โต้วหลัว เกิดใหม่เป็นฮั่วอวี่เฮ่า แต่ผมไม่ใช่ซัคคิวบัสนะครับตอนที่23

บทที่ 23: กระดูกวิญญาณภายนอก

“ท่านเรียกข้าว่าอาหลู่ก็ได้ค่ะ ต่อจากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ราชากวางพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้อาวุโสเหล่านี้

นางก็ตกใจเช่นกันที่เด็กมนุษย์คนหนึ่งจะมีผู้ช่วยที่เป็นสัตว์วิญญาณดุร้ายมากมายขนาดนี้

เมื่อนางเห็นลูกปัดสีเทา นางก็ยิ่งพูดไม่ออก สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เทพเจ้าเท่านั้นที่จะมีได้จากมัน

“ชื่อจริงของข้าคืออีไหลเค่อซือ และปัจจุบันข้าเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่หลงเหลืออยู่ เจ้าสามารถเรียกข้าว่าผู้เฒ่าอีไหลเค่อซือเหมือนกับพวกเขาได้”

ผู้เฒ่าอีไหลเค่อซือก็แนะนำตัวเองเช่นกัน

เทียนเมิ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พูดอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าจะเรียกเขาว่าตาเฒ่าเหม็นๆ เหมือนข้าก็ได้”

จากนั้น ลูกปัดสีเทาก็สั่น และเทียนเมิ่งก็กระเด็นออกไป

เมื่อมองดูหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งที่กำลังร้องโหยหวน นางก็ยิ้มเล็กน้อย โดยรู้ถึงเจตนาดีของเทียนเมิ่งที่ช่วยให้นางเข้ากับทีมได้อย่างรวดเร็ว

“อ้อ ใช่ นี่คือความทรงจำที่อวี่เฮ่าสัญญากับเจ้าไว้”

อีไหลเค่อซือโบกมือ และความทรงจำสีทองก็จมลงไปในร่างจิตของนางอย่างรวดเร็ว อาหลู่ซึ่งมีประสบการณ์มาแล้วครั้งหนึ่งพยักหน้า

“ขอบคุณค่ะ ท่านผู้เฒ่าอีไหลเค่อซือ”

เมื่อมองดูอาหลู่มุดกลับเข้าไปในร่างของฮั่วอวี่เฮ่า เสี่ยวอู่และคนอื่นๆ ก็ตกตะลึงไปนาน

จักรพรรดินีน้ำแข็งก่อนหน้านี้ยังน่าตกใจน้อยกว่าการได้เห็นกระบวนการทั้งหมดต่อหน้าต่อตา

“ช่างเป็นเทคโนโลยีที่น่าทึ่งจริงๆ”

วัวอสรพิษมหาเมฆาซึ่งฟื้นคืนสติเป็นคนแรกก็อุทานออกมา และสายตาที่เขามองไปยังฮั่วอวี่เฮ่าก็อ่อนลงอย่างมาก

อย่างน้อย เทคโนโลยีนี้ก็ปฏิบัติต่อสัตว์วิญญาณในฐานะสหาย

เด็กหนุ่มคนนี้แตกต่างจากมนุษย์คนอื่นๆ จริงๆ

“หึ่มๆ ไม่ดูซะก่อนว่าใครเป็นคนพาเขากลับมา”

เสี่ยวอู่เห็นสีหน้าของต้าหมิง มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่? ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ และจมูกของนางแทบจะชี้ฟ้าอยู่แล้ว

ในขณะนี้ ฮั่วอวี่เฮ่าก็สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขาเสร็จแล้วเช่นกัน เขาเปิดตาขึ้น และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

อาหลู่นำวงแหวนวิญญาณและกระดูกวิญญาณมาให้เขา ทักษะวิญญาณของวงแหวนวิญญาณนั้น แน่นอนว่าเป็นที่ประจักษ์ในตัวเอง ภายใต้การชี้นำโดยตรงของอาหลู่ ทักษะพิเศษอันเลื่องชื่อสองอย่างของนางก็ถูกได้รับมาโดยธรรมชาติ

ทักษะวิญญาณแรกถูกฮั่วอวี่เฮ่าตั้งชื่อว่า “การขยายพลังจิต” เมื่อเปิดใช้งาน มันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังจิตของเขาซึ่งอยู่ในขอบเขตราชันย์เทพได้ประมาณครึ่งหนึ่ง

หากเป็นขอบเขตพลังจิตของเขาจากชาติก่อนในช่วงที่เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์ ซึ่งจับต้องได้และเป็นรูปธรรม ผลจะเพิ่มเป็นสองเท่าอย่างไม่ต้องสงสัย

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือระยะเวลาการเสริมพลังนั้นสั้นไปหน่อย เพียงประมาณสามสิบวินาที แต่ระยะเวลานี้สามารถเพิ่มขึ้นได้ตามระดับพลังวิญญาณของฮั่วอวี่เฮ่าที่ดีขึ้น

ทักษะวิญญาณที่สองถูกตั้งชื่อว่า “ม่านพลังจิต” เมื่อเปิดใช้งาน มันจะสร้างฟิล์มป้องกันพลังจิตรอบตัวเขา ป้องกันการตรวจจับด้วยพลังจิต

ฮั่วอวี่เฮ่าเคยเห็นสิ่งนี้มาแล้วเมื่อเขาพบกับอาหลู่ครั้งแรก และผลที่แท้จริงของมันคือการเพิกเฉยต่อการโจมตีด้วยพลังจิตที่ต่ำกว่าของตัวเองโดยสิ้นเชิง และลดทอนการโจมตีที่สูงกว่าของตัวเองลงประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์

นี่มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว ฮั่วอวี่เฮ่าสามารถจินตนาการได้แล้วว่าเมื่อพลังจิตของเขากลับสู่สภาวะที่กว้างใหญ่ไพศาลจากชาติก่อน และเขาใช้ทักษะวิญญาณทั้งสองนี้ ใครจะสามารถทะลวงการป้องกันทางจิตของเขาได้?

ทักษะวิญญาณของกระดูกวิญญาณนั้นเสริมกับทักษะวิญญาณของวงแหวนวิญญาณ หนึ่งในทักษะวิญญาณคือความสามารถในการใช้ “ม่านพลังจิต” โดยอัตโนมัติเมื่อถูกโจมตีทางจิต

การโจมตีด้วยพลังจิตนั้นไร้รูปไร้ร่าง นอกจากมันจะโดนเป้าหมายแล้ว เป้าหมายแทบจะไม่สามารถตรวจจับได้เลย ดังนั้น การเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติจึงถูกรวมเข้าไปในกระดูกวิญญาณหลังจากที่อาหลู่พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว

ทักษะวิญญาณอีกอย่างหนึ่งช่วยให้ฮั่วอวี่เฮ่าสามารถถ่ายทอดผลของทักษะวิญญาณ “ม่านพลังจิต” ไปให้ผู้อื่นได้ โดยมีผลเช่นเดียวกัน แต่สามารถสร้างฟิล์มป้องกันได้เพียงครั้งละหนึ่งแผ่นเท่านั้น หากมอบให้คนอื่น เขาก็ไม่สามารถใช้เองได้

นอกจากนี้ กระดูกวิญญาณยังรวบรวมแก่นแท้แห่งชีวิตทั้งหมดของอาหลู่ตั้งแต่ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เผ่าพันธุ์ทั้งหมดของเธอสามารถเพิ่มพลังจิตได้อย่างมีนัยสำคัญ และเธอก็ไม่มีข้อยกเว้น

กระดูกวิญญาณช่วยเพิ่มความเร็วในการบำเพ็ญเพียรและความแข็งแกร่งของพลังจิตอย่างติดตัว การเพิ่มขึ้นนี้เป็นแบบถาวร โดยเพิ่มขึ้นเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ แต่สามารถซ้อนทับกับ “การขยายพลังจิต” ได้ ซึ่งก็เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อฮั่วอวี่เฮ่าเช่นกัน

“ขอบคุณครับ ท่านอาวุโส”

ฮั่วอวี่เฮ่ามองไปที่วัวอสรพิษมหาเมฆา ดวงตาของเขาจริงใจ

สิ่งที่เขาได้รับจากการเดินทางมายังป่าใหญ่ซิงโต่วครั้งนี้อาจกล่าวได้ว่ามหาศาล เดิมทีเขาตั้งใจจะหากวางเจ็ดสีอายุประมาณ 30,000 ปีเท่านั้น และการที่เรื่องราวดำเนินมาถึงขนาดนี้ช่างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริงๆ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า ข้าเพียงแค่แนะนำเจ้าเท่านั้น” วัวอสรพิษมหาเมฆาหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “ถ้าเจ้าอยากจะขอบคุณใครสักคน ก็ดูแลพี่เสี่ยวอู่ให้ดีๆ ก็แล้วกัน”

“ข้าจะทำ”

ฮั่วอวี่เฮ่าพยักหน้า เสี่ยวอู่ข้างๆ เขาหน้าแดงเล็กน้อย มือเล็กๆ ของเธอคอยจิ้มไปที่ร่างของวัวอสรพิษมหาเมฆา “ใครต้องการให้เขามาดูแลกัน!”

“อ้อ ใช่ อวี่เฮ่า เจ้าได้กระดูกวิญญาณอะไรมาเหรอ?” เสี่ยวอู่ถามอย่างสงสัย

“อ้อ มันเป็นกระดูกวิญญาณภายนอก! ต้องขอบคุณอาหลู่เลย ให้ข้าดูหน่อยสิ…”

ขณะที่ฮั่วอวี่เฮ่ากำลังพูดอยู่ จู่ๆ เขาก็ดูเหมือนจะค้างไปดื้อๆ ใบหน้าของเขาพลันแดงก่ำ มองไปที่เสี่ยวอู่ด้วยความสับสน

“อวี่เฮ่า? เป็นอะไรไป?”

“ไม่มีอะไร! ไม่มีอะไร… ไว้ถ้ามีโอกาสข้าจะให้เจ้าดูอีกที”

จู่ๆ ฮั่วอวี่เฮ่าก็ดูเหมือนจะตื่นขึ้น เสียงของเขาเริ่มดัง แล้วก็ค่อยๆ เบาลง

เสี่ยวอู่มองไปที่ฮั่วอวี่เฮ่าอย่างสงสัย หรือว่าพิธีเมื่อครู่จะมีปัญหา? ก็ไม่น่าจะใช่ หรือจะเป็นกระดูกวิญญาณ? ดวงตาของเธอหรี่ลงทันที

“รีบเอากระดูกวิญญาณของเจ้ามาให้ข้าดูเดี๋ยวนี้!”

“ไม่!” ฮั่วอวี่เฮ่าระวังตัว

“หึ่มๆ ข้ายืนยันที่จะดู! บอกมา! มันอยู่ส่วนไหน?!”

เสี่ยวอู่สำรวจฮั่วอวี่เฮ่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับพยายามจะหาสิ่งที่แตกต่าง

วัวอสรพิษมหาเมฆาและวานรยักษ์ไททันเฝ้าดูอยู่ข้างๆ และไม่ได้ช่วยฮั่วอวี่เฮ่า พวกเขาก็อยากรู้มากเช่นกัน

ทั้งสองยื้อยุดกัน และไม่นาน ฮั่วอวี่เฮ่าซึ่งใกล้จะทนไม่ไหวจากวิชาพันธนาการของเสี่ยวอู่ ก็ยอมอ่อนข้อในที่สุด

“งั้นหลังจากเจ้าดูแล้ว ห้ามหัวเราะเยาะข้านะ!”

ฮั่วอวี่เฮ่ากัดฟัน ดูเหมือนจะตัดสินใจครั้งใหญ่หลวง

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ทำหรอก ข้าเป็นมืออาชีพน่า เร็วเข้า เร็วเข้า เร็วเข้า”

เสี่ยวอู่เร่งเร้า ไม่แม้แต่จะกระพริบตา

ตายเป็นตาย!

เมื่อคิดเช่นนี้ ฮั่วอวี่เฮ่า ด้วยท่าทีเหมือนถูกข่มเหง ก็ค่อยๆ ปลดกระดุมกางเกงของเขา

“หืม?”

นี่ไม่ใช่เสียงของคนคนเดียว แต่เป็นเสียงของต้าหมิง เอ้อร์หมิง และเสี่ยวอู่พร้อมกัน

ทำไมเขาถึงถอดกางเกง??

ฮั่วอวี่เฮ่าที่กำลังประหม่าตัวสั่นเมื่อได้ยินเสียงของทั้งสาม และพูดอีกครั้ง

“ห้ามหัวเราะเด็ดขาดนะ!”

“ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง”

คำพูดของเสี่ยวอู่กลายเป็นเพียงการพูดส่งๆ ไม่เพียงแต่ทั้งสามคนที่อยู่ข้างนอก แต่รวมถึงไม่กี่คนในห้วงจิต ยกเว้นอาหลู่ที่ยังคงย่อยความทรงจำอยู่ ทุกคนต่างจดจ่อความสนใจอย่างตั้งใจ

ฮั่วอวี่เฮ่าหันหลังให้ทุกคนและค่อยๆ ดึงกางเกงของเขาลง ในตำแหน่งที่อยู่เหนือสะโพกเล็กน้อย ในที่สุดทุกคนก็ได้เห็นกระดูกวิญญาณภายนอกที่ฮั่วอวี่เฮ่าเพิ่งได้รับมา

“น่ารัก… น่ารักจังเลย…”

เสี่ยวอู่อุทาน

สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนคือหางกวางปุกปุย ซึ่งอยู่ที่กระดูกก้นกบของฮั่วอวี่เฮ่า ดูสั้นและโค้งขึ้น

สิ่งที่พิเศษที่สุดคือหางนี้มีสีสันสดใส เจิดจ้ามาก

เมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวอู่ หางน้อยๆ สีรุ้งก็สั่นอย่างรุนแรงสองครั้ง

“อวี่เฮ่า ข้าขอจับหน่อยได้ไหม?”

ดวงตาของเสี่ยวอู่จับจ้องอยู่ที่หางสีรุ้งตรงหน้าเธอ

“ไม่ได้!”

ฮั่วอวี่เฮ่ารีบดึงกางเกงขึ้นอย่างแรงและหันไปมองทั้งสามคน

เสี่ยวอู่ไม่ได้หัวเราะจริงๆ ส่วนวานรยักษ์ไททัน… ปากของเขาถูกหางของวัวอสรพิษมหาเมฆาปิดไว้อย่างแน่นหนา และไหล่ที่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ของเขาก็เปิดเผยทุกสิ่ง

วัวอสรพิษมหาเมฆาก็ดูเหมือนจะใกล้จะหลุดขำเต็มที น้ำเสียงของเขาฟังดูแปลกๆ

“ขอโทษที ไท่ถ่านอาจจะนึกถึงเรื่องอะไรที่มีความสุขขึ้นมาได้ ข้าจะพาเขาไปลาดตระเวนอาณาเขตก่อน เจ้ากับเสี่ยวอู่เล่นกันไปก่อนนะ”

พูดจบ เขาก็ดึงวานรยักษ์ไททันและหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อฟังเสียงหัวเราะอย่างไม่บันยะบันยังของหนอนน้ำแข็งเทียนเมิ่งในใจ และจักรพรรดินีน้ำแข็งที่กำลังทุบตีเทียนเมิ่งในขณะที่ร่างกายของนางสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ฮั่วอวี่เฮ่ารู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

“พวกท่านมันเกินไปแล้ว! ไหนบอกว่าจะไม่หัวเราะไง!”