บทที่ 07: ของตอบแทนหลั่งไหลมา

◉◉◉◉◉

"นี่ๆ... พวกเจ้าได้ยินข่าวรึยัง? ตระกูลหลินเกิดเรื่องใหญ่แล้วนะ!"

"เรื่องใหญ่อะไร? หรือว่าคุณหนูใหญ่หลินเยียนหรานจะถูกปลดจากตำแหน่งประมุขน้อยแล้วในที่สุด? น่าสงสารจัง!"

"เจ้ารู้อะไรกะเขาบ้างล่ะ! เมื่อวานที่ประชุมผู้อาวุโสน่ะ จริงอยู่ที่หลินเทียนอยากจะให้หลินล่างลูกชายตัวเองมาแทนที่หลินเยียนหรานขึ้นเป็นประมุขน้อยคนใหม่ แต่เจ้าทายสิว่าผลเป็นยังไง? เจ้าหลินล่างนั่นน่ะ ถูกหลินเยียนหรานซัดร่วงในหมัดเดียวเลย!"

"ร่วงในหมัดเดียว เป็นไปได้ยังไงกัน!? ก็มีข่าวลือว่าหลินล่างก้าวเข้าสู่ขอบเขตฟ้ากำเนิดแล้ว เป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลหลินไม่ใช่เหรอ!"

ด้านนอกหอคำนวณเทวะมีผู้คนเดินผ่านไปมาไม่ขาดสาย เรื่องราวที่เกิดขึ้นในการประชุมผู้อาวุโสของตระกูลหลินเมื่อไม่นานมานี้ ได้กลายเป็นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของคนนับไม่ถ้วนไปแล้ว

ภายในหอคำนวณเทวะ หยางฝานที่ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ดังขึ้นไม่หยุดก็ได้แต่ยิ้มบางๆ

"ดูเหมือนว่าหลินเยียนหรานจะแก้ไขความผิดปกติของกายเทวะได้สำเร็จแล้วสินะ"

"ตอนนี้นางคงจะเชื่อมั่นในตัวข้าอย่างสุดหัวใจแล้ว"

หยางฝานคิดไว้แล้วว่าอีกไม่นาน หลินเยียนหรานคงจะหอบข้าวของพะรุงพะรังมาขอบคุณถึงที่แน่นอน

และก็เป็นไปตามคาด ไม่ถึงครึ่งวันต่อมา ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย หลินเยียนหรานก็นำห่อของขวัญสามห่อก้าวเข้ามาในหอคำนวณเทวะ

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?!"

"เมื่อไม่นานมานี้ก็เป็นคุณชายเจียงเฉิงที่ช่วยสร้างหอคำนวณเทวะนี่ให้เขา ตอนนี้ถึงกับเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินที่นำของขวัญมาให้ด้วยตัวเองเลยเหรอ?"

"เดี๋ยวนะ หรือว่าเรื่องที่ในการประชุมผู้อาวุโสตระกูลหลิน คุณหนูใหญ่ซัดหลินล่างกระเด็นในหมัดเดียว จะเกี่ยวข้องกับเจ้าของหอคำนวณเทวะนี่?"

ด้านนอกหอคำนวณเทวะ ผู้คนที่มองดูร่างของหลินเยียนหรานก้าวเข้าไปในหอต่างก็พากันอ้าปากค้างอีกครั้ง

...

ภายในหอคำนวณเทวะ

"พวกเจ้าออกไปก่อน"

"เจ้าค่ะ!"

หลังจากให้คนรับใช้ออกจากหอคำนวณเทวะไปแล้ว หลินเยียนหรานก็ไม่ลังเลอีกต่อไป นางคุกเข่าลงต่อหน้าหยางฝานทันที

"หลินเยียนหราน ขอบคุณท่านเซียนสำหรับบุญคุณที่เปรียบดังให้ชีวิตใหม่!"

"เจ้าไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ การแลกเปลี่ยนครั้งก่อนจบไปแล้ว เราสองคนไม่ติดค้างอะไรกัน"

หยางฝานยืนกอดอก ยังคงรักษาท่าทีและกลิ่นอายของยอดฝีมือผู้หลุดพ้นโลกไว้เสมอ

"ไม่เจ้าค่ะ! ถึงแม้ในใจของท่านเซียนจะถือว่าไม่ติดค้างอะไรกันแล้ว แต่สำหรับเยียนหรานยังไม่ใช่!"

"หากไม่ใช่เพราะท่านเซียน ตอนนี้ข้าคงจะถูกบีบให้ลงจากตำแหน่งประมุขน้อยไปแล้ว เผลอๆ ในอนาคตอาจจะถูกลอบทำร้ายอีกด้วย"

"ทั้งหมดนี้ เป็นเพราะท่านเซียน เพราะท่านเซียนข้าถึงได้สามารถฝืนชะตาฟ้าลิขิตได้!"

อารมณ์ของหลินเยียนหรานพลุ่งพล่านอย่างยิ่ง

เพราะนางรู้ดีว่าเดิมทีแล้วตัวเองจะต้องพบกับจุดจบเช่นไร

เมื่อมองดูท่าทีที่ศรัทธาอย่างแรงกล้าของหลินเยียนหราน หยางฝานก็แอบดีใจอยู่ในใจ

ดูเหมือนว่าเขาจะทำให้นางเชื่อมั่นในตัวเขาได้อย่างสมบูรณ์แล้วจริงๆ

แต่บนใบหน้า หยางฝานก็ยังคงเรียบเฉยราวกับสายลมและก้อนเมฆ เหมือนไม่มีอะไรมาทำให้หวั่นไหวได้

"เจ้าจะคิดอย่างไร นั่นก็เป็นความคิดของเจ้า ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้"

"ท่านเซียน อย่างไรก็ตามที่เยียนหรานมาที่หอคำนวณเทวะในวันนี้ ก็เพื่อมาขอบคุณท่านเซียนโดยเฉพาะเจ้าค่ะ!"

"ท่านเซียน นี่คือของล้ำค่าสามชิ้นที่ซ่อนอยู่ในตระกูลหลินของข้า หากท่านเซียนพอจะถูกใจ ได้โปรดรับไว้ด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลินเยียนหรานก็ยกมือขึ้นเปิดห่อของขวัญทั้งสามออก

ในแต่ละห่อ ปรากฏของที่แตกต่างกันออกไป

【บุปผากึ่งอสูร】สามารถแลกเป็นค่าคำนวณได้สิบแต้ม

【ศาสตราวิญญาณชั้นกลาง】สามารถแลกเป็นค่าคำนวณได้สิบสองแต้ม

【โอสถชำระใจ】สามารถแลกเป็นค่าคำนวณได้แปดแต้ม

หยางฝานพอจะจินตนาการได้ว่าหลินเยียนหรานคงจะไปขุดสมบัติก้นกรุของตระกูลหลินออกมาจนหมดสิ้นแล้ว

และนี่ก็คือผลตอบแทนที่เขารอคอย!

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ เขาจะช่วยหลินเยียนหรานทำนายและได้กำไรมาแค่สองแต้ม

แต่นั่นเป็นเพราะเขากำลังปล่อยสายยาวตกปลาใหญ่

และตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่ปลาใหญ่ตัวนี้จะมาติดเบ็ดแล้ว

ในที่สุด ของทั้งสามชิ้นนี้ก็กลายเป็นค่าคำนวณเข้าสู่บัญชีของหยางฝานทั้งหมด

แต่ถึงแม้จะเป็นฝ่ายรับของ สีหน้าของหยางฝานกลับยังคงเรียบเฉย ในทางกลับกัน บนใบหน้างามของหลินเยียนหรานกลับปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวลาและเดินออกจากหอคำนวณเทวะไป

ในเมื่อตอนนี้มีพรสวรรค์แล้ว นางก็ยิ่งจะประมาทไม่ได้ ต้องรีบฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด

"ค่าคำนวณสามสิบแต้มที่เพิ่งแลกมา บวกกับของเดิมอีกสองแต้ม รวมเป็นสามสิบสองแต้มแล้ว เท่ากับว่าได้หนึ่งในสามของจานเทวะลิขิตสวรรค์เวอร์ชันลดสเปคแล้ว"

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าอีกไม่นาน ข้าก็จะสามารถแลกจานเทวะลิขิตสวรรค์มาได้ ถึงตอนนั้น ข้าก็จะปลอดภัยอย่างแท้จริงแล้ว!"

เมื่อแลกจานเทวะลิขิตสวรรค์มาได้ ก็เอาไปวางไว้ในหอหลักนี้

ถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือจากฝ่ายไหนมาที่หอคำนวณเทวะ ก็อย่าหวังว่าจะมาอวดดีต่อหน้าข้าได้!

เมื่อถึงตอนนั้น สถานะยอดฝีมือผู้หลุดพ้นโลกของข้าก็จะยิ่งมั่นคงขึ้นไปอีก

...

ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่อีกแห่งหนึ่งที่ห่างไกลจากหอคำนวณเทวะ หรือจะพูดให้ถูกก็คือห่างไกลจากเมืองเทียนหยาง

ณ สถานที่ลึกลับที่ราวกับแดนสุขาวดี ท่ามกลางขุนเขาและป่าไพร มีสำนักโบราณแห่งหนึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบสงบ

สำนักโบราณแห่งนี้ มีชื่อว่า 'นิกายเมฆาชาด'

แม้จะมาถึงนิกายเมฆาชาดได้ไม่นาน แต่เจียงเฉิงหลังจากที่ฝึกฝนตามหลักสูตรที่จำเป็นสำหรับศิษย์ใหม่ในแต่ละวันเสร็จแล้ว เขาก็จะมุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์

แน่นอนว่าด้วยสถานะศิษย์ใหม่ของเขา ไม่มีทางที่จะเข้าไปในหอคัมภีร์ได้ แต่เขาก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

เพราะเจียงเฉิง ไม่ได้มาเพื่อหอคัมภีร์ แต่มาเพื่อเส้นทางที่เจ้าของหอคำนวณเทวะได้ชี้แนะให้เขาก่อนจะจากมา

ในวันนั้น เจ้าของหอคำนวณเทวะได้ทำนายเรื่องราวทั้งหมดในตระกูลเจียงได้อย่างแม่นยำ ทำให้เจียงเฉิงเชื่อมั่นอย่างสนิทใจแล้ว

ดังนั้น สำหรับเส้นทางแห่งวาสนาที่เจ้าของหอคำนวณเทวะได้ทำนายให้เขาใหม่นี้ เขาก็เชื่อมั่นอย่างไม่สงสัย

ทุกๆ วัน เขาจะมาช่วยชายชราผู้กวาดลานที่หน้าหอคัมภีร์ทำงาน

ไม่ว่าจะเป็นการรินน้ำชาส่งน้ำ หรือช่วยกวาดพื้นถูพื้น

การกระทำนี้ทำให้เหล่าศิษย์ใหม่รุ่นเดียวกับเขาต่างก็พากันหัวเราะเยาะอย่างยิ่ง

"เจ้าเจียงเฉิงนี่ ดูๆ ไปก็น่าจะฉลาดอยู่ ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนปัญญาอ่อนแบบนี้?"

"หรือว่าเขาคิดว่าช่วยตาแก่กวาดพื้นนั่นทำงาน แล้วจะเข้าไปในหอคัมภีร์ได้?"

"โง่เง่าจริงๆ นั่นมันก็แค่ตาแก่กวาดพื้นที่ไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น"

ทุกคนต่างหัวเราะเยาะไม่หยุด แต่เจียงเฉิงก็ยังคงไม่หวั่นไหว

คำทำนายของเจ้าของหอคำนวณเทวะ ได้กลายเป็นความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ของเขาไปแล้ว

เมื่อถูกหัวเราะเยาะแต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน นานวันเข้าเหล่าศิษย์ใหม่ก็หมดความสนใจ และไม่สนใจเจียงเฉิงอีกต่อไป

ทว่าพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ในตอนนั้นเอง หลังจากที่เจียงเฉิงช่วยชายชราผู้กวาดลานทำงานจิปาถะมาทั้งวันอีกครั้ง

ในวันนี้ ชายชราผู้กวาดลานที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด

"ตามข้ามา"

เจียงเฉิง: "!!!"

เมื่อได้ยินเสียงชราภาพที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจของเจียงเฉิงก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

นี่มันเหมือนกับที่เจ้าของหอคำนวณเทวะทำนายไว้เป๊ะเลย วาสนากำลังจะมาแล้ว!

"ขอรับ!"

เจียงเฉิงไม่กล้าพูดอะไรมาก ทำได้เพียงตอบรับอย่างนอบน้อมที่สุด

จากนั้นก็เดินตามชายชราผู้กวาดลาน มุ่งหน้าไปยังหอคัมภีร์เบื้องหน้า

หอคัมภีร์ที่ศิษย์ธรรมดา กระทั่งผู้อาวุโสก็ยังไม่สามารถเข้าไปได้ แต่ต่อหน้าชายชราผู้กวาดลานผู้นี้ กลับถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย

พร้อมกันนั้น ค่ายกลและอาคมต่างๆ ที่อยู่หน้าชายชราผู้กวาดลาน ก็ราวกับกลายเป็นอากาศธาตุ ไม่มีการตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

ทั้งหมดนี้ ล้วนหมายความว่า ชายชราผู้กวาดลานผู้นี้ หาใช่ตาแก่กวาดพื้นธรรมดาๆ ไม่!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]