บทที่ 6 การแก้แค้น

บทที่ 6 การแก้แค้น

[ปีที่ 10 ท่านใช้ชีวิตอยู่ในป่าเขา หลังจากเหตุการณ์ปราบกบฏ ท่านใช้ชีวิตเหมือนคนป่าเป็นเวลาสองปี]

[ไม่ใช่ว่าท่านไม่อยากเข้าเมือง แต่หน้าประตูเมืองเต็มไปด้วยหมายจับท่าน ไม่ใช่หมายจับโจร แต่เป็นหมายจับเสนาธิการกบฏ]

[ข้อหานี้ใหญ่หลวงเกินไป ท่านเป็นเหมือนความดีความชอบทางทหารที่เดินได้]

[เมื่อถูกคนเห็นเข้า คนอื่นก็ไม่ต้องฟังคำอธิบายของท่าน สามารถประหารท่านได้ทันที การได้หัวของท่านนั้นเหมือนกับได้ทางลัดไปสู่จุดสูงสุดของชีวิต]

[ท่านมีเงินติดตัวมากมาย แต่ไม่สามารถเข้าไปสัมผัสกับชีวิตที่หรูหราในเมืองได้ ท่านรู้สึกอึดอัดมาก]

[การเป็นคนป่าบนภูเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ท่านอยากจะไปตั้งรกรากในหมู่บ้านบนภูเขาใกล้เคียง เป็นคนธรรมดา]

[แต่น่าเศร้าที่ตอนที่ท่านเป็นโจรนั้นมีชื่อเสียงมาก ชาวบ้านรู้จักท่าน เมื่อท่านปรากฏตัว พวกเขาก็ตกใจวิ่งหนีไป]

[ปีที่ 11 ท่านยังคงวนเวียนอยู่บนภูเขา ฝึกฝน "เคล็ดวิชามังกรหยาง" อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย คิดว่าชีวิตนี้ก็คงจะเป็นแบบนี้ต่อไปจนจบ ดังนั้นสู้บ่มเพาะต่อไป นำการพลังจากบ่มเพาะในโลกจำลองนี้ไปให้โลกแห่งความเป็นจริงของตัวเองเยอะๆ ดีกว่า]

[พลังปราณของท่านเพิ่มขึ้นช้ามาก ตลอดสองปีแทบจะไม่เพิ่มขึ้นเลย]

[ปีที่ 12]

["หรือว่าข้าต้องดูดกลืนพลังหยางจากผู้ชายเหมือนหยางเอ้อร์ ถึงจะสามารถเพิ่มพลังปราณได้.."]

[ปีที่ 13]

[ท่านบังเอิญเห็นคนตัดฟืนขึ้นเขา]

["ผู้ชายคนนี้น่ารักจังเลย..."]

[ปีที่ 14]

[ในหมู่บ้านบนภูเขาเฮยสุ่ย เกิดคดีคนหายที่เป็นผู้ชายอยู่บ่อยๆ เป็นความเสื่อมโทรมทางศีลธรรม หรือเป็นการบิดเบือนความเป็นมนุษย์..]

[ปีที่ 15]

[กลุ่มโจรกลุ่มใหม่เกิดขึ้นในภูเขาเฮยสุ่ย พวกเขาปล้นสะดม ทำชั่วทุกอย่าง สิ่งที่ชอบทำมากที่สุดคือปล้นผู้ชาย ให้กลิ่นอายของหมู่บ้านหงเฟิงในอดีตอย่างชัดเจน]

[ปีที่ 16]

[ในหุบเขาลึก บนหน้าผาสูงชัน ในหมู่บ้านที่แข็งแกร่ง ท่านมองดูลูกน้องผู้จงรักภักดีที่ตายแทนท่านได้หลายสิบคน เมื่อฟังพวกเขาเรียกท่านว่า "หัวหน้าหมู่บ้าน" ท่านก็รู้สึกพึงพอใจ]

["ลูกผู้ชาย ควรจะเป็นเช่นนี้!"]

[บัณฑิตที่กำลังเดินทางไปสอบตัวสั่นอยู่ในมุมหนึ่ง ท่านยิ้มเยาะให้เขา]

["คืนนี้มาที่ห้องของข้า"]

"อืม...นี่มัน..."

เมื่อดูตัวเองในการจำลองสถานการณ์ของคัมภีร์หมื่นภพที่เดินตามรอยเท้าเก่าของหยางเอ้อร์ โจวเฉาก็รู้สึกสับสน

เขาตั้งคำถามกับหยางเอ้อร์ เข้าใจหยางเอ้อร์ จากนั้นก็กลายเป็นหยางเอ้อร์

"เคล็ดวิชา 'มังกรหยาง' นี่มันมีปัญหาหรือเปล่า ฝึกเยอะๆ แล้วจะกลายเป็นคนวิปริตรึเปล่า"

[ปีที่ 20 หลังจากฝึกฝนอย่างหนักมาหลายปี ในที่สุดท่านก็บ่มเพาะไปถึงช่วงปลายของพลังปราณ บรรลุถึงขอบเขตที่เรียกว่า "ปราณเส้นเอ็น"!]

[ท่านเต็มไปด้วยพลังปราณ เลือดลมแข็งแกร่ง รูปร่างกำยำ การตบฝ่ามือเบาๆ ก็สามารถทุบหินที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรให้แตกได้]

[ปีที่ 21 ลูกน้องท่านบอกท่านว่ากองทัพซีฉู่กำลังโจมตีหนานเจ้า บริเวณภูเขาเฮยสุ่ยกลายเป็นแนวหน้าแล้ว พวกพี่น้องในหมู่บ้านต้องการหลบภัยเพื่อหนีจากภัยสงคราม]

[ท่านไม่แยแส "พวกเราเป็นโจร จะให้ไปหลบภัยที่ไหน"]

[ปีที่ 22 ตอนเช้าท่านเปิดประตู บิดขี้เกียจ มองขึ้นไปบนท้องฟ้า]

[บนท้องฟ้ามีชายร่างกำยำที่สวมชุดเกราะสีทอง ถือทวนฟ้าคำรามอยู่]

["เก่งกาจ... พลังหยางช่างล้นเหลือ.."]

[อีกฝ่ายเหลือบมองพวกท่าน สายตาคู่นั้นเหมือนมองมดแมลง จากนั้นเขามองไปข้างหน้า ยกทวนขนาดยักษ์ขึ้นเบาๆ ออกคำสั่ง]

["บุก!"]

[ทหารเกราะเหล็กนับไม่ถ้วนบุกเข้ามา ทุกคนถือทวนยาว จิตสังหารของพวกเขาแผ่ออกมา ต่างส่งเสียงคำรามก้องฟ้า ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน]

[ท่านและหมู่บ้านของท่าน หรือแม้แต่ทั้งภูเขา ถูกกองทัพที่แค่ผ่านมาในบริเวณนี้ ถล่มจนราบเป็นหน้ากลอง]

[ท่านตาย]

[ในชาตินี้ มีบทกวีสรรเสริญว่า:]

[ห้องฟืนพันธนาการ ข่มใจประสานศัตรู สู้อดทนถ่อมตน บนบานภูเขา จ้าวแห่งแผนการ พลังปราณเต็มปรี่ ยี่สิบสองปีบ่มเพาะ เผชิญทหารเกราะทอง ครรลองกองโจร..]

[จบการจำลองสถานการณ์ รายการต่อไปนี้ทั้งหมดจะถูกสืบทอด:]

[หนึ่ง: ขอบเขตการบ่มเพาะ "ปราณเส้นเอ็น"]

[สอง: ความชำนาญในวิชา "เคล็ดวิชามังกรหยาง" "สับสะเปะสิบแปดมีด" และวิชาอื่นๆ]

[สาม: ตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง ต้นฉบับวิชา "เคล็ดวิชามังกรหยาง" "สับสะเปะสิบแปดมีด" และวิชาอื่นๆ]

[สี่: ความทรงจำในการเดินทาง ประสบการณ์การต่อสู้ตลอด 22 ปี]

เมื่อดูพู่กันที่ค่อยๆ หยุดเขียน โจวเฉาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

"เห้อ ในที่สุดชีวิตโจรภูเขาก็จบแล้ว"

แถมยังได้รับบทเรียนเล็กน้อยจากตอนจบด้วย

กองทัพของโลกนี้เก่งกาจมาก ในการจำลองสถานการณ์ครั้งต่อไปเขาต้องระวังหลีกเลี่ยงให้ดี

ในวินาทีต่อมา พลังอันพลุ่งพล่านก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของโจวเฉา

เขารู้สึกได้ทันทีว่าสภาพร่างกายและจิตใจของเขาถูกยกระดับขึ้นอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่ผอมบางก็พลันแข็งแรงขึ้น

และความทรงจำต่างๆ ที่เหมือนกับภาพที่หมุนไปอย่างรวดเร็วก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ เขาไม่ได้รู้สึกไม่สบายที่สมองจากสิ่งนี้เลย

ราวกับสามารถย่อยความทรงจำในชีวิตทั้งหมด ประสบการณ์ชีวิต ทักษะการต่อสู้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนกับการย่อยความทรงจำของร่างเดิมได้อย่างง่ายดายในตอนแรก

ขอบเขตการบ่มเพาะในการจำลองสถานการณ์ก็ถูกสืบทอดมาทั้งหมด

ตอนนี้โจวเฉาเป็นผู้บ่มเพาะในขอบเขต "ปราณเส้นเอ็น" แล้ว!

"ฮ่า!"

เมื่อออกแรงเบาๆ เชือกที่มัดอยู่และกระสอบก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ

โจวเฉากำหมัด สัมผัสกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของร่างกาย ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นอย่างไม่หยุด

"ปราณเส้นเอ็น... ไม่ว่ายังไงชื่อนี้ก็ยังแปลกๆ อยู่ดีนั่นแหละ" การจำลองสถานการณ์ครั้งนี้ไม่สามารถเทียบได้กับสิ่งที่เขาเคยอ่านมาในนิยายเรื่องใดเลย "ความรู้ด้านการบ่มเพาะที่พวกโจรใช้อยู่ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะผิดพลาด"

ถ้าไม่คิดถึงชื่อขอบเขตที่แปลกประหลาดเหล่านี้แล้วคิดแค่จำนวนขอบเขต ปราณเส้นเอ็นก็คือขอบเขตที่เจ็ดแล้ว

ส่วนหยางเอ้อร์หัวหน้าหมู่บ้านหงเฟิงคนปัจจุบัน จากความทรงจำในการจำลองสถานการณ์ เขาน่าจะเพิ่งบรรลุถึงขอบเขตที่ห้าเท่านั้นเอง

โจวเฉาลุกขึ้น พบว่ามีของหลายอย่างเพิ่มขึ้นบนร่างกาย

ตั๋วเงินหนาปึ้ก คัมภีร์ลับ "เคล็ดวิชามังกรหยาง" คัมภีร์วิชาสามเล่ม รวมถึง "สับสะเปะสิบแปดมีด"

โจวเฉาพึงพอใจกับตั๋วเงินกองนี้มาก

มันน่าจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องการเงินในการมายังโลกนี้ได้เป็นอย่างดี

แต่เคล็ดวิชา "มังกรหยาง" นี่...

โจวเฉาถามตัวเองจากใจ เขาในตอนนี้ยังคงชื่นชอบนมเบิ้ม.. เอ่อ ยังคงชื่นชอบในผู้หญิง ไม่มีความสนใจในผู้ชายเลยแม้แต่น้อย

แสดงว่าตอนที่จบการจำลองและสืบทอดขอบเขตการบ่มเพาะและความรู้ในการฝึกฝนมานั้น มันไม่ได้สืบทอดข้อเสียอย่างที่เขากังวลมาด้วย

แต่ถ้าเขายังฝึกมันต่อไปในหลังจากนี้ ผลที่ตามมาก็คงบอกไม่ได้

เพื่อรสนิยมทางเพศที่แสนล้ำค่าของตน โจวเฉาตัดสินใจว่าในระยะนี้ เขาจะไม่แตะต้อง "เคล็ดวิชามังกรหยาง" อย่างแน่นอน

เขาอยากจะออกไปค้นหาดูว่ามีวิชาที่ดีกว่านี้ไหม

แน่นอนว่าก่อนหน้านั้น

"ปัง!!"

โจวเฉาเตะประตูห้องฟืนจนกระเด็น

ต้องแก้แค้นก่อน!

ฟ้าสว่างแล้ว

ในห้องโถงด้านหน้าของโรงเตี๊ยมมีคนคุยกันอยู่ โจวเฉาก้าวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว

คนที่อยู่ในห้องโถงด้านหน้าได้ยินเสียงดังจากห้องฟืนด้านหลังจึงเปิดประตูหลัง เขาเตรียมจะมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

"เห้ย! ไอ้หนู ออกมาได้ยังไง มีฝีมือเหมือนกันนี่หว่า ก็ดีพวกคนจากหมู่บ้านหงเฟิงมาถึงแล้ว เจ้าก็ตามพวกเขาไปได้เลย..."

คนที่ยืนอยู่ที่ประตูหลังก็คือเจ้าของโรงเตี๊ยมเถื่อน

โจวเฉาพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงจนเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ไม่มีพลังแม้แต่น้อยไม่สามารถมองเห็นร่างของเขาได้

"ผลั๊วะ!!"

หมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณ ทะลวงจากหน้าอกของเจ้าของโรงเตี๊ยมเข้าไปและทะลุออกมาจากด้านหลังของเขา!

เศษกระดูก ชิ้นส่วนอวัยวะภายในและเศษเลือดเนื้อกระจายไปทั่ว

โจวเฉาที่เติบโตมาด้วยประสบการณ์การต่อสู้และความทรงจำในการเดินทางกว่ายี่สิบปี แตกต่างจากเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

ในตอนนี้ ในดวงตาของเขาไม่มีกลิ่นอายของนักเรียนมัธยมปลายอายุสิบแปดปีเลย มีแต่ความเย็นชาและเจตนาฆ่าอันไร้ขอบเขต!

"ปัง!"

เมื่อเตะด้วยเท้า โจวเฉาก็เตะซากศพของเจ้าของโรงเตี๊ยมกระเด็นไปถึงโต๊ะในห้องโถงด้านหน้าของโรงเตี๊ยม

เมียเจ้าของโรงเตี๊ยมที่กำลังนับเงินอยู่ เมื่อมองเห็นร่างสามีของตัวเองเบิกตากว้าง นอนอยู่ตรงหน้าตัวเองก็กรีดร้องออกมาทันที

"กรี๊ด!!!"

ในห้องโถงด้านหน้ายังมีพวกโจรเคราครึ้มหน้ากลมอยู่อีกสี่คน

โจวเฉาสืบค้นความทรงจำ พวกเขาคือคนที่ยกเขาขึ้นเขาไปในการจำลองสถานการณ์นั่นเอง

"นี่เจ้า เจ้ากล้าฆ่าคนของเราเหรอ นี่คือสายที่ดีที่สุดของเรานะโว้ย!"

"จับตัวมันไว้! แล้วส่งให้หัวหน้าหมู่บ้าน! ไม่งั้นเราคงไม่มีหน้าจะไปอธิบายให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังแน่!"