮั่วเซี่ย!”

“และราชวงศ์จักรพรรดิฮั่วเซี่ยมีฝ่าบาทอยู่ ข้าน้อยก็วางใจมานานแล้ว”

“แต่กองทัพพยัคฆ์อสูรที่ไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้เหล่านี้ และเหล่าพสกนิกรฮั่วเซี่ย ข้ากังวลว่าพวกเขาจะถูกรังแก ดังนั้นข้าจึงไม่คิดที่จะฟื้นคืนชีพเพื่อเอาตัวรอดคนเดียว ข้าจะคอยปกป้องพวกเขาในยมโลกหวงเฉวียน”

ไป๋ฉีพูดจบ

ชาวฮั่วเซี่ยในสภาพร่างวิญญาณต่างก็มีสีหน้ากระปรี้กระเปร่าขึ้น

“พวกข้าน้อยก็ไม่ต้องการเอาตัวรอดคนเดียว ขอฝ่าบาทโปรดอนุญาตให้พวกเราติดตามแม่ทัพไป๋ฉี เพื่อสร้างอาณาจักรให้ฝ่าบาทในยมโลกหวงเฉวียน”

ทุกคนในสภาพร่างวิญญาณพูดพร้อมกันแล้วก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที

ในตอนนั้น

กลิ่นอายแห่งความองอาจอันยิ่งใหญ่ก็ระเบิดออกมาจากร่างของทุกคน พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!

เมื่อเห็นภาพนี้ ชาวฮั่วเซี่ยทุกคนรวมถึงเย่หานต่างก็รู้สึกสะเทือนใจ

นี่คือข้าราชบริพารของฮั่วเซี่ย นี่คือเจตจำนงที่เป็นเอกลักษณ์ของฮั่วเซี่ย!

【ติ๊ง... กำลังอัปเดตร้านค้าระบบ... อัปเดตสำเร็จ】

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเย่หาน ในดวงตาของเขาก็พลันปรากฏแสงสว่างขึ้นมา

“ยังมีโอกาส!”

“ระบบ เจ้าจงนำศพเทพเจ้าทั้งหมดที่ข้ารวบรวมมาในช่วงเวลานี้ และอาวุธจิปาถะต่างๆ แลกเปลี่ยนเป็นแต้มระบบให้ข้า”

ทันทีที่เย่หานพูดจบ

รายการแลกเปลี่ยนที่ยาวเหยียดก็ปรากฏขึ้นในจิตสำนึกของเย่หาน

ที่ท้ายรายการ ตัวเลขที่สว่างไสวทำให้เย่หานตื่นเต้นอย่างมาก

“ยังมีความหวัง บางทีในร้านค้าระบบอาจจะมีของที่สามารถชุบชีวิตไป๋ฉีและพวกได้!”

“แม้จะมีเพียงความหวังริบหรี่ ข้าก็จะลองดู!”

【ติ๊ง... ต้องการแลกเปลี่ยนสิ่งของทั้งหมดข้างต้นเป็นแต้มระบบหรือไม่?】

"ยืนยัน!"

จิตสำนึกของเย่หานจ้องมองไปที่ร้านค้าระบบอย่างไม่ละสายตา...