ตอนที่ 55 สั่งสอนคนพาลด้วยเข็มเดียว

ภายในห้อง จิงเจ๋อโกรธจัด "มีคนดูถูกหมอเทวดาเช่นนี้ได้อย่างไร..."

"ฟัง!"

เซียวหลี่จิ้งถูกปักเข็มเต็มตัว เอ่ยออกมาเบาๆ

กั้นด้วยประตูบานเดียว ฉู่หว่านอวี่ยกคางขึ้นสูง มองสำรวจชายตรงหน้าอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้าผ่านหมวกคลุมหน้า

นางส่งเสียง 'จึ๊' สองครั้ง "ต่อให้ที่บ้านไม่มีน้ำ ก็ต้องมีปัสสาวะบ้างสิ! ปัสสาวะใส่หน้าตัวเองแล้วส่องดูบ้าง ว่าสภาพของเจ้าแบบนั้นยังอยากจะแต่งงานกับหมอเทวดาอย่างข้าอีกหรือ!"

"เจ้า..."

ชายคนนั้นโกรธจนควันออกหู ตรงเข้าไปจับข้อมือของฉู่หว่านอวี่

ฉู่หว่านอวี่ถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นทรงตัวไม่อยู่ เสียหลักล้มคว่ำคะมำ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นรอบข้าง

ชายคนนั้นพยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล จ้องมองทุกคนอย่างโกรธเคือง สุดท้ายก็จ้องมองไปที่ฉู่หว่านอวี่

"สุราดีๆไม่ดื่น จะดื่มสุราผสมยาพิษ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพ่อของข้าเป็นใคร? พูดออกมาแล้วจะทำให้เจ้าขวัญหนีดีฝ่อ!"

"โอ๋ โอ๋ โอ๋ ข้ากลัวจังเลย แล้วเจ้าลองพูดมาสิ พ่อของเจ้าคงไม่ใช่หลี่กังใช่ไหม?"

"หลี่กังเป็นเศษสวะที่ไหน? พ่อของข้าคือเสนาบดีกระทรวงพระคลัง ตามข้ามากินของหอมดื่มของอร่อย ไม่ต้องมานั่งรักษาคนอยู่ที่นี่อีกต่อไป!"

พูดจบ ชายคนนั้นก็ยิ้มอย่างอิ่มอกอิ่มใจ ราวกับว่าในวินาทีถัดไปจะได้เห็นฉู่หว่านอวี่คุกเข่าขอร้อง

น่าเสียดายที่ฉู่หว่านอวี่ยังคงสงบนิ่ง หันหลังเตรียมจากไป

"ห้ามไป ไม่งั้นข้าจะสั่งให้คนจับเจ้ามาเดี๋ยวนี้..."

คางคกตกบนหลังเท้า ไม่กัดคนก็ทำให้รำคาญ

ฉู่หว่านอวี่หันกลับมา "ให้หมอเทวดาอย่างข้าสั่งสอนวิธีเป็นคนให้เจ้า!"

พลิกข้อมือ เข็มเงินเล่มหนึ่งพุ่งออกไป ปักเข้าที่ท้องของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ

"เจ้าทำอะไรกับข้า?" ชายคนนั้นรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้อง ก้มลงดูจึงพบว่ามีเข็มเงินปักอยู่ เขาต้องการดึงมันออก

"เดี๋ยวก่อน เข็มเงินเล่มนี้ปักอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษมาก หากดึงมันออกอย่างแรง เกรงว่าน้องชายของเจ้าจะไม่สามารถยืนขึ้นได้อีกตลอดชีวิต! กลายเป็นคนไร้สมรรถภาพทางเพศ!"

ฉู่หว่านอวี่กอดอก มองดูด้วยท่าทีสนุกสนาน

"อะไรนะ? น้องชายยืนขึ้นไม่ได้?" ชายคนนั้นเสียขวัญไปเลย

"ใช่!"

"ไม่จริง เจ้าโกหก! การทำเรื่องแบบนั้นเป็นสัญชาตญาณของผู้ชาย เป็นไปได้อย่างไรที่จะใช้ไม่ได้เพราะเข็มเล่มเดียว!" ชายคนนั้นได้สติกลับคืนมา สีหน้าไม่เชื่อถือ

"ถ้าเจ้ามีความสามารถ ก็ลองดูสิ! จินตนาการภาพสตรีงดงามปรากฏอยู่ตรงหน้า ลองดูสิว่าน้องชายจะฮึดสู้หรือไม่!"

ฉู่หว่านอวี่พูดด้วยเสียงอ่อนหวาน เจือด้วยเสน่ห์เย้ายวนอย่างที่สุด

แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้คนคิดไปไกล

ชายคนนั้นเป็นขาประจำของหอคณิกา ใต้ตาคล้ำ บ่งบอกว่าสำส่อนมากเกินไปมานาน

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่หว่านอวี่ ก็หลับตาลงจินตนาการ ในไม่ช้าภาพลักษณ์ของสตรีงดงามก็ปรากฏขึ้นในสมอง แต่สิ่งที่น่าเศร้าก็คือ...

น้องชายไม่สู้

ลุกขึ้นไม่ได้เลย

"หมอเทวดา ท่านคือหมอเทวดา ข้ารู้แล้วว่าข้าผิด ข้าสมควรตาย ไม่ควรลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์! ได้โปรดดึงเข็มให้ข้าด้วยเถิด!" ชายคนนั้นเสียขวัญไปหมดแล้ว เหงื่อเย็นไหลพราก

"ช่วยดึงเข็มให้เจ้าก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่ว่า..."

พูดไปได้ครึ่งทาง ฉู่หว่านอวี่ก็ส่ายหน้าอย่างเสียดาย "ถึงช่วยดึงเข็มให้เจ้า เจ้าก็ไม่ไหวอยู่ดี..."

ชายคนนั้นหน้าบูดบึ้ง กำลังจะโต้แย้ง

ฉู่หว่านอวี่พูดต่อ "เจ้ากินของคาวเร็วเกินไป มัวแต่เที่ยวเล่นในหมู่ดอกไม้ทุกวัน ปีหลัง ๆ มานี้ก็อ่อนแรงลง หมอเทวดาอย่างข้าพูดถูกใช่หรือไม่?"

"นั่น... พูดถูก แต่เจ้าเบา ๆ หน่อย!"

ชายคนนั้นขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลง

ฉู่หว่านอวี่หัวเราะร่วน ไม่ได้พูดเสียงดังอีกต่อไป แต่กลับหยิบพู่กัน หมึก และกระดาษออกมา

เมื่อเห็นสิ่งที่เขียนอยู่บนกระดาษ แววตาของชายคนนั้นก็เป็นประกาย "บนโลกนี้ยังมีโอสถวิเศษแบบนี้ด้วยหรือ?"

ปรนเปรอสิบสตรีในคืนเดียว

แค่คิดก็เท่แล้ว

ฉู่หว่านอวี่พยักหน้า แล้วจับพู่กันเขียนอีกครั้ง

"ซื้อ ซื้อ ซื้อ! ไม่ว่าจะมีเท่าไหร่ข้าก็ซื้อ!"

ชายคนนั้นใจป้ำมาก ยื่นตั๋วเงินออกมาให้ทันที

ดวงตาของฉู่หว่านอวี่เป็นประกาย "ดีเลย จ่ายเงินมาแล้วรับของไป! หากวันหน้าอ่อนแรงลง สามารถมาหาหมอเทวดาอย่างข้าได้ทุกเมื่อ!"

ชายคนนั้นถือยาเม็ด เดินจากไปด้วยความดีใจ แม้จะเดินกะเผลก แต่แผ่นหลังก็เต็มไปด้วยความสุข

ฉู่หว่านอวี่มองตั๋วเงิน ยิ้มร่า

เปิดประตูเข้าไป ฉู่หว่านอวี่พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง "วันนี้หมอเทวดาอย่างข้าอารมณ์ดี เดี๋ยวจะขายยารักษาบาดแผลให้พวกเจ้าในราคาถูก!"

อารมณ์ดีควรจะให้ฟรีไม่ใช่หรือ?

มุมปากของจิงเจ๋อกระตุก

"สตรีคนหนึ่งกลับพูดคำพูดแบบนั้นออกมาได้ ไม่อ่อนหวานเหมือนสตรีเลยสักนิด!"

เสียงเย็นชาของเซียวหลี่จิ้ง เจือด้วยความประหลาด

แต่ว่า...

นี่กำลังพูดถึงใครกัน!

ฉู่หว่านอวี่ยืนเท้าสะเอว "เจ้าว่าข้าไม่มีความเป็นสตรี? ทำไม ตอนเจ้าถอดเสื้อผ้าให้ข้าฝังเข็มทำไมไม่พูดล่ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าเย็นชาของเซียวหลี่จิ้งก็ปรากฏสีแดงเรื่ออย่างน่าสงสัย

พูดจบก็ยังไม่หายแค้น ฉู่หว่านอวี่ยืดอก "เจ้ามองไม่เห็น แต่หมอเทวดาอย่างข้ารูปร่าง S-โค้ง หน้าอกตั้ง สะโพกผาย หุ่นดีสุด ๆ ไปเลย!"

นางยื่นมือไปจับมือของเซียวหลี่จิ้ง "ตามองไม่เห็น เจ้าสามารถคลำได้ หมอเทวดาอย่างข้าซื่อสัตย์จริงใจ ไม่หลอกลวงใครแน่นอน!"

คลำ

นี่เป็นคำพูดที่ผู้หญิงควรพูดหรือ

สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของข้อมือ

เซียวหลี่จิ้งรู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปในใจ ใบหูแดงก่ำ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกก็เกิดขึ้น