บทที่ 115 - การเจรจาและการวางแผนอนาคต

คุณสมบัติต้านทานความชรา คือคุณสมบัติเฉพาะที่สกัดมาจาก ‘เหอโส่วอู’ ซึ่งเป็นสมุนไพรในตำนานที่ว่ากันว่าชายชราวัยห้าสิบกว่าปีในสมัยราชวงศ์ถังได้กินมันแล้วก็เริ่มกลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง และยังมีลูกมีหลานได้อีกด้วย ด้วยเหตุนี้ สมุนไพรเหอโส่วอูจึงได้รับการตั้งชื่อตามเขานั่นเอง

คุณสมบัติต้านทานความชราที่ไม่มีระดับแน่นอนว่าไม่สามารถทำให้อายุยืนได้ อย่างน้อยก็ต้องเสริมแกร่งให้ถึงระดับหนึ่งขึ้นไป จากนั้นก็ให้นักวิชาการอย่างหยางเจิ้นอวี่และคนอื่นๆ ทำให้ฤทธิ์ยาเป็นกลาง แล้วเปลี่ยนเป็นยาที่ร่างกายมนุษย์สามารถดูดซึมได้ง่าย ถึงแม้จะไม่สามารถสร้างยาเสริมยีนในตำนานได้ แต่การวิจัยยาที่ช่วยเพิ่มอายุขัยนั้นมีความเป็นไปได้สูงอย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ หลังจากที่ฟางหย่วนกลับมาถึงเกสต์เฮาส์ เขาก็รีบเริ่มวิจัยคุณสมบัติของเหอโส่วอูทันที

โชคดีที่กลุ่มนักศึกษาของศาสตราจารย์เหอชิงช่วยรวบรวมเมล็ดพันธุ์ที่หายากมาให้มากมาย ในจำนวนนั้นก็มีเมล็ดพันธุ์ของเหอโส่วอูรวมอยู่ด้วย เขาเคยสกัดคุณสมบัติต้านทานความชราของมันออกมาแล้วเมื่อนานมาแล้ว เพียงแต่ว่าลืมไปแล้วเท่านั้นเอง

แต่สิ่งที่สกัดมาจากเหอโส่วอูคือคุณสมบัติต้านทานความชราที่ไม่มีระดับอะไร บางทีอาจจะไม่ได้เห็นผลทันที เพราะผลของมันอ่อนแอเกินไป

สิ่งที่ฟางหย่วนต้องทำคือการเสริมแกร่งคุณสมบัติของมันให้ถึงระดับหนึ่งหรือระดับสอง พอดีกับว่าตอนนี้เขาอยู่ที่เมืองหลวงและค่อนข้างว่าง ส่วนผลิตภัณฑ์ใหม่ ‘ผลโสม’ ก็ปล่อยไว้กลางเดือนหน้าค่อยเปิดตัว ถึงตอนนั้นสนามบินที่สำนักงานใหญ่ของซิงคงสร้างเองก็น่าจะเสร็จแล้ว ซึ่งจะทำให้สะดวกสบายขึ้นมาก

สำหรับผลโสมเวอร์ชันราคาถูก ฟางหย่วนก็ได้หลอมออกมาแล้ว ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนไปกว่าการเปลี่ยนคุณสมบัติพืชไม้พุ่มขนาดใหญ่ระดับสองในนั้นให้เป็นคุณสมบัติพืชไม้พุ่มขนาดเล็กโดยตรง และเปลี่ยนคุณสมบัติบำรุงพลังปราณระดับสองให้เป็นคุณสมบัติบำรุงพลังปราณระดับหนึ่ง

ส่วนผลโสมเวอร์ชันสูง ฟางหย่วนตั้งใจจะปลูกไว้ในที่ดินของตัวเองเท่านั้น นั่นก็คือที่สำนักงานใหญ่ของซิงคงแพลนเทชัน โดยจะปลูกไว้หนึ่งต้น ให้คู่กับต้นชาโบราณผลึกอัคคี

อันที่จริงแล้ว คุณสมบัติบำรุงพลังปราณระดับหนึ่งสำหรับคนทั่วไปก็ถือเป็นอาหารบำรุงที่ดีมากเช่นกัน แต่ยังไงเสียหนึ่งเดือนก็ออกผลได้เพียงผลเดียว หากครอบครัวหนึ่งแบ่งกันกินหนึ่งผล ก็จะไม่มีปัญหาอะไรเลย

ในช่วงเวลาสองสามวันที่อยู่ที่เมืองหลวง นอกจากจะขลุกตัวอยู่ในห้องที่เกสต์เฮาส์เพื่อวิจัยเมล็ดพันธุ์แล้ว เวลาที่เหลืออีกสองสามวันก็แทบจะถูกหร่านอีอีลากไปเที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวง

เช่น กำแพงเมืองจีนที่มีชื่อเสียงระดับโลก จัตุรัสเทียนอันเหมินที่เต็มไปด้วยผู้คน พระราชวังต้องห้าม และพระราชวังฤดูร้อน

หากไม่ใช่เพราะปรากฏการณ์คนแน่นขนัดในสถานที่ท่องเที่ยว บางทีอาจจะเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก แต่เมืองหลวงนั้นคนเยอะเกินไปจริงๆ

ในที่สุดในวันที่เก้าที่ฟางหย่วนอยู่ที่เมืองหลวง ร่างกายของท่านผู้นำก็เริ่มดีขึ้น เขาจึงได้เรียกฟางหย่วนเข้าพบ

ยังไงเสียก็มีผลโสมของฟางหย่วนอยู่ด้วย ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้นำหมายเลขหนึ่งยังหนุ่มแน่น การฟื้นตัวของร่างกายจึงดีกว่าคนแก่ทั่วไปมากนัก

ภายใต้การนำของหร่านอีอี ฟางหย่วนก็มาที่สถานพักฟื้นอีกครั้ง

แต่ก่อนที่จะได้พบกับผู้นำ หมอหลิ่วก็ได้กำชับฟางหย่วนอย่างจริงจังว่า ห้ามพูดอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจท่านผู้นำเด็ดขาด เพราะตอนนี้หัวใจกำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว หากถูกกระตุ้น แผลที่หัวใจก็อาจจะเลือดออกมากได้

“คุณหมอหลิ่วคะ ท่านวางใจเถอะค่ะ ถึงแม้ปกติฟางหย่วนจะดูทื่อๆ ไปหน่อย พูดจาไม่ค่อยคิด แต่เขาเป็นคนรู้ว่าอะไรควรไม่ควรค่ะ” หร่านอีอีกล่าว

“เฮ้ นี่คุณกำลังชมผมหรือด่าผมกันแน่” ฟางหย่วนพูดไม่ออก

“ก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นี่นา” หร่านอีอีกล่าว

“เอาล่ะน่า พวกคุณอย่ากังวลไปเลย คนระดับนั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแค่ไหนแล้ว พวกคุณคิดว่าเขาจะถูกคำพูดของผมไม่กี่คำทำให้ตกใจได้ง่ายๆ เหรอ” ฟางหย่วนกล่าว

“ก็จริงนะคะ” หร่านอีอีเห็นด้วย

ในฐานะผู้นำของจีน ถึงแม้ประเทศจะเผชิญกับเรื่องใหญ่แค่ไหน เขาก็ยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ฟางหย่วนไม่ได้กังวลเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาจึงดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

เขานำองุ่นหยกแดงและกุหลาบหนามหลายดอกพันธุ์ไม้พุ่มที่เด็ดมาสดๆ จากพื้นที่หนึ่งตะกร้า เดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย เพราะถือเป็นการเยี่ยมไข้ จึงต้องนำของขวัญมาด้วย

“ฟางหย่วน เจ้ามาแล้วเหรอ รีบมานั่งสิ” เมื่อเห็นฟางหย่วน ผู้นำก็กล่าวพลางยิ้มทักทาย

“ครับ” ฟางหย่วนวางตะกร้าของขวัญลง จัดวางองุ่นให้เรียบร้อยแล้วก็นั่งลงข้างเตียงผู้ป่วยของผู้นำ

“ทำให้เจ้าต้องเดินทางมาไกลหลายพันลี้ ช่างน่าอายจริงๆ แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วย ชีวิตเก่าๆ ของข้าถึงได้รอดมาได้” ผู้นำกล่าวอย่างซาบซึ้ง

“ท่านอย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ประเทศของเราตอนนี้ขาดท่านไม่ได้ ตรงกันข้าม ผมต่างหากที่รู้สึกดีใจมากที่สามารถช่วยท่านได้” ฟางหย่วนกล่าว

“ฮ่าๆ เจ้าหนุ่มนี่ ปากหวานจริงๆ”

“ที่ไหนกันครับ ผมพูดความจริงทั้งหมด”

“น่าเสียดายนะ ที่เรียกเจ้ามาวันนี้ไม่ใช่เพื่อฟังเจ้าประจบประแจง สำหรับผลิตภัณฑ์หุ่นยนต์ที่สหรัฐอเมริกาเปิดตัว เจ้ามีความเห็นอย่างไร” ผู้นำกล่าวขึ้นมาทันที

“การปรากฏตัวของหุ่นยนต์ที่จะมาแทนที่แรงงานนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการพัฒนาเทคโนโลยี พวกเราไม่สามารถหยุดยั้งได้ ทำได้เพียงค่อยๆ ชี้นำเท่านั้นครับ” ฟางหย่วนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

“ใช่แล้ว ข้าเข้าใจดีว่าหยุดไม่ได้ แต่ประเทศของเราตอนนี้อยู่ในช่วงของการพัฒนาอย่างรวดเร็ว มีแรงงานล้นตลาด หากหุ่นยนต์ปรากฏตัวขึ้นมาแล้วมาแทนที่แรงงานจำนวนมากของประเทศเรา ย่อมจะทำให้สังคมจีนเกิดความวุ่นวาย และเศรษฐกิจอาจถดถอยไปถึงระดับเมื่อสองปีก่อนได้”

“ท่านกังวลเกินไปแล้วครับ พวกเรากำลังจะพัฒนาที่ราบสูงทางตะวันตกเฉียงเหนือครั้งใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ ที่นั่นขาดแคลนแรงงานอย่างมากไม่ใช่หรือ รัฐบาลเพียงแค่ชี้นำเล็กน้อย ก็จะสามารถแก้ไขปัญหาแรงงานส่วนเกินได้แล้ว”

“และประเทศของเราก็เป็นไปไม่ได้ที่จะซื้อหุ่นยนต์ของสหรัฐอเมริกาทันที ใครจะไปรู้ว่าชิปหุ่นยนต์ของพวกเขามีโปรแกรมอันตรายอะไรติดตั้งอยู่หรือไม่ หากซื้อเป็นจำนวนมากก็อาจจะมีความเสี่ยงแฝงอยู่ พวกเราสามารถชี้นำแรงงานส่วนเกินของประเทศเราไปพัฒนาที่ราบสูงทางตะวันตกเฉียงเหนือได้ในด้านหนึ่ง และถึงแม้ที่ราบสูงทางตะวันตกเฉียงเหนือจะพัฒนาเสร็จแล้ว พวกเราก็ยังสามารถพัฒนาที่ราบสูงชิงไห่ได้อีก ประเทศของเรามีที่ดินมากมาย ไม่ต้องกังวลว่าจะเลี้ยงคนสิบกว่าล้านคนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราต้องเร่งวิจัยหุ่นยนต์ของพวกเขาให้มากขึ้น เพื่อพัฒนาหุ่นยนต์ที่เป็นของเราเอง”

สำหรับเรื่องหุ่นยนต์ ฟางหย่วนรู้สึกว่าเป็นเรื่องง่ายมาก เขาจึงตอบคำถามที่แหลมคมของผู้นำด้วยรอยยิ้ม

“ฮ่าๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฟางหย่วนจะสามารถสร้างทรัพย์สินได้เป็นล้านล้านในเวลาไม่กี่เดือน สายตาเฉียบแหลม ความคิดเฉียบคมจริงๆ” ผู้นำกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ

ต้องบอกว่า เมื่อได้ฟังฟางหย่วนพูดแล้ว อารมณ์ของผู้นำก็ดีขึ้นมาก ความจริงแล้ว พวกเขากังวลเรื่องปัญหาแรงงานล้นตลาดมากเกินไปจริงๆ

[จบตอน]