ตอนที่ 16 นี่แหละคือรักแท้!

ตอนที่ 16 นี่แหละคือรักแท้!

เฉินอันม่อไม่เคยคิดฝันเลยว่า คืนนี้ทุกอย่างจะราบรื่นได้ขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จัดการภรรยาของอู๋เป่าได้สำเร็จ แต่ยังได้สังหารบิดาของเขาอีกด้วย

เหตุการณ์นี้ คงทำให้ตระกูลอู๋ต้องวุ่นวายอยู่พักใหญ่ และการสูญเสียอู๋เล่าหูซึ่งเป็นเสาหลักไป ตระกูลอู๋ย่อมต้องเสื่อมอำนาจลงอย่างแน่นอน

[ติ๊ง! สังหารจางเสี่ยวฮุยสำเร็จ]

[รางวัล โอสถบำรุงโลหิต 2 ขวด]

จากนั้น เขาแตะต้องศพของคนทั้งสอง

[ติ๊ง! สัมผัสศพ ได้รับรางวัล 100 วันวรยุทธ์]

[กระตุ้นความปรารถนาสุดท้ายของผู้ตาย]

[ความปรารถนาที่ 1 ขอให้ได้ฝังศพอยู่เคียงข้างพ่อสามีตลอดไป]

[รางวัล 100 วันวรยุทธ์]

เมื่อเห็นความปรารถนานี้ เฉินอันม่อก็อดรู้สึกอึ้งไม่ได้

นี่แหละมั้งที่เรียกว่ารักแท้…

[ติ๊ง! สัมผัสศพ ได้รับรางวัล 100 วันวรยุทธ์]

[กระตุ้นความปรารถนาสุดท้ายของผู้ตาย]

[ความปรารถนาที่ 1 กระดาษหนังคนที่เก็บไว้ในอก บัดนี้ข้าตายแล้วหวังว่าจะได้มอบให้บุตรชายคนโต เพื่อไขปริศนาเกี่ยวกับนักปราณ]

[รางวัล 100 วันวรยุทธ์]

[ความปรารถนาที่ 2 หวังว่าอู๋เป่าจะไม่โกรธ พ่อก็ทำอะไรไม่ได้จะโทษก็ต้องโทษลูกสะใภ้ที่มีเสน่ห์เกินต้านทาน]

[รางวัล โอสถปฐมธาตุหนึ่งเม็ด]

เฉินอันม่อท้ำปากด้วยความเสียดาย รางวัลพวกนี้คงไม่มีทางได้รับแน่

"แต่... กระดาษหนังคนอยู่ในอกของอู๋เล่าหูจริงๆ ด้วย"

"สิ่งเดียวที่เขาจะทิ้งไปไม่ได้แม้ยามตาย คือกระดาษหนังคนแผ่นนี้ แสดงว่ามันไม่ใช่ของธรรมดาแน่"

"มันเกี่ยวข้องกับนักปราณอย่างนั้นหรือ?"

เฉินอันม่อคลำหาในอกเสื้อของศพ

เมื่อครู่อู๋เล่าหูเพียงแค่ถอดกางเกง แต่ยังไม่ได้ถอดเสื้อ

ไม่นาน เขาก็คลำเจอกระดาษหนังคนที่เหลืองซีดแผ่นหนึ่งในอกเสื้อ

กระดาษหนังคนแผ่นนี้คือสิ่งที่ตระกูลอู๋ปล้นมาจากสำนักคุ้มภัยพยัคฆ์เกรียงไกรนั่นเอง และเป็นของขั้นห้าที่คนลึกลับสั่งให้เฉินหู่ขนส่ง พูดได้ว่าสำนักคุ้มภัยทั้งหมดล่มสลายก็เพราะของชิ้นนี้

อาศัยแสงจันทร์ เฉินอันม่อมองดูกระดาษหนังคนแผ่นนั้น

บนนั้นมีเพียงลวดลายคดเคี้ยว ดูคล้ายเส้นทางบางอย่าง

ดูเหมือนจะเป็นแผนที่ขุมทรัพย์

แต่มันไม่สมบูรณ์

"เกี่ยวกับนักปราณ..."

"ไม่ว่าอย่างไร เก็บไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย"

เฉินอันม่อคาดเดาในใจ ตอนนี้คงไม่มีใครคิดฝันด้วยซ้ำว่าของชิ้นนี้จะอยู่ในมือเขา

...

เมื่อกลับถึงบ้าน ก็เป็นช่วงดึกแล้ว ท้องฟ้าก็โปรยปรายฝนเป็นสายละออง ตอนที่มาถึงบ้าน ทั้งตัวของเขาเปียกชุ่มไปหมด แต่ฝนทำให้รู้สึกเย็นสบายดี

ทุกครั้งที่นอนดึกแบบนี้ เฉินอันม่อไม่เคยรู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย เพราะร่างกายของเขาตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว

พอเขาเปิดประตู หูของเฉินอันม่อก็กระดิกเล็กน้อย

ประตูห้องใต้ดินเปิดออก

เห็นเสินซินสวมเสื้อผ้าบางๆ กล่าวเบาๆ ว่า "เสี่ยวม่อ เจ้ากลับมาแล้วหรือ?"

"พี่สะใภ้ ท่านยังไม่นอนหรือ?"

"ข้าเห็นฝนตก กลัวเจ้าจะเปียกฝนแล้วเป็นหวัดเลยแอบออกมา เพิ่งต้มน้ำร้อนไว้ในห้องใต้ดิน เจ้าไปชำระร่างกายเถิด จะได้ไม่เป็นหวัด"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินอันม่อก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

พี่สะใภ้รอเขากลับมาจนถึงป่านนี้

"พี่สะใภ้ ข้าเป็นยอดยุทธ์กลัวอะไรกับฝนสักหยด แต่ท่านสิ ร่างกายอ่อนแอ ติดหวัดได้ง่าย"

พูดยังไม่ทันจบ

"ฮัดเช่ย!!"

เสินซินจามออกมาเสียงดัง

"เห็นหรือไม่? รีบกลับเข้าห้องเถิด เดี๋ยวข้าจะไปอาบน้ำที่ห้องใต้ดิน"

จากนั้นเฉินอันม่อจึงไปหยิบเสื้อผ้า

เมื่อมาถึงห้องใต้ดิน ก็พบน้ำอุ่นอ่างหนึ่งวางอยู่ข้างเตียงจริงๆ

เขารู้สึกอบอุ่นใจ

นั่งลงบนเตียง เตียงยังอุ่นอยู่

มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมา

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งโผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม

โดยสัญชาตญาณ เขาเปิดผ้าห่มดู

เขาตกตะลึงทันที

เป็นเสื้อชั้นในสีชมพูปักลายหงส์กับมังกรเล่นน้ำ

"เมื่อกี้พี่สะใภ้ไม่ได้ใส่มันเหรอ... นี่มัน..."

การค้นพบนี้ทำให้เฉินอันม่อแทบกลั้นหายใจ

หัวใจเต้นเร็วขึ้นหลายส่วน

"หอมจัง"

เฉินอันม่ออดไม่ได้ที่จะพึมพำ และวัสดุนี้ก็ดูดีมาก เป็นผ้าไหมแท้ ผิวสัมผัสลื่นมือ ให้ความรู้สึกยอดเยี่ยม

เขาวางมันกลับที่เดิมด้วยความเสียดาย

จากนั้นก็อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด

เมื่อออกมาก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง

เสินซินกำลังรออยู่ในห้อง

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่สง่างามของเฉินอันม่อ หัวใจของนางก็เต้นเร็วขึ้นไม่น้อย

"พี่สะใภ้ ข้าเทน้ำร้อนไว้ให้แล้ว ท่านพักผ่อนให้สบายนะ"

เฉินอันม่อรู้สึกว่าบรรยากาศชวนอึดอัด ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"อืม เจ้าก็พักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ยังต้องไปรายงานตัวที่ศาลเจ้าเมืองไม่ใช่หรือ"

"นายอำเภอให้ข้าหยุดสิบวัน พรุ่งนี้ไม่ต้องไป"

"ดีจัง ฮัดเช่ย!"

เสินซินจามอีกครั้ง

"พี่สะใภ้ ท่านเป็นหวัดแล้วหรือ?"

"ข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร จู่ๆ ก็รู้สึกหนาว" เสินซินกระชับเสื้อผ้าบางๆ ที่สวมอยู่

เฉินอันม่อรีบถอดเสื้อคลุมมาห่มให้นาง

"ท่านไปที่ห้องใต้ดินก่อน ข้าจะต้มน้ำตาลให้ท่านดื่ม"

เฉินอันม่อพูดด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องลำบาก"

เสินซินไม่อยากให้เฉินอันม่อเป็นห่วง

เพราะดึกมากแล้ว นอนดึกไม่ดีต่อสุขภาพ

"พี่สะใภ้ เรื่องเจ็บป่วยต้องไม่ประมาท ฟังข้านะ"

พูดอย่างไรก็ตาม เสินซินถึงยอมกลับห้องใต้ดินก่อน

หลังจากนั่งลงบนเตียงของตน เสินซินสังเกตเห็นว่าผ้าห่มเหมือนมีคนแตะต้อง

เสื้อชั้นในที่เคยวางไว้ใต้ผ้าห่ม มีรอยน้ำเปียกชื้น เห็นชัดว่าเมื่อกี้ตอนเฉินอันม่ออาบน้ำ ได้สัมผัสกับมันพอดี

"นี่มัน..."

ใบหน้างามของเสินซินแดงซ่านอีกครั้ง

รีบหยิบเสื้อชั้นในของตนขึ้นมา

ก่อนหน้านี้นางรู้สึกอึดอัดเวลาห่มมันนอน จึงชอบนอนโดยไม่สวมอะไรเลย

เมื่อรู้ว่าเฉินอันม่อกลับมา นางก็ไม่ทันได้สวมใส่ จึงเอาเสื้อชั้นในซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม

แต่ไม่คิดว่า เฉินอันม่อจะพบเข้า

"ไอ้หนุ่มบ้านี่ จริงๆ เลย..."

แม้นางจะรู้สึกอึ้งไปบ้าง แต่ไม่รู้ทำไม กลับไม่รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม ในใจกลับแอบตื่นเต้นกับบางสิ่ง

...

หนึ่งยามต่อมา เฉินอันม่อถือชามน้ำตาลเข้าห้องใต้ดิน

ในน้ำตาลยังใส่ขิงสามแว่น

"พี่สะใภ้ ข้าเข้าไปนะ"

เฉินอันม่อเปิดประตูห้องใต้ดิน

เขากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์น่าอึดอัดเหมือนครั้งก่อน จึงร้องบอกก่อน

"อืม เข้ามาเถิด"

เสินซินตอบเสียงนุ่ม

เมื่อเข้าไปในห้อง เสินซินนั่งอยู่บนเตียง มองเฉินอันม่ออย่างเขินอาย

"พี่สะใภ้ ดื่มเถิด ดื่มแล้วจะเหงื่อออก จะรู้สึกสบายขึ้นมาก"

เฉินอันม่อส่งชามกระเบื้องให้

"อ้อ ข้ามีของอีกอย่างจะมอบให้ท่าน"

เฉินอันม่อยิ้มอย่างลึกลับ

เสินซินสงสัย "อะไรหรือ?"

"ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าจะหาดาบดีๆ ให้ท่านป้องกันตัวไม่ใช่หรือ นี่ไง!"

เฉินอันม่อหยิบดาบยาวออกมาจากห่อผ้า มันคือดาบพิรุณโรยที่ได้รับเป็นรางวัล ตัวดาบยาวกว่าเมตร ฝักดาบแกะสลักอย่างประณีต ดูก็รู้ว่าเป็นดาบชั้นดี

"เป็นอาวุธระดับลึกลับ"

"อะไรนะ เป็นอาวุธระดับลึกลับหรือ"

เสินซินรู้ดีว่าอาวุธระดับลึกลับหมายถึงอะไร

"ได้มาจากไหนกัน ได้ยินว่าอาวุธระดับลึกลับมีราคาหลายร้อยตำลึงเชียวนะ"

เสินซินพูดอย่างไม่อยากเชื่อ

"วันนี้ข้าฆ่าไอ้อู๋เล่าหูนั่น เอามาจากที่นั่น"

เฉินอันม่อไม่ปิดบัง

"อะไรนะ อู๋เล่าหู" เสินซินตกใจทันที "เขาเป็นยอดฝีมือขั้นเจ็ดนะ"

"ข้าไม่เป็นอะไรไม่ใช่หรือ? พี่สะใภ้ อย่ากังวลเลย"

"อืม"

เสินซินพยักหน้าหลายครั้ง

ตอนนี้นางรู้แล้วว่าพลังของเฉินอันม่อคงแข็งแกร่งมาก

นางรู้สึกปลื้มใจอย่างยิ่ง

หลังจากดื่มน้ำตาลเสร็จ เฉินอันม่อก็ออกจากที่นั่น

เฉินอันม่อนอนบนเตียง ดูคุณสมบัติของตัวเอง

[เจ้าของ: เฉินอันม่อ]

[ระดับพลัง: ขั้นแปดระดับสูงสุด]

[ดาบเร็วสามท่วงท่า: ดาบเงาสังหาร, วิถีดาบต่อเนื่อง]

[วิชา: วิชาพยัคฆ์สะท้านภพ พลังสิบเสือร้าย]

[วิชา กรงเล็บมังกร]

[วิชา ย่างก้าวเคียงฟ้า]

[วิชา วิชาค้นหาลมปราณ]

[เวลาฝึกวรยุทธ์ 2 ปี 100 วัน]

[ค่าเลือดลมที่ใช้ได้ 10]

"ต่อไป ต้องทำตามความปรารถนาของไอ้โจวเป่าซานให้สำเร็จแล้ว"

ความปรารถนาของเขาคือไปที่เขตหยกซ่อนเร้น แจ้งพี่ชายเขาว่าเฉินอันม่อเป็นคนฆ่าเขา

รางวัลสำหรับภารกิจนี้คือ 3 ปี

หากพลังไม่พอ เขาคงไม่เสี่ยง

แต่ตอนนี้ต่างแล้ว สำคัญที่สุดคือรางวัลสำหรับความปรารถนานี้คือเวลาฝึกวรยุทธ์สามปี

ช่างล่อใจเหลือเกิน!

"เพิ่มพลังก่อน"

เขาตัดสินใจฝึกย่างก้าวเคียงฟ้า

[หักเวลาหนึ่งปี เจ้าฝึกย่างก้าวเคียงฟ้า เจ้าได้ย่างก้าวเคียงฟ้าขั้นชำนาญ (ทักษะย่างหิมะไร้รอย)]

[หักเวลาหนึ่งปี เจ้าฝึกย่างก้าวเคียงฟ้า เจ้าใช้พลังได้คล่องแคล่วขึ้น]

[หักเวลา 100 วัน เจ้าฝึกย่างก้าวเคียงฟ้า ใกล้ถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว]

...

"สมกับที่ว่า ยิ่งฝึกไปข้างหน้า เวลาที่ต้องใช้ก็ยิ่งมากขึ้น"

เฉินอันม่อถอนหายใจเบาๆ

นี่เป็นเหตุผลที่เขาไม่เลือกฝึกวิชาพยัคฆ์สะท้านภพ

เฉินหู่ใช้เวลาสิบปี ยังฝึกวิชาพยัคฆ์สะท้านภพไม่ถึงขั้นสมบูรณ์ เขาคาดว่าตัวเองคงต้องใช้เวลาไม่น้อยเช่นกัน

...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการฝึกวิชาก่อนนอนหรือไม่

ตอนที่นอนหลับ เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

โดยไม่อาจห้ามใจ เขาฝันเปียก…

ในความฝัน เขากับเสินซินกำลังคุยกันบนโต๊ะ

เมื่อตื่นขึ้น เขาพบว่ากางเกงในเปรอะเปื้อน

"เฮ้อ เป็นอะไรของเราเนี่ย"

ส่ายหน้า รีบเปลี่ยนกางเกงในทันที

...

ในเวลาเดียวกัน

ตระกูลอู๋วุ่นวายใหญ่

หัวหน้าตระกูลอู๋เล่าหูถูกฆ่าตาย และคนที่ตายพร้อมกับเขาคือลูกสะใภ้จางเสี่ยวฮุย เรื่องชู้สาวของทั้งคู่ตอนนี้เป็นที่รู้กันทั่ว

อู๋เป่าที่ถูกกักบริเวณพ้นโทษออกมา เมื่อได้ยินเรื่องนี้ ใบหน้าก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องพวกนี้

สิ่งแรกที่เขาทำคือรีบไปที่ห้องของอู๋เล่าหู ค้นหากระดาษหนังคน

"กระดาษหนังคน กระดาษหนังคนอยู่ไหน?" อู๋เป่าได้แต่ถามมารดา

"พ่อเจ้าบอกว่าของสิ่งนี้ปลอดภัยที่สุดเมื่อเก็บไว้กับตัว คงอยู่ที่ตัวเขา"

อู๋เป่ารีบไปค้นศพของอู๋เล่าหู

แต่ค้นทั่วทุกซอกทุกมุม ก็ไม่พบอะไรเลย!

"แย่แล้ว กระดาษหนังคนถูกขโมยไป" อู๋เป่ากัดฟันอย่างแค้นเคือง

"ใครทำ?"

เขาไม่เชื่อเลยว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเฉินอันม่อ

เขาสงสัยว่าคงเป็นพวกเบื้องหลังที่ต้องการกระดาษหนังคนเช่นกัน

ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงไม่คิดจะไปจัดการเฉินอันม่อก่อน สิ่งเร่งด่วนคือต้องหากระดาษหนังคนให้เจอ

...

เฉินอันม่อกินอาหารเช้าเสร็จ ก็มาดูกระดาษหนังคน

ไม่รู้ว่ากระดาษหนังคนนี้ทำจากวัสดุอะไร

ไม่กลัวน้ำ แถมยังไม่กลัวไฟ

ดูอยู่ครึ่งวัน ก็ยังไม่รู้เรื่อง

จึงเก็บไว้ในกล่องไม้ แล้วฝังไว้ข้างส้วม

"ฮัดเช่ย! ฮัดเช่ย!!"

เมื่อออกจากส้วม เขาสังเกตเห็นเสินซินจามไม่หยุด

จากนั้นร่างของนางก็โงนเงนไปมา ดูเหมือนว่านางกำลังจะล้มลงไปด้านหลัง