บทที่ 59: เก็บเด็กสาวคนหนึ่งได้ แล้วส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ขอบคุณ??? ลาก่อน!!!

ในชั่วพริบตา จ้าวเสี่ยวลี่ก็ถึงกับพูดไม่ออก คนทั้งคนสับสนอลหม่านอยู่กลางสายลม

ยังมีลูกเล่นแบบนี้อีกเหรอ?

ที่แท้แกล้งทำเป็นน้องสาว ก็เพื่อให้มาช่วยแกขนของเนี่ยนะ?

เอาน้องสาวที่สวยหยาดเยิ้มอย่างฉัน มาเป็นกรรมกรแบกหามเหรอ?

มหาเศรษฐีระดับเทพ ลูกเล่นของนาย มันร้ายกาจเกินไปแล้ว!

เล่นเอาน้องสาวคนนี้ทึ่งจนหนังหัวชาไปเลย!

“เทพบุตรคะ เทพบุตร อย่าเพิ่งไปค่ะ อย่าเพิ่งไป!”

จ้าวเสี่ยวลี่รีบกางแขนออก ขวางรถไว้ กล่าวอย่างน่าสงสาร

“เทพบุตรคะ ฉัน... ฉัน... ฉันเป็นคนต่างถิ่น ถูกเพื่อนในเน็ตหลอกมาที่นี่ ไม่มีที่ไป ไม่มีบ้านให้กลับ! คุณจะรับเลี้ยงฉันได้ไหมคะ?”

จ้าวเสี่ยวลี่กล่าวอย่างน่าสงสาร เหมือนกับเด็กหญิงขายไม้ขีดไฟไม่มีผิด

“รับเลี้ยงเธอ?” หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เด็กสาวสมัยนี้เล่นกันเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?

“ฉันเข้าสังคมก็ได้ เข้าครัวก็เป็น แถมยังไม่เกาะติดอีกด้วย!” สาวน้อยเปรี้ยวรีบเอ่ยปากขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เธอคิดว่าตัวเองทั้งสาวทั้งสวย หน้าตาก็ดีเลิศ ขอเพียงแค่ได้เข้าใกล้หวังอี้ ไม่นานก็จะสามารถมัดใจหวังอี้ได้อยู่หมัด

กระทั่งสามารถก้าวไปอีกขั้น แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ ถึงตอนนั้นทรัพย์สินหมื่นล้านของหวังอี้ ก็จะมีส่วนของเธอด้วย!

ต่อให้จะไม่ได้เป็นมาดามหวัง เป็นแค่คนรัก ให้เงินค่าขนมเธอเล็กๆ น้อยๆ ก็เพียงพอให้เธอใช้ชีวิตสุขสบายแล้ว!

ดังนั้น โอกาสนี้จะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด

“เธอคิดว่าฉันขาดคนรับใช้เหรอ?”

หวังอี้ส่ายหน้า เด็กสาวที่สวยสะพรั่งขนาดนี้...ไม่คิดจะพยายามด้วยตัวเอง...เอาแต่คิดจะทางลัด...จิตใจของผู้คนช่างเปลี่ยนไปจริงๆ

“แล้วเทพบุตรขาดอะไร ฉันก็สามารถทำสิ่งนั้นได้! เทพบุตรชอบผู้หญิงแบบไหน ฉันก็สามารถเป็นแบบนั้นได้! ฉันจ้าวเสี่ยวลี่รับมือได้หมดค่ะ!”

จ้าวเสี่ยวลี่พูดจบ ก็แอ่นอกอวดร่องอกที่น่าภาคภูมิใจของตนเอง มั่นใจเต็มเปี่ยม

“ขอโทษนะ ฉันไม่สนใจเลยสักอย่าง! ช่วยหลีกทางด้วย ฉันจะกลับบ้าน”

หวังอี้ปฏิเสธ ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้จ้าวเสี่ยวลี่จะสวยระดับ 80 คะแนน ถือเป็นสาวสวยคนหนึ่ง เขาก็ไม่ชายตามอง

ช่วยไม่ได้ ระดับของหวังอี้นั้นสูงเกินไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวเสี่ยวลี่ก็อายุแค่สิบหกสิบเจ็ดปี น้อยกว่าหวังอี้เสียอีก แต่กลับดูเจนโลกอย่างหาที่เปรียบมิได้

ใครจะไปรู้ว่ามีเรื่องราวอะไรบ้าง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นระเบิดไวรัสก็ได้

ผู้ชายเวลาอยู่นอกบ้าน ก็ต้องรู้จักป้องกันตัวเองให้ดี

“ไม่สนใจ!” สามคำนี้ ทำให้จ้าวเสี่ยวลี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

สาวสวยอย่างเธอไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็มีแต่คนมาเอาอกเอาใจ ยกยอเธอ

แต่หวังอี้กลับไม่ชายตามอง ไม่สนใจ!

มันเกินไปจริงๆ!

แต่พอเห็นว่าหวังอี้ทั้งหล่อ ทั้งรวยขนาดนั้น จ้าวเสี่ยวลี่ก็กดความโกรธทั้งมวลลงในทันที ทำท่าน่าสงสารกล่าวว่า

“เทพบุตรคะ เขาไม่มีบ้านให้กลับจริงๆ นะคะ ถ้าคุณไม่พาฉันกลับไปด้วย ฉันก็ต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนนจริงๆ นะคะ ถ้าเกิดไปเจอคนไม่ดีเข้า งั้นผลที่ตามมาคงจะคาดเดาไม่ได้เลย!”

พูดจบ จ้าวเสี่ยวลี่ก็เปิดประตูข้างคนขับ แล้วนั่งลงไปเอง

หวังอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กคนนี้มันตังเมชัดๆ “เธอไม่มีบ้านให้กลับ? ขอดูบัตรประชาชนหน่อย”

“บัตรประชาชน?” จ้าวเสี่ยวลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เขาออกมาเที่ยว ไม่เคยพกบัตรประชาชนหรอกค่ะ!”

“เหอะๆ” หวังอี้เย้ยหยัน สำหรับจ้าวเสี่ยวลี่แล้วเขาพอจะมองออกเจ็ดแปดส่วนแล้ว

เด็กผู้หญิงที่ออกมาเที่ยวแล้วไม่เคยพกบัตรประชาชนแบบนี้ ไม่ใช่ว่ารักนวลสงวนตัว แต่เป็นพวกระดับสูง!

พวกเธอรู้ว่า การใช้บัตรประชาชนเปิดห้องพักจะมีการลงทะเบียน และจะถูกเก็บเป็นข้อมูลถาวร แถมยังตรวจสอบได้อีกด้วย!

ถ้าเกิดในอนาคตโชคดี ตกสามีรวยได้ จะแต่งงานกัน

ผลสุดท้ายสามีไปตรวจสอบเจอ มีประวัติเปิดห้องพัก N ครั้ง กับ N คน งั้นก็คงจะจบสิ้นแน่นอน!

แต่ขอเพียงแค่ไม่พกบัตรประชาชน ถ้าอย่างนั้นไม่ว่าตอนสาวๆ จะเที่ยวเล่นแค่ไหน ก็สามารถมีประวัติที่ขาวสะอาดได้

นี่แหละคือระดับสูง!

“เทพบุตรคะ พาฉันกลับไปด้วยนะคะ! เขาจะทำตัวดีๆ ไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ!”

จ้าวเสี่ยวลี่เอ่ยปากเบาๆ แถมยังเป่าลมร้อนใส่หวังอี้ ในดวงตายิ่งเต็มไปด้วยแววเชิญชวน

“โอ้? ทำตัวดีๆ แบบไหนล่ะ?” หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“แบบไหนก็ได้ทั้งนั้นค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าเทพบุตรชอบแบบไหน เขาทำได้หมดค่ะ!” จ้าวเสี่ยวลี่กล่าวพร้อมรอยยิ้มเย้ายวน ทุกอย่างไม่จำเป็นต้องพูดออกมา

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ไปกันเถอะ!”

หวังอี้พูดจบ ก็สตาร์ทเครื่องยนต์ บูกัตติ เวย์รอนทะยานไปตลอดทาง

“เชอะ! คิดจริงๆ เหรอว่าแกเป็นสุภาพบุรุษหลิ่วเซี่ยฮุ่ย? สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเสน่ห์ของฉันหรอก!”

จ้าวเสี่ยวลี่ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง ขาเรียวยาวขาวผ่องถึงกับแยกออกจากกันเล็กน้อย

สีหน้ายิ่งเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ จินตนาการถึงชีวิตที่ดีงามในอนาคต

หวังอี้หล่อยิ่งกว่าดารา รวยยิ่งกว่าประธานหวัง เป็นเนื้อคู่ที่สวรรค์ส่งมาโดยแท้!

และในอนาคตเธอก็จะเจริญรุ่งเรือง กลายเป็นคนที่อยู่เหนือคนอื่น

เมื่อมองดูภาพนี้ หวังอี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เหยียบคันเร่งลงไป ความเร็วของบูกัตติ เวย์รอนยิ่งเร็วขึ้น

สิบนาทีต่อมา บูกัตติ เวย์รอนก็พลันหยุดลง

“ถึงแล้วเหรอคะ?” จ้าวเสี่ยวลี่สงสัยอยู่บ้าง

“ถึงแล้ว ลงรถ” หวังอี้เอ่ยขึ้นเรียบๆ

“ได้ค่ะ เทพบุตร!” จ้าวเสี่ยวลี่รีบลงจากรถ แต่เมื่อมองไปรอบๆ กลับมีสีหน้างุนงง

รอบๆ ไม่มีคฤหาสน์หรูอะไรเลย นอกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่โอ่อ่าตระการตาแห่งหนึ่ง!

จ้าวเสี่ยวลี่ได้สติกลับมา โกรธจนเลือดขึ้นหน้า “แกหมายความว่ายังไง!”

“เธอบอกว่าไม่มีบ้านให้กลับไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอกนะ ฉันคือเหลยเฟิง!”

พูดจบ หวังอี้ก็ดริฟต์หนึ่งที บูกัตติ เวย์รอนก็ทะยานจากไป

!!!

ฉันบอกว่าฉันไม่มีบ้านให้กลับ แกก็เลยเอาฉันมาส่งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเนี่ยนะ?

ในชั่วพริบตา จ้าวเสี่ยวลี่ก็สับสนอลหม่านอยู่กลางสายลม มึนงงไปโดยสิ้นเชิง

“บัดซบ เกินไปแล้ว! คนอะไรกันเนี่ย จริงๆ เลย!”

จ้าวเสี่ยวลี่โกรธจนกระทืบเท้า!

เธอบอกว่าไม่มีบ้านให้กลับ ก็คืออยากจะให้หวังอี้พาเธอกลับบ้าน ผลสุดท้ายหวังอี้กลับเอาเธอมาส่งที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยตรง!

นี่มันใช่เรื่องที่คนทำกันเหรอ?

จ้าวเสี่ยวลี่รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว

ช่วยไม่ได้ ความสวยระดับ 80 คะแนนของเธอในสายตาของคนธรรมดาคือเทพธิดาผู้สูงส่ง

แต่หวังอี้ไม่ชายตามองจริงๆ ยิ่งไม่มีความสนใจเลยแม้แต่น้อย

ผู้หญิงข้างกายหวังอี้ ไม่ว่าจะเป็นซ่งซือหนิง หรือเชอร์ลี่ย์ วินด์เซอร์ ไม่เพียงแต่จะสวยระดับ 98 คะแนน ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอีกด้วย

หวังอี้ไม่สนใจ Porsche แบบจ้าวเสี่ยวลี่เลยแม้แต่น้อย (แน่นอนว่า Porsche ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงชื่อภาษาอังกฤษของรถปอร์เช่ แต่เป็นพินอินของคำว่า ‘โพ่ เชอ’ ที่แปลว่า ‘รถเก่า/รถเสีย’)

หลังจากนั้น หวังอี้ก็กลับไปยังโครงการปี้ไ่ห่เทียนสี่โดยตรง

เมื่อเทียบกับห้องชุดหรูขนาดใหญ่ 1000 ตารางเมตรแล้ว หวังอี้ชอบห้องลอฟต์และสวนลอยฟ้าบนชั้นดาดฟ้ามากกว่า

ห้องลอฟต์ 500 ตารางเมตร สวน 500 ตารางเมตร

หวังอี้นอนอยู่บนเก้าอี้เอนหลังในสวนลอยฟ้า จิบไวน์แดงอย่างสบายๆ ชมพระอาทิตย์ขึ้น

ชีวิตช่างสุขสบายอย่างหาที่เปรียบมิได้

ถ่ายคลิปสั้นๆ โพสต์ลงโมเมนต์ในวีแชท

แต่คาดไม่ถึงว่า คอมเมนต์จะระเบิดเถิดเทิง

เพื่อนเก่า เพื่อนร่วมชั้นเก่าๆ ที่หายไปนานหลายปี ต่างก็พากันมากดไลค์ คอมเมนต์

【นี่มันโครงการปี้ไห่เทียนสี่นี่นา เริ่มต้นที่ 50 ล้าน พี่อี้สุดยอด!】

【พี่อี้กลับประเทศแล้วเหรอครับ น้องชายขอเกาะขาหน่อยครับ!】

【มีทั้งสวนลอยฟ้ากับห้องลอฟต์ด้วย เป็นชั้นทองคำของตึก King เลยนะ อย่างน้อยก็ 70 ล้าน!】

【คฤหาสน์หรู 70 ล้าน พี่อี้ มหาเศรษฐีระดับเทพ ว่างๆ มาเจอกันหน่อยนะ ขอคำชี้แนะด้วย!】

【มหาเศรษฐีระดับเทพ ที่บ้านขาดคนขับรถไหมครับ? ผมขับเรือยอร์ชเป็นนะ!】

【มหาเศรษฐีระดับเทพ ที่บ้านขาดเชฟไหมครับ? ผมใช้รถขุดดินผัดกับข้าวเป็นนะ!】

【เทพบุตรคะ ที่บ้านขาดสาวใช้ไหมคะ? หนูเข้าสังคมก็ได้ เข้าครัวก็เป็นค่ะ!】

...

เมื่อมองดูสิ่งเหล่านี้ หวังอี้ก็ส่ายหน้า ขี้เกียจจะไปสนใจ

ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีสายวอยซ์คอลโทรเข้ามา

เมื่อเห็นชื่อที่ห่างหายไปนานนั้น หวังอี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าซับซ้อนขึ้นมา

ไม่ใช่ใครอื่น คือเซี่ยซือหานนั่นเอง

ดาวโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเทียบเท่าซ่งซือหนิง รักแรกในข่าวลือของหวังอี้...

เพียงแต่ว่าซ่งซือหนิงงดงามราวสายน้ำ บริสุทธิ์เย็นชา

ส่วนเซี่ยซือหานร้อนแรงดั่งเปลวไฟ เซ็กซี่มีเสน่ห์!

ทั้งสองคนไม่ได้ติดต่อกันมาสองปีแล้ว ตอนนี้โทรมา ก็ค่อนข้างน่าขบคิดยิ่งนัก