LVNW บทที่ 5: หมู่บ้านและตระกูล

LVNW บทที่ 5: หมู่บ้านและตระกูล

หนึ่งวันต่อมา

ฮิวงะ ยูโตะหยุดวิ่งและเดินออกจากป่าอย่างช้าๆ

ข้างหน้าเป็นที่ราบอันกว้างใหญ่ที่มีสิ่งก่อสร้างหนาแน่น ด้านหลังสิ่งก่อสร้าง มีหน้าผาหินขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าอย่างเงียบๆ แกะสลักเป็นใบหน้าขนาดมหึมาสามหน้า

นี่คือโคโนฮะ

หมู่บ้านนินจาของดินแดนแห่งไฟ หนึ่งใน "ห้าประเทศนินจาที่ยิ่งใหญ่" ของโลก ตลอดทั้งประวัติศาสตร์ โคโนฮะทรงพลังมากที่สุด

ยูโตะมองไปที่ประตูหมู่บ้านอย่างใจเย็นแล้วเดินไปหามัน

จูนินที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ประตูเห็นเขาจึงพยักหน้าทักทายเล็กน้อย

แคว้นไฟและโคโนฮะมีประชากรจำนวนมากอยู่เสมอ แต่หมู่บ้านไม่ได้ใหญ่มากนัก แม้ว่าคุณจะไม่ได้รู้จักทุกคน แต่หลังจากนั้นไม่นานคุณก็จะจดจำทุกใบหน้าได้

นอกจากนี้ ในปีที่ผ่านมา ชื่อ "อัญมณีแห่งฮิวงะ" ยังมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง รูปลักษณ์ที่โดดเด่นของยูโตะทำให้เขาเป็นที่จดจำ

อาคารของโคโนฮะมีเสน่ห์แบบดั้งเดิม แม้ว่าจะมีอาคารสูงไม่มากนัก แต่หมู่บ้านก็ไม่ได้ล้าหลัง มีไฟฟ้าใช้ทั่วไป และถนนก็กว้าง ต้นไม้ใหญ่ที่มีใบไม้เขียวชอุ่ม บังแสงแดดออกเป็นชั้นๆ ทำให้เกิดลร่มเงาบนตัวผู้คน กลิ่นอาหารจากร้านค้าริมถนนอบอวน ทำให้สถานที่แห่งนี้มีบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา

ไม่รวมอคติที่มี แม้แต่ยูโตะก็ยังยอมรับว่าโคโนฮะเต็มไปด้วยชีวิตชีวา

ชาติที่แล้ว แม้ว่าจะอ่านการ์ตูนหรือดูทีวี เขามีความประทับใจในโคโนฮะเป็นอย่างยิ่ง เขาจินตนาการว่าถ้าเขาได้มาอยู่ในโลกนี้ เขาจะยืนเคียงข้างความยุติธรรมในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 โดยเฝ้าดูอุซึมากิ นารูโตะและอุจิวะ ซาสึเกะต่อสู้กับมาดาระ

“คนที่แหกกฎจะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกสวะ แต่คนที่ไม่เห็นความสำคัญของเพื่อน เลวยิ่งกว่าสวะซะอีก” ประโยคนี้เคยทำให้เลือดของเขาเดือดพล่าน ทำให้เขาติดตามมังงะอย่างซื่อสัตย์และติดตามไก่รองบ่อนผมบลอนด์

แต่สิ่งต่างๆ กลับแตกต่างออกไปเมื่อเขาได้เกิดใหม่เป็นเด็กทารกในโลกนารูโตะอย่างแท้จริง

—คนสติดีที่ไหนจะสลัก "ปักษาในกรง" บนหน้าผากของสหาย?

ยูโตะถอนหายใจอย่างเงียบๆ และเดินต่อไปตามถนน

เมื่อจูนินกลับมาจากภารกิจที่ทุกคนเสียชีวิตหมดแล้ว ขั้นตอนที่เหมาะสมคือรายงานต่อสำนักงานของโฮคาเงะทันที โดยให้รายละเอียดเกี่ยวกับภารกิจและส่งมอบข่าวกรองอันมีค่าที่เขาได้รับ

แต่ยูโตะรู้ว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้

เขาคือฮิวงะ ยูโตะ "อัญมณีแห่งฮิวงะ" อัจฉริยะแห่งตระกูลสาขา ซึ่งได้รับการปลูกฝังมาตั้งแต่อายุยังน้อยเพื่อรับใช้ตระกูลหลัก

การกระทำแรกของเขาเมื่อกลับมาที่หมู่บ้านควรจะรายงานต่อผู้นำตระกูล ทุกการกระทำจะต้องสอดคล้องกับตัวตนของเขา โดยปกปิดเจตนาที่แท้จริงของเขาเอาไว้

ด้วยความคิดเหล่านี้ ยูโตะก็มาถึงบริเวณของตระกูลฮิวงะอย่างรวดเร็ว

ต่างจากอุจิวะตรงที่ตระกูลฮิวงะครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ใกล้กับใจกลางหมู่บ้าน แม้จะมีสายตาธรรมดา ใครๆ ก็สามารถมองเห็นห้องทำงานของโฮคาเงะได้อย่างง่ายดายจากทางเข้าพื้นที่ของตระกูล

ยูโตะไม่ได้เข้ามาทางประตูหลักแต่ส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่และเข้าไปในเส้นทางลับที่ซ่อนอยู่ โดยมุ่งหน้าตรงไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของบริเวณนั้น

อาศัยอยู่ในโลกนารูโตะมาสิบสองปี ยูโตะเข้าใจว่าโลกไม่ได้สดใสและมีแดดจ้าเหมือนในมังงะ มีเรื่องสกปรกมากมายที่ต้องระวัง

ในช่วงเวลานี้ ทั้งตระกูลฮิวงะและอุจิวะต่างมีอำนาจสำคัญในโคโนฮะและได้รับสิทธิพิเศษมากมาย

แม้แต่ "การกลับไปที่ตระกูลทันทีที่กลับมาที่หมู่บ้าน" ก็ยังเป็นการล้ำเส้นที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจะต้องยอมฝืนทน ตราบใดที่มันไม่โจ่งแจ้งจนเกินไป

ถ้ายูโตะเดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างโจ่งแจ้งและเข้าไปในที่ดินตระกูลทันที มันคงจะเป็นการตบหน้าโดยตรง มันอาจถูกมองว่าเป็นการคิดถึงบ้านของเด็กน้อย หรือไม่ก็เป็นการไม่คำนึงถึงอำนาจของโฮคาเงะของตระกูลฮิวงะ

การแอบเข้าไปในบริเวณนั้นเป็นวิธีหนึ่งที่จะช่วยรักษาหน้าให้กับทุกคน

ในไม่ช้า ยูโตะก็มาถึงนอกลานบ้านและคุกเข่าข้างหนึ่ง มองลงไปที่นิ้วเท้าของเขา

“ยูโตะคุงเรอะ? เข้ามาสิ”

เสียงจากข้างในเชิญชวนเขา และยูโตะก็ตอบด้วยความเคารพและโค้งคำนับก่อนจะค่อยๆ เข้าไปในบ้าน

ข้างในมีนินจาหนุ่มในชุดยูกาตะตัวใหญ่นั่งเงียบๆ อยู่ตรงกลาง

ผมยาวและดวงตาสีขาวของเขา บวกกับท่าทางที่สงบของเขา เผยให้เห็นบรรยากาศแห่งอำนาจ เขาไม่ได้สวมกระบังหน้าผาก และหน้าผากของเขาไม่มีเครื่องหมาย

“ผู้นำตระกูล” ยูโตะพูดด้วยความเคารพพร้อมคุกเข่าข้างหนึ่ง

ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเขาคือฮิวงะ ฮิอาชิ ผู้นำตระกูลหลักของฮิวงะที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเมื่อเร็วๆ นี้

“ยูโตะคุง” ฮิอาชิพูดพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย “ภารกิจของเธอเป็นยังไงบ้าง?”

“ผู้นำตระกูล มีเรื่องยุ่งยาก แต่ผมก็ได้รับข่าวกรองจากคุโมะงาคุเระ”

“ยุ่งยากเหรอ?”

“ใช่ครับ เท็ตสึโระ สึกิอุระ และเกะนิน ซาโต้ มาซาโตะ,ยามากาตะ เรอิโระ และฮิราฮาระ เออิจิต่างก็ตายหมดแล้ว”

ฮิอาชิขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แม้แต่เท็ตสึโระ สึกิอุระ...”

ผู้นำหนุ่มถอนหายใจและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดอีกครั้ง

“โลกนี้อันตราย ฉันดีใจที่เธอมีชีวิตรอดกลับมา”

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคำสอนของตระกูล” ยูโตะตอบอย่างไร้ที่ติ

ฮิอาชิครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะกล่าวต่อ

“หน่วยสอดแนมของเธอสร้างความสำเร็จครั้งใหญ่ แต่เมื่อทุกคนเสียชีวิต เครดิตจะตกเป็นของเธอเพียงผู้เดียว โฮคาเงะยุติธรรมและจะตอบแทนเธอ เธอคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เธอต้องการแล้วหรือยัง?”

“ผมจะทำตามความเห็นของท่านผู้นำตระกูล”

“พูดได้ดี” ฮิอาชิพึมพำ “แม้แต่ฉันก็เปลี่ยนการตัดสินใจของโฮคาเงะไม่ได้ เข้าใจไหม?”

"ครับ ผมเข้าใจแล้ว"

“ออกไปได้แล้ว หากโฮคาเงะต้องการให้รางวัลเดี๋ยวนั้น เธอสามารถเลื่อนออกไปก่อนได้ ตำแหน่งในหน่วยรับ ทีมตรวจจับ หรือสำนักงานของโฮคาเงะ หรือการเลื่อนตำแหน่งไปยังโจนินโดยก็ตรงล้วนแต่เป็นประโยชน์ต่อตระกูล”

คิดถึงแค่ตระกูลฮิวงะ โดยไม่คิดถึงฉันเลยเหรอ? ยูโตะคิดอย่างเย็นชาแต่ยังคงแสดงท่าทีเคารพในขณะที่เขาจากไป

โดยไม่คาดคิด ขณะที่เขากำลังจะจากไป ฮิอาชิก็พูดอีกครั้ง

“ลูมิโกะ โยชิฮิโกะ และเคนโกะอายุเกือบ 3 ขวบแล้ว พวกเขาจะจัดพิธีในสัปดาห์นี้ ในฐานะหนึ่งในสมาชิกที่โดดเด่นของเรา ฉันอนุญาตให้เธอทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลงานนี้ นั่นนับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ผู้นำตระกูล”

ฮ่า... ประทับตราหน้าเด็กสามขวบด้วยปักษาในกรง ทำให้พวกเขากลายเป็นทาส และการได้เห็นพิธีอันโหดร้ายนี้ถือเป็นสิทธิพิเศษสำหรับทาสที่มีอายุมากกว่าเช่นฉัน…

ยูโตะกัดลิ้นเพื่อรักษาสีหน้าให้นิ่งเฉยขณะออกจากลานบ้านของฮิอาชิและออกจากบริเวณนั้นไป

ภายนอกเขาหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์ทั้งหมดของเขา

เขารู้ว่างานยากๆ ของเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น

การฆ่าเท็ตสึโระ สึกิอุระ และการรับเครดิตทั้งหมดเป็นการกระทำที่เสี่ยง ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการกระทำที่เขาจะทำถัดไป

ยูโตะเงยหน้าขึ้นมองห้องทำงานของโฮคาเงะที่ตั้งสูงตระหง่า