ราชาแห่งบรรพกาล ตอนที่ 012 เก้าดาว พลังมหาศาลแสนจิน

ราชาแห่งบรรพกาล ตอนที่ 012 เก้าดาว พลังมหาศาลแสนจิน

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง...

ภายในป่า หลินเซวียนยืนนิ่งอยู่ที่นั่น ทั่วร่างแดงฉาน กลิ่นอายอันทรงพลังสายแล้วสายเล่าแผ่ซ่านออกมา ม้วนเอาฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลมทรายม้วนตัวขึ้น ใบไม้ปลิวว่อน โคจรอยู่รอบกายหลินเซวียนไม่หยุดหย่อน กลายเป็นพายุหมุนสีโลหิต

ทีละน้อย เมื่อพายุหมุนสลายไป ก็เผยให้เห็นร่างของหลินเซวียน เขากำลังลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ พร้อมกับประกายอำมหิตที่เผยออกมาเป็นสาย ๆ สะกดขวัญผู้คน

“ระดับเก้าดาว กำลังจะทะลวงสู่ขั้นหนึ่งแล้ว”

หลินเซวียนพึมพำกับตนเอง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันทรงพลังออกมา

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทะลวงสู่ระดับเก้าดาวในคราเดียว ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยพลังอันบ้าคลั่ง ราวกับสามารถต่อยภูเขาให้แตกได้ด้วยหมัดเดียว

ชื่อ: หลินเซวียน

เผ่าพันธุ์: เผ่าคนเถื่อน

สถานะ: ทหารคนเถื่อนขั้นหนึ่ง

สายเลือด: ปริศนา-สายเลือดระดับหยกม่วง (สามารถเติบโตได้)

พรสวรรค์: คนเถื่อนอำมหิต (ใช้พลังคนเถื่อนอำมหิตเข้าสู่กาย เปิดสายเลือด ปลุกพลังแห่งคนเถื่อนอำมหิต พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สามารถเลื่อนระดับได้ ปัจจุบันระดับ 1)

ระดับ: (9 ดาว)

กายภาพ: 10,000

จิตวิญญาณ: 10,000

ทักษะการต่อสู้: เสียงคำรามทีเร็กซ์ (ระดับเงิน สามารถเติบโตได้)

เคล็ดวิชา: (ไม่มี)

สมบัติ: (ทวนรบกระดูกหยกระดับเงิน), 《ม้วนคัมภีร์ลึกลับ》, แหวนเก็บของ, เหรียญตราราชาคนเถื่อน, แผนที่สมบัติโถงต้าฮวง, 《ม้วนคัมภีร์โบราณสยบสัตว์》

เมื่อมองดูข้อมูลที่เปลี่ยนแปลงไปของตนเองอีกครั้ง หลินเซวียนก็รู้สึกอยากจะแหงนหน้าคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้า พลังอันเดือดพล่านที่ต้องปลดปล่อยนั้นกำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกาย

ระดับเก้าดาว พลังอำนาจเพิ่มขึ้นถึงสิบเท่า เดิมทีระดับ 0 ดาวมีพลังมหาศาลหมื่นจิน แต่ตอนนี้ ภายในร่างกายของหลินเซวียนมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึง 100,000 จินอย่างสมบูรณ์

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ทุกการเคลื่อนไหวของหลินเซวียนในตอนนี้ ล้วนแฝงไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว 100,000 จิน หากระเบิดออกมา กระทั่งเปิดใช้งานพรสวรรค์คนเถื่อนอำมหิต ก็จะสามารถเพิ่มขึ้นได้อีกหนึ่งเท่าตัว

นี่คือพลังอันน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ทุกกระบวนท่าล้วนแฝงไปด้วยพลังมหาศาล 100,000 จิน ราวกับเป็นสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์โดยแท้ ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

“พลังแสนจิน คราวนี้ ผู้ใดจะขวางทางการผงาดของข้าได้อีก” หลินเซวียนหัวเราะเสียงดัง ถือทวนรบกระดูกหยก พลันรู้สึกว่าทวนเล่มนี้เบาไปเสียหน่อย

เมื่อมองดูทวนรบกระดูกหยก หลินเซวียนก็พึมพำกับตนเองว่า “อาวุธเบาไปเสียหน่อย ดูท่าแล้วคงต้องเตรียมยุทธภัณฑ์ที่หนักและเหมาะมือสักชิ้นเสียแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็ถือทวนรบกระดูกหยก หันหลังเดินลึกเข้าไปในป่าโบราณอันมืดมิด ที่นั่นมีสัตว์ร้ายจำนวนมหาศาลอาศัยอยู่

ที่เขามาที่นี่ ย่อมเพื่อล่าสังหารสัตว์ร้ายเหล่านี้ และยิ่งไปกว่านั้น ก็เพราะที่นี่มีสมุนไพรวิญญาณหายากชนิดหนึ่งอยู่

“โฮก!”

ยังไม่ทันได้เดินไปไม่กี่ก้าว ก็พลันได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้น ตามมาด้วยลมคาวเลือดที่พัดปะทะใบหน้า ทำให้หลินเซวียนต้องระวังตัว

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องเป็นเพราะผู้คนหลายร้อยคนต้องมาตายอย่างน่าอนาถที่นี่ กลิ่นคาวเลือดจึงดึงดูดสัตว์ร้ายจากในป่าโบราณออกมา

ไม่คาดคิดว่าที่นี่จะมีสัตว์ร้ายซุ่มซ่อนอยู่ รอให้หลินเซวียนเข้าใกล้แล้วจึงจู่โจมอย่างกะทันหัน พุ่งออกมาจากหลังพุ่มไม้

“มาได้จังหวะพอดี!” หลินเซวียนยิ้มเยาะ ไม่ตกใจกลับยินดีเสียอีก

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาลุกโชน จ้องมองสัตว์มหึมาที่พุ่งเข้ามาเบื้องหน้า กลิ่นอายอำมหิตสายแล้วสายเล่าพัดปะทะใบหน้า คนขี้ขลาดคงจะหวาดกลัวจนสิ้นสติเป็นแน่

ตูม!

หลินเซวียนพลันหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว หลบการจู่โจมอันกะทันหันนี้ได้ เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าตำแหน่งเดิมของตนถูกฝุ่นควันบดบังไปแล้ว

ที่นั่นมีทรายและหินปลิวว่อน สัตว์ร้ายที่น่าสะพรึงกลัวตัวหนึ่งค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งมายังหลินเซวียน เผยจิตสังหารอันเย็นเยียบและโหดเหี้ยมออกมาเป็นสาย

โฮก!

สัตว์ร้ายตัวนั้นอ้าปากคำราม คลื่นเสียงม้วนตัวถาโถม ทำให้ทรายและหินโดยรอบปลิวว่อน ภาพเหตุการณ์น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง แผ่กลิ่นอายดุร้ายท่วมท้นออกมา

[สัตว์ร้ายยุคก่อนประวัติศาสตร์: เสือเขี้ยวดาบ]: ระดับเก้าดาว ลำตัวยาวสี่เมตร สูงหนึ่งเมตร พลังอำนาจดุร้าย ความเร็วสูงส่ง ได้รับการขนานนามว่าเป็นราชันแห่งพงไพร

เมื่อเห็นข้อมูลของสัตว์ร้ายตัวนี้ ดวงตาทั้งสองข้างของหลินเซวียนก็ทอประกายเจิดจ้า ที่แท้ก็คือสัตว์ร้ายยุคก่อนประวัติศาสตร์ เสือเขี้ยวดาบนี่เอง

เขี้ยวที่ยาวเรียวราวกับกระบี่เล่มนั้น คมกริบหาใดเปรียบ ส่องประกายสีโลหิตจาง ๆ ในดวงตาเสือเผยให้เห็นแววตาอันโหดเหี้ยม

ซ่า ซ่า...

คนหนึ่งเสือหนึ่งตัวเผชิญหน้ากัน กลิ่นอายของทั้งสองประสานกัน ทำให้อากาศเหนียวหนืดขึ้น กลิ่นอายอำมหิตสายแล้วสายเล่าพัดผ่าน ทำให้พุ่มไม้โดยรอบส่งเสียงดังซ่า ๆ

โฮก!

ทันใดนั้น เสือเขี้ยวดาบก็เปิดฉากโจมตีอย่างรุนแรง แขนขาทั้งสี่ที่แข็งแรงถีบตัวอย่างแรง ร่างมหึมาของมันก็ทะยานขึ้นพุ่งเข้าสังหาร

เมื่อมองดูเสือเขี้ยวดาบที่พุ่งเข้ามา ทวนรบกระดูกหยกในมือของหลินเซวียนก็ส่งเสียงหึ่ง ๆ ออกมา ก่อนจะแทงออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้า

ติ๊ง!

เสียงใสดังกังวาน ทวนรบกลับแทงเข้าที่เขี้ยวของเสือเขี้ยวดาบ เกิดประกายไฟขึ้น แต่พลังอันมหาศาลกลับซัดเสือเขี้ยวดาบกระเด็นออกไป

แม้จะเป็นระดับเก้าดาวเหมือนกัน แต่ภายในร่างกายของหลินเซวียนกลับมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวถึง 100,000 จิน ซึ่งเสือเขี้ยวดาบตัวนี้มิอาจต้านทานได้เลย

“ฆ่า!”

หลินเซวียนตะคอกเสียงต่ำ ก้าวเท้าทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ชูทวนรบกระดูกหยกขึ้นสูงฟาดลงไปอย่างรุนแรง พร้อมกับแรงลมกดดันที่ส่งเสียงหวีดหวิว

ราวกับสัมผัสได้ถึงวิกฤต เสือเขี้ยวดาบคลานลุกขึ้นคำรามกึกก้อง เสียงเสือคำรามสะเทือนป่า ปลุกสิ่งมีชีวิตนานาชนิดในป่าให้ตื่นตระหนก

ตูม!

พร้อมกับเสียงดังสนั่น ฝุ่นควันตลบอบอวล ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งโค่นล้มลง เสียงครืน ๆ ดังไปทั่วทั้งป่า

ท่ามกลางฝุ่นควัน ปรากฏเงาร่างหนึ่งยืนอย่างองอาจ มือถือทวนรบกระดูกหยก ยืนอยู่เบื้องหน้าเสือเขี้ยวดาบขนาดมหึมาตัวหนึ่ง

เสือเขี้ยวดาบที่แข็งแกร่งตัวนี้ กะโหลกศีรษะแตกละเอียด เลือดเนื้อเละเทะ ขนสีเทาขาวของมันถูกย้อมเป็นสีแดงฉานด้วยโลหิต ตายเพราะถูกทุบกะโหลกแตกในครั้งเดียวโดยสมบูรณ์

สัตว์ร้ายยุคก่อนประวัติศาสตร์ เสือเขี้ยวดาบเก้าดาว ถูกหลินเซวียนสังหารในพริบตาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!

“ไม่เลว ๆ มีเนื้อเสือเขี้ยวดาบกินแล้ว” หลินเซวียนยิ้ม พลางเก็บซากของเสือเขี้ยวดาบไป

แต่เพิ่งจะเก็บซากเสือเขี้ยวดาบไป ก็ไม่พบหีบสมบัติใด ๆ ทำได้เพียงเสียดายที่เสือเขี้ยวดาบตัวนี้ไม่ทิ้งหีบสมบัติไว้

เรื่องนี้หลินเซวียนไม่ได้ใส่ใจ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงเสือเขี้ยวดาบตัวหนึ่ง ที่นี่มีสิ่งใดมากที่สุด ก็คือสัตว์ร้ายนั่นเอง

สิ่งมีชีวิตยุคก่อนประวัติศาสตร์นานาชนิด สัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง สังหารอีกสักสองสามตัวย่อมต้องได้รับรางวัลเป็นหีบสมบัติอย่างแน่นอน

“ระดับเก้าดาว เตรียมทะลวงสู่ขั้นหนึ่ง หากได้สมุนไพรวิญญาณชนิดนั้นมา บางทีความสำเร็จหลังจากการทะลวงระดับอาจจะสูงส่งยิ่งกว่า...”

หลินเซวียนครุ่นคิดขณะเดิน พลางหวนนึกถึงความทรงจำที่เลือนรางมากมาย ไม่นานก็สามารถระบุร่องรอยของสมุนไพรวิญญาณชนิดหนึ่งได้

พอดีกับที่เขารู้ว่าที่นี่มีสมุนไพรวิญญาณชนิดนี้อยู่ มันถูกใช้สำหรับการเลื่อนขั้นโดยเฉพาะ สัตว์ร้ายนานาชนิดล้วนแย่งชิงสมุนไพรวิญญาณชนิดนี้เพื่อเลื่อนขั้น

“น่าจะอยู่ข้างหน้าไม่ไกลแล้ว”

หลังจากเดินทางผ่านป่าโบราณมาเป็นเวลานาน หลินเซวียนก็พลันหยุดลง เขาค่อย ๆ เดินผ่านพุ่มไม้ที่หนาทึบอย่างระมัดระวัง

เขาแอบมองไปข้างหน้าจากที่นี่ ที่นั่นมีถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง สองข้างทางมีโขดหินขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่

“หืม?”

ทันใดนั้น ในใจของหลินเซวียนก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองไปยังถ้ำนั้น สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอำมหิตอย่างเลือนราง

กลิ่นอายนี้ เหมือนกับเสือเขี้ยวดาบที่เขาพบเจอก่อนหน้านี้ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ที่จริงแล้วเสือเขี้ยวดาบตัวนั้นก็ออกมาจากที่นี่นั่นเอง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของหลินเซวียนก็เป็นประกาย เช่นนั้นมิใช่ว่าที่นี่คือรังของเสือเขี้ยวดาบตัวนั้นหรอกหรือ

ภายในถ้ำมืดสนิทจนมองไม่เห็นสิ่งใด แต่หลินเซวียนกลับได้กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์จาง ๆ นั่นคือกลิ่นหอมเฉพาะตัวของสมุนไพรวิญญาณ

“ข้างในมีสมุนไพรวิเศษอยู่จริง ๆ...”

หลินเซวียนเผยสีหน้ายินดีออกมาเล็กน้อย เขาค่อย ๆ เดินออกมา ย่างก้าวเข้าไปใกล้ถ้ำที่มืดสนิทนั้นทีละก้าว ถือทวนกระดูก เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง