ราชาแห่งบรรพกาล ตอนที่ 445

ราชาแห่งบรรพกาล ตอนที่ 445

ณ สมรภูมิแดนคนเถื่อน ห้วงมิติถูกโลกอันไพศาลเก้าใบปกคลุม พวกมันเรียงตัวกันในรูปแบบเก้าตำหนัก แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวออกมา

เบื้องล่าง กองทัพนับสิบล้านกำลังต่อสู้สังหารกันอย่างดุเดือด ความโหดเหี้ยมนั้นทำให้ฟ้าดินกลายเป็นสีแดงฉาน มหาดินแดนคนเถื่อนทั้งผืนสั่นสะเทือนจนปริแตก

ซากศพกองสูงดั่งภูเขา โลหิตไหลนองรวมตัวกันเป็นแม่น้ำ กลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วห้วงมิติ ม้วนตัวรวมกันกลายเป็นเมฆาโลหิตทีละผืน ๆ

“ฆ่า!”

เสียงสังหารดังสะท้านฟ้า โลกทั้งใบราวกับเหลือเพียงเสียงนี้ บนสมรภูมิ กองทัพอันแข็งแกร่งกองหนึ่งจำนวนหนึ่งแสนนาย กำลังสังหารเหล่านักรบแห่งร้อยเผ่าอย่างบ้าคลั่ง

พวกเขาแต่ละคนมีร่างกายสูงใหญ่กำยำ พลังอำนาจน่าสะพรึงกลัว ที่ใดที่เคลื่อนผ่าน โลหิตและกระดูกก็ปลิวกระจายเกลื่อนกลาด กองสูงขึ้นเป็นภูเขา

นั่นคือกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าคนเถื่อน ทหารองครักษ์เทพมารของราชาคนเเถื่อน ทหารองครักษ์เทพมารหนึ่งแสนนายเต็มบุกเข้าสู่สมรภูมิ ก่อเกิดเป็นพายุโลหิตอันโหดเหี้ยม

“คนเถื่อน! คนเถื่อน! คนเถื่อน!”

บนห้วงมิติ มีเสียงคำรามดังขึ้นเป็นระลอก บนสมรภูมิ ยังมีกองทัพอันแข็งแกร่งอีกกองหนึ่งกำลังบุกทะลวง ทหารมังกรหลายแสนนายเต็มบุกเข้าสู่สมรภูมิ ทะลวงฟันไปมา

ผู้นำคือนายทัพหญิงนางหนึ่ง มือถือกหอกสังหารหมู่สังหารไปทั่วทุกสารทิศ ที่ใดที่นางผ่านไปกลับไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานได้ มิอาจหยุดยั้ง

ทหารมังกร คือทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดของราชาคนเถื่อนในปัจจุบัน สัตว์ขี่ของทหารม้าทุกคน ล้วนเป็นไทรเซราทอปส์ยุคก่อนประวัติศาสตร์ทีละตัว เขาทั้งสามอันดุร้ายนั้น คมกริบและน่าเกรงขาม

ภายใต้การบุกทะลวงของทหารมังกรหลายแสนนาย นักรบแห่งร้อยเผ่าถูกบดขยี้อย่างหนักหน่วง ราวกับถูกเครื่องจักรเก็บเกี่ยวฟาดฟันผ่านไป

โอ๊ว!

เสียงหมาป่าหอนสะท้านฟ้า อีกด้านหนึ่ง ทหารม้าหมาป่าหนึ่งล้านนายกำลังบุกทะลวงอย่างบ้าคลั่ง ภายใต้การนำของฉู่เหลียง ประสานกับทหารมังกรจากซ้ายขวา ทะลวงผ่านกองทัพใหญ่แห่งร้อยเผ่าหลายสิบล้านนายจนทะลุ

ทหารม้าสองกองนี้ ช่างน่าหวาดหวั่นโดยแท้ ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ เผ่าคนเถื่อนมิได้มีเพียงทหารม้าสองกองนี้ ยังมีทหารม้าพยัคฆ์อีกราวหนึ่งแสนนาย

ทหารม้าพยัคฆ์หนึ่งแสนนาย สัตว์ขี่ล้วนเป็นเสือเขี้ยวดาบที่ดุร้ายทีละตัว สูงใหญ่สง่างาม แข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว บุกเข้าสู่กองทัพใหญ่แห่งร้อยเผ่า

ชนเผ่าต่าง ๆ ทั่วแดนคนเถื่อน ล้วนส่งทหารรบของตนเองมา ผู้ที่สามารถรบได้ทุกคนล้วนเข้าร่วมสงคราม เพื่อพิทักษ์แดนคนเถื่อน

“ช่างเป็นการรบที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก!”

นอกสมรภูมิแดนคนเถื่อน กองทัพใหญ่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดกองหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ จ้องมองสงครามอันโหดเหี้ยมนี้อย่างเงียบงัน ทุกคนล้วนสะเทือนใจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นเผ่าคนเถื่อนต่อสู้อย่างถวายชีวิต ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนก็ตกตะลึง มองดูเผ่าคนเถื่อนต่อต้านกองทัพใหญ่แห่งร้อยเผ่าหลายสิบล้านนายอย่างสุดกำลัง ก็รู้สึกตกตะลึงอย่างหาที่สุดมิได้

“ท่านแม่ทัพใหญ่ จะเข้าร่วมรบหรือไม่ขอรับ”

ในขณะนี้ เบื้องหน้ากองทัพใหญ่ที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด นายทัพและยอดฝีมือที่กลิ่นอายแข็งแกร่งหลายสิบคนมีสีหน้าที่เคร่งขรึม มองดูสตรีผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหน้าสุด

นางก็คือเจ้าตำหนักแห่งวังราชาต้าหลัว หลัวชิงจู๋ เป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพในครั้งนี้ บัญชาการกองทัพเผ่ามนุษย์นับสิบล้านนายมาถึง เข้าใกล้สมรภูมิ

“เผ่าคนเถื่อนถึงกับไม่ได้ตกเป็นรองรึ” หลัวชิงจู๋ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง มองดูสถานการณ์ของสมรภูมิทั้งหมด พบว่าเผ่าคนเถื่อนเผชิญหน้ากับการโจมตีร่วมกันของกองทัพใหญ่แห่งร้อยเผ่าหลายสิบล้านนาย ถึงกับยังคงไม่ได้ตกเป็นรอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นสมรภูมิของยอดฝีมือบนห้วงมิติ โทเท็มชนเผ่าคนเถื่อนที่แข็งแกร่งทีละตนปราณอาฆาตพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า ภายใต้การนำของโทเท็มที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างเทพชั่วร้าย ก็กำลังบดขยี้ยอดฝีมือแห่งร้อยเผ่า

ยังมียอดฝีมือเผ่าคนเถื่อนบางคน เช่น มหาปุโรหิต เมี่ยวอิน แข็งแกร่งจนน่าตกตะลึง ไม่เพียงแต่กดข่มระดับเดียวกันได้ ยังต่อสู้ตัวต่อตัวกับยอดฝีมือแห่งร้อยเผ่าที่ระดับสูงกว่าโดยไม่ได้ตกเป็นรอง

“ส่งคำสั่งถึงสามทัพ บุก โจมตี สังหารล้างร้อยเผ่า!”

เมื่อเห็นเช่นนี้ ดวงตาของหลัวชิงจู๋ก็ลุกโชน เสียงเคร้งหนึ่งครั้งก็ชักกระบี่ออกมา คมกระบี่ชี้ตรงไปยังกองทัพแห่งร้อยเผ่า ออกคำสั่งโจมตีโดยตรง

ในเมื่อมาแล้ว และยังได้เห็นฉากที่น่าตกตะลึง ย่อมไม่อาจมองดูอยู่เฉย ๆ ได้โดยธรรมชาติ มิเช่นนั้นการเคลื่อนทัพใหญ่นับสิบล้านนาย การสิ้นเปลืองย่อมเป็นตัวเลขดาราศาสตร์

เมื่อใดที่มิอาจได้รับการชดเชยที่ควรได้รับ นั่นก็คือการสูญเปล่า ด้วยเหตุนี้ หลัวชิงจู๋จึงออกคำสั่งโจมตีโดยตรง

“ฆ่า!”

นอกสมรภูมิ กองทัพอันกว้างใหญ่ไพศาลกองหนึ่งก็บุกเข้ามา บนท้องฟ้า ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์ทีละคนบุกเข้าสู่สมรภูมิอย่างห้าวหาญ นำพากองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์นับสิบล้านนายบุกเข้าสู่สมรภูมิ

พลันนั้น ฟ้าถล่มดินทลาย สถานการณ์ของสมรภูมิทั้งมวลก็แปรเปลี่ยนในทันที กองทัพใหญ่ทั้งสองฝ่ายที่เดิมทีสูสีกัน ก็พลันมีแนวโน้มที่จะเอนเอียงไปข้างหนึ่ง

“อ๊า...”

“เป็นเผ่ามนุษย์ กองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์บุกมาแล้ว!”

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งสมรภูมิเสียงกรีดร้อง เสียงโห่ร้องสังหาร เสียงคำรามก็ประสานกันเป็นผืนเดียว พร้อมกับการบุกเข้ามาของกองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์ ก็ทำให้กองกำลังทั้งสองฝ่ายในสมรภูมิตกใจในทันที

ฝ่ายเผ่าคนเถื่อนยังนับว่าดี แม้จะระแวดระวัง แต่เมื่อเห็นเผ่ามนุษย์บุกเข้าใส่ร้อยเผ่า ในใจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

กลับเป็นกองทัพพันธมิตรแห่งร้อยเผ่าที่ตื่นตระหนกในทันที กองทัพพันธมิตรแห่งร้อยเผ่าที่หยิ่งผยองก่อนหน้านี้ คิดว่าสามารถสังหารล้างเผ่าคนเถื่อนได้อย่างง่ายดาย ไหนเลยจะรู้ว่ากลับเอาชนะไม่ได้ สูสีกัน

บัดนี้พลันมีกองทัพยอดฝีมือเผ่ามนุษย์นับสิบล้านนายพุ่งออกมา จะไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร ในทันใด กองทัพพันธมิตรแห่งร้อยเผ่าก็พังทลายลง

ครืน!

ในขณะนี้เอง บนห้วงมิติก็มีเสียงกึกก้องอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นมา สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก ดึงดูดความสนใจของยอดฝีมือนับไม่ถ้วน

เพียงเห็น โลกอันไพศาลเก้าใบที่เดิมทีรวมตัวกันเป็นรูปแบบเก้าตำหนัก ก็พลันแตกสลายออกมาจากภายใน กลายเป็นพลังงานอันบ้าคลั่งไร้ที่สิ้นสุดอาละวาด

โลกทั้งเก้าใบเดิม ถึงกับมีปราณฟ้าบุพกาลอันมหาศาลทีละสายพวยพุ่งออกมาจากภายใน บ้าคลั่งหาใดเปรียบ อาละวาดไปทั่วทุกทิศ

ปราณฟ้าบุพกาลสายนี้พลันแผ่กระจายออก กลืนกินโลกอันไพศาลทั้งเก้าใบในคำเดียว เสียงกึกก้องกังวานสั่นสะเทือนชาวโลก ฉากอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ผู้คนยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต

เสียงทุ้มต่ำอันรุนแรงดังครืนครั่น เก้าสวรรค์ร่ำร้อง ฟ้าดินเปลี่ยนสี ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก มองเห็นโลกอันไพศาลทั้งเก้าใบถึงกับสลายตัวอยู่ภายในฟ้าบุพกาล

“นี่...!”

เมื่อเห็นฉากนี้ ยอดฝีมือมากมายอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าไปเฮือกหนึ่ง หวาดหวั่นอย่างที่สุด แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเอง

พวกเขาเห็นว่า บนห้วงมิติโลกอันไพศาลทั้งเก้าใบ ถึงกับถูกมหาฟ้าบุพกาลผืนหนึ่งกลืนกินเข้าไป หลอมละลายกลายเป็นแก่นแท้แห่งโลกและพลังงานอันไร้ที่สิ้นสุดโดยตรง

พลังงานอันกึกก้องอาละวาด แต่กลับถูกเงาร่างที่พร่ามัวสายหนึ่งภายในมหาฟ้าบุพกาลดูดซับ ส่วนแก่นแท้แห่งโลกก็ถูกมหาฟ้าบุพกาลกลืนกินไป

พลังงานและพลังแห่งโลกที่บรรจุอยู่ในโลกอันไพศาลทั้งเก้าใบ แก่นแท้แห่งโลกนั้นมหาศาลเพียงใด นั่นช่างไร้ที่สิ้นสุดโดยแท้

แต่กลับถูกหลินเซวียนกลืนลงไปในคำเดียว มหาฟ้าบุพกาลเดือดพล่าน ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ฉากนั้นน่าสะพรึงกลัวและน่าหวาดหวั่นอย่างที่สุด

“เป็นเขาจริง ๆ!”

บนสมรภูมิ หลัวชิงจู๋ที่ใช้กระบี่เดียวฟันสังหารสิ่งมีชีวิตระดับมหาบรรพชนตนหนึ่งใบหน้างามตกตะลึง มองดูมหาฟ้าบุพกาลบนห้วงมิติ ข้างในสามารถมองเห็นเงาร่างคนสายหนึ่งได้อย่างเลือนราง

จากกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่คุ้นเคยนั้น เป็นหลินเซวียนอย่างแน่นอน ทำให้หลัวชิงจู๋ตกใจอย่างมาก ไม่เคยคิดเลยว่าหลินเซวียนจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

โลกภายในเก้าใบ เป็นตัวแทนของเจ้าพิภพเก้าคน มิใช่ว่าเจ้าพิภพทั้งเก้าคนถูกหลินเซวียนสังหารที่นี่ กระทั่งโลกภายในก็ยังถูกกลืนกินจนหมดสิ้นหรอกหรือ

“ฆ่า สังหารล้างร้อยเผ่า!”

สองตาของหลัวชิงจู๋สาดประกาย กวัดแกว่งกระบี่ตะโกนลั่น นำพากองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์นับสิบล้านนายบุกเข้าสู่ค่ายกลรบ พลิกทำลายมุมหนึ่งของกองทัพแห่งร้อยเผ่าโดยตรง

พลันนั้น ฟ้าถล่มไร้สีสัน สุริยันจันทราอับแสง!

เผ่ามนุษย์และเผ่าคนเถื่อนร่วมมือกัน บดขยี้ทั้งสองฝ่าย สังหารกองทัพแห่งร้อยเผ่าจนพ่ายแพ้ยับเยิน บวกกับยอดฝีมือแห่งร้อยเผ่าและนักรบนับไม่ถ้วนที่ได้เห็นเจ้าพิภพทั้งเก้าคนร่วงหล่นบนห้วงมิติ โลกภายในถูกกลืนกินไปจนหมดสิ้น ย่อมเข้าใจถึงจุดจบโดยธรรมชาติ

“ท่านจุนซ่างทั้งเก้าคนตายแล้ว!”

“เป็นไปไม่ได้ นี่มิใช่เรื่องจริง!”

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งสมรภูมิก็มีเสียงคำรามสะท้านฟ้าดังขึ้นเป็นระลอก ๆ เสียงคำรามกึกก้องไปทั่วผืนนภา ทุกคนล้วนไม่เชื่อว่าเจ้าพิภพทั้งเก้าคนตายแล้ว

เจ้าพิภพเก้าคนเชียวนะ ถึงกับถูกราชาคนเเถื่อนคนหนึ่งสังหาร พูดออกไปผู้ใดจะเชื่อ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าล้วนพิสูจน์ว่า นี่คือความจริง เจ้าพิภพทั้งเก้าคนถูกหลินเซวียนสังหารไปแล้วจริง ๆ

ครืน!

พร้อมกับที่ฟ้าบุพกาลบนห้วงมิติสั่นสะเทือนหนึ่งครั้ง เสียงกึกก้องราวกับวันสิ้นโลก ปราณฟ้าบุพกาลที่ม้วนตัวถาโถมอาละวาดอย่างยิ่งใหญ่ หดตัวรวมตัวกันดังครืนครั่น หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของคนผู้หนึ่ง

นั่นคือหลินเซวียน กำลังหลับตาทั้งสองข้าง สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงอันรุนแรงภายในร่างกายอย่างละเอียด กลืนกินโลกภายในทั้งเก้าใบ มหาฟ้าบุพกาลได้ขยายตัวถึงขีดจำกัดแล้ว ขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะสามารถทะลวงผ่านระดับขั้นในปัจจุบัน สำเร็จเป็นผู้ปกครองหกพิภพได้แล้ว

กายเนื้อขาดอีกเพียงนิดเดียวก็จะทะลวงผ่าน ส่วนดวงจิตพิภพก็ได้รับการทะลวงผ่านที่น่าตกใจเช่นเดียวกัน ตบะยิ่งสูงขึ้นตามลำดับ ทลายระดับผู้ยิ่งใหญ่ระยะต้นโดยตรง กลายเป็นยอดฝีมือระดับผู้ยิ่งใหญ่ชั้นนำ เท้าข้างหนึ่งเหยียบย่างเข้าสู่ระดับเจ้านิกายแล้ว

ในปัจจุบัน พลังอำนาจของหลินเซวียนแข็งแกร่งขึ้นแล้ว เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน แข็งแกร่งขึ้นมิใช่เพียงสิบเท่า

ซวบ!

เพียงเห็น หลินเซวียนก็ค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้าง ลำแสงอันน่าสะพรึงกลัวสองสายฉีกกระชากผืนนภา บดขยี้มิติ กลิ่นอายอันแข็งแกร่งแผ่คลุมฟ้าดิน ปกคลุมทั่วทั้งสมรภูมิ

เขาทอดสายตามองลงมาจากเบื้องสูงยังสมรภูมิทั้งหมด เห็นกองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์ที่บุกเข้ามาอย่างกะทันหัน หลัวชิงจู๋ผู้นำทัพราวกับสัมผัสได้บางอย่าง เงยหน้ามองขึ้นมา

สายตาของคนทั้งสองประสานกัน จิตใจของหลัวชิงจู๋สั่นสะท้าน ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์ถาโถม อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นและตกตะลึงอย่างสุดซึ้งในใจ

หลินเซวียนพยักหน้าให้นางเล็กน้อย เผยรอยยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง นับเป็นการยอมรับและขอบคุณที่นางนำพากองทัพใหญ่เผ่ามนุษย์มาช่วยเหลือ

แม้จะกล่าวว่า ต่อให้เผ่ามนุษย์ไม่มา เผ่าคนเถื่อนก็ยังคงสามารถเอาชนะกองทัพพันธมิตรแห่งร้อยเผ่าได้ แต่ท้ายที่สุดอีกฝ่ายก็มาแล้ว ช่วยก็คือช่วย จุดนี้มิอาจปฏิเสธได้

“ราชาคนเถื่อน! ราชาคนเถื่อน! ราชาคนเถื่อน!”

ในชั่วพริบตา นักรบเผ่าคนเถื่อนนับสิบล้านนายก็เดือดพล่านดุจเปลวเพลิง แต่ละคนต่างแหงนหน้าคำราม ทั่วทั้งร่างเจตจำนงต่อสู้ท่วมท้น ขวัญกำลังใจสูงส่ง

พร้อมกับการปรากฏตัวของหลินเซวียนราชาคนเถื่อนผู้นี้ นักรบเผ่าคนเถื่อนบนสมรภูมิก็พลันระเบิดพลังออกมา โลหิตเดือดพล่าน แต่ละคนจิตสังหารพลุ่งพล่าน พลังต่อสู้พุ่งสูงขึ้นในทันที

เกือบจะในชั่วพริบตา กองทัพพันธมิตรแห่งร้อยเผ่าก็ถูกสังหารจนพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า พังทลายลงทีละน้อย

“ส่งคำสั่ง สังหารกองทัพแห่งร้อยเผ่าให้สิ้น!”

พลันมีคำสั่งหนึ่งดังขึ้น รถศึกเก้ามังกรก็พาดผ่านห้วงมิติอย่างกึกก้อง ชนยอดฝีมือแห่งร้อยเผ่าจำนวนมากกระเด็นออกไป มาถึงเบื้องหน้าหลินเซวียน

เขาเหยียบย่างบนรถศึก คว้าธงรบสีโลหิตคันหนึ่งบนรถศึกขึ้นมาโบกสะบัด ผืนนภาไร้สีสัน เหนือเก้าสวรรค์พลันม้วนตัวขึ้นเป็นพายุสายหนึ่ง พัดกวาดไปทั่วทุกทิศดังครืนครั่น

“ฆ่า!”

“สังหารล้างร้อยเผ่า!”

“ไร้เทียมทาน!”

นักรบเผ่าคนเถื่อนนับไม่ถ้วนคำรามอย่างโกรธแค้น กวัดแกว่งอาวุธสงครามฟาดฟันไปทั่วแปดทิศ สังหารจนฟ้ามืดดินมัว สุริยันจันทราอับแสง สมรภูมิทั้งมวลถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงฉาน

พังทลายแล้ว กองทัพแห่งร้อยเผ่าพังทลายอย่างใหญ่หลวง เสียงกรีดร้อง เสียงคำราม เสียงโห่ร้องสังหารประสานกันเป็นผืนเดียว สั่นสะเทือนฟ้าดิน