ตอนที่66 เดธทรานส์ฟอเมชั่นอันเดธมาแชล

ตอนที่66 เดธทรานส์ฟอเมชั่นอันเดธมาแชล

เจ้าอ้วนเฉียนเป็นคนที่ปกติไม่เล่นเกมอยู่แล้ว จึงไม่ต้องตกใจว่าทำไมเขาถึงไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีใบวาปไว้ใช้ในยามฉุกเฉินแน่นอน

“ไม่มีจริงๆงั้นหรอ? ถ้างั้นตอนนี้พวกเราคงจะเละแล้วแน่นอน!” เดอะฟูจิทีฟพูดด้วยความหวาดกลัว พร้อมกับมองไปรอบๆเพื่อหาช่องทางการหนี

การต่อสู้นี้จบลงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากผู้เล่นมีเลเวลที่ต่ำ และเส้นทางก็ถูกปิดล้อมทั้งหมด ทั้งสี่กิลด์พยายามที่จะดิ้นรนต่อสู้เพื่อเอาชนะ แต่สุดท้ายมันก็เป็นได้แค่การยื้อเวลาตายเท่านั้น

พวกผู้เล่นอาชีพโจรก็พยายามใช้สกิลสเตลท์เพื่อหลบหนี แต่ทั้งหมดนั้นมันไร้ประโยชน์ทั้งสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าแฟนท่อมแมสเซอเจอร์!

ภายในเวลาไม่ถึง 10นาที ทั่วทั้งถ้ำที่เคยเสียงดังสนั่นราวกับสนามเด็กเล่น ก็ได้กลายเป็นป่าช้าที่เงียบสงบ

สิ่งที่หลงเหลือนั้นก็คือลูกน้องของแฟนท่อมแมสเซนเจอร์และเศษซากกระดูกบนพื้นที่ยังไม่ได้ไปเกิดใหม่

“หืมหืม อะไรกันหล่ะนั่น? ยังมีอาหารชิ้นน้อยๆอีกสองชิ้นอยู่ตรงนั้นงั้นหรอ?” แฟนท่อมแมสเซนเจอร์พูดและมองมาที่มุมห้ออง

เจ้าอ้วนเฉียนและเดอะฟูจิทีฟได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่

“อืมม ลูกพี่ก็ฆ่าผู้เล่นไปเยอะอแล้วนะ ทิ้งพวกเราไปไม่ได้งั้นหรอ?” เจ้าอ้วนเฉียนถามอย่างระมัดระวัง

“พยายามจะต่อรองกับข้างั้นหรอ? ไร้สาระสิ้นดี” แฟนท่อมแมซเซนเจอร์ค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ทั้งสองมากขึ้น

เจ้าอ้วนเฉียนและเดอะฟูจิทีฟตกใจมากในเวลานี้

“แต่ก็กล้าหาญดี ในฐานะที่พวกเรามีสายอาชีพเดียวกัน ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า!” บอสพูดแล้วก็หยุดคิดอยู่พักนึง

“โอกาสอะไรงั้นหรอ?” ทั้งสองรู้สึกดีทันทีเมื่อได้ยินคำว่าโอกาส

“ข้าตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยพวกเจ้า ... แต่ได้แค่คนเดียวเท่านั้น!”

“อะไรกันวะเนี่ย!! ใครสร้างไอมอนสเตอร์นี่มา ทำไมมันถึงฉลาดอย่างงี้?” ทั้งสองรีบหันหน้ามาคุยกันทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของบอสแบบนั้น

“ถ้างั้นพวกเราก็ หนีเอาตัวรอดกันเถอะ!” เดอะฟูจิทีฟพูดเพราะเข้าใจดีว่าไม่มีใครยอมตายง่ายๆหรอก

“ตกลงกันได้แล้วงั้นสินะ ถ้างั้นข้าจะเริ่มไล่ล่าพวกเจ้าหล่ะ! มาดูกันสิ้ว่าใครจะได้รับเกียรตินี้!”

ฟึ้บ! ทันทีที่บอสพูดจบมันก็หายตัวไปทันที

บอสแฟนท่อมแมสเซนเจอร์นั้นหน้าไม่อายจริงๆ ขนาดเหลือผู้เล่นอีกแค่สองคนมันก็ยังใช้สกิลหายตัวอีก

“หึ หน้าไม่อายสุดๆ!” เจ้าอ้วนเฉียนตะโกนออกมาแล้วก็รีบวิ่งออกไปทันที

เดอะฟูจิทีฟก็วิ่งตามมาติดๆเนื่องจากว่าก่อนหน้านี้การที่พวกเขาหนีด้วยกันแล้วมันได้ผล

ชิ๊ง!

แสงสีขาวจากบอสพุ่งมาจากบอสอีกครั้งเฉี่ยวหลังเจ้าอ้วนเฉียนไป

จากนั้นมันก็ปรากฏตัวขึ้นมาขำ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

“คูลดาวน์สกิลหายตัวนั้นค่อนข้างนาน เราสามารถใช้จังหวะนี้หนีได้นะ!” เดอะฟูจิทีฟพูดขึ้นมา

“ไม่หรอก ยังไงเราก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่ามันจะหายตัวหรือไม่ก็ตาม บางทีมันอาจจะเห็นพวกเราเป็นของเล่นอยู่ก็ได้นะ” เจ้าอ้วนเฉียนปฎิเสธพร้อมกับคิดแผนการ

ในตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากทางเข้าชั้นห้าค่อนข้างมาก จึงเป็นเรื่องยากก่อนที่พวกเขาจะหนีเจ้าบอสตัวนี้ได้ทัน

“เร่งความเร็วกันหน่อยดีกว่า” เจ้าอ้วนเฉียนใช้สกิลไก่ขันเพื่อเพิ่มความเร็วให้ทันสองคนทันที

“เป็นไอเท็มที่ดีเลยจริงๆนะ”

แกร๊ก ๆ

เสียงของพวกสเกลตันแอสซาซินจำนวนมากก็ใช้สกิลหายตัวพร้อมกันตามคำสั่งของหัวหน้าพวกมัน

“เดี๋ยวนะ? มันไม่ได้บอกว่ามันจะตามฆ่าพวกเราเองอย่างงั้นหรอ? มันส่งลูกน้องมาฆ่าพวกเราอย่างงี้เลยสินะ? น่ารังเกียจที่สุด!” เจ้าอ้วนเฉียนบ่นพร้อมกับหลบการโจมตีจากมอนสเตอร์ได้อย่างฉิวเฉียด

เดอะฟูจิทีฟเองก็ค่อนข้างจะหลาดใจ แต่เขาก็ยังมีสติอยู่เสมอ และหลบการโจมตีได้เช่นกัน

“ระวัง!” เจ้าอ้วนเฉียนตะโกนออกมา แล้วก็ใช้มีดเขี้ยวพิษฟันไปข้างหน้า

ชิ๊ง!

แฟนท่อมแมสเซอเจอร์ปรากฎตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งสอง

“หึหึ การตอบสนองดีเยี่ยมเลยนิ ข้าเริ่มรู้สึกเครื่องติดแล้วหล่ะ! เจ้าอ้วนตัวน้อย เจ้านี่เก่งมากเลยนะสามารถหลบการโจมตีของข้าได้สองรอบ!” เสียงของบอสดังไปทั่วชั้นห้า

เจ้าอ้วนเฉียนไม่รู้เลยว่าเขาควรยิ้มมีความสุขหรืออจะทุกข์ใจดี เขาและเดอะฟูจิทีฟยืนหันหลังชนกันเพื่อตั้งแนวรับแบบสองคน

“นี่ลูกพี่ ลูกพี่ไม่ได้บอกหรอว่าจะล่าพวกเราด้วยตัวของลูกพี่เองหน่ะ? ทำไมถึงสั่งให้ลูกน้องเข้ามาโจมตี?” เจ้าอ้วนเฉียนตะโกนกลับไป

“ฮ่าๆ ช่างเป็นการพูดที่เย่อหยิ่งเหลือเกิน เด็กน้อยเอ๋ย จำไว้นะว่าไม่มีสัตย์ในหมู่โจร! ข้าจะสอนอะไรให้เด็กน้อยอย่างเจ้าเอง!” บอสเดินไปข้างหลังเพื่อทิ้งห่างจากทั้งสองคน

“แย่แล้ว มันกำลังจะหายตัว!” เดอะฟูจิทีฟตะโกนออกมา

สาเหตุที่เดอะฟูจีทีฟคิดแบบนั้นก็เพราะว่าการจะใช้สกิลสเตลท์ได้ต้องอยู่นอกระยะการต่อสู้

“ตามมันไปเร็ว!” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน แล้วก็ลงมือทำทันที

ชิ๊ง!

เจ้าอ้วนเฉียนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาไม่มีเวลาถอยแล้วจึงทำได้แค่หมุนตัวหลบ และในขณะเดียวกันเขาก็ยกมีดขึ้นมาป้องกันการโจมตีของสเกลตันแอสซาซิน

เดอะฟูจิทีฟก็ไม่ได้แย่มากนัก เขามีสติไหวตัวทัน แต่เขาเป็นคนที่ถูกบอสเล็งเป็นเป้าหมาย

เขาถูกบอสใช้อะไรไม่รู้อาวุธที่แปลกประหลาดบางอย่างฟันเฉือนเข้ามาที่เอว แม้ว่าเขาจะกระโดดหลบไปแล้วแต่มันก็ยังไม่พ้น จนทำให้พลังชีวิตของเขาลดลงหนักมาก แทบจะเป็น 0 เลยด้วยซ้ำ

บอสยังคงโจมตีต่อเนื่อง อาวุธใหม่นี้ไม่ได้เรืองแสงแต่อย่างใด มันเหมือนกับงูพิษที่ซ่อนตัวในความมืดแล้วจู่โจมศัตรู

ทันใดนั้นเดอะฟูจิทีฟก็สัมผัสได้ถึงออร่าแห่งความเยือกเย็นเสียวสันหลัง ราวกับว่าจุดจบใกล้เข้ามาแล้ว

“ไอเวรนี่ เอานี่ไปกิน!” เจ้าอ้วนเฉียนโยนบอสอย่างใส่บอส และนั่นคือขวดยาแดง!

แถมเจ้าอ้วนเฉียนยังปาได้แม่นด้วยซ้ำ เพราะเข้าปาใส่อาวุธของบอสจนเซไปข้างๆนิดหน่อย ทำให้มันโจมตีเดอะฟูจิทีฟไม่โดน

“สหายถังเงิน ดูเหมือนว่าพวกเราจะได้กลับเมืองไปฟรีๆแล้วสินะ” เดอะฟูจิทีฟขำ

“เฮ้ๆ คิดเหมือนกันเลย อย่างน้อยเราก็กลับเมืองฟรี กลับเมืองได้ไวเนอะ”

“ฮ่าๆ ไว้กลับไปผมจะเลี้ยงเครื่องดื่มให้สักหน่อยนะ”

“แน่นอนสิ แล้วก็อย่าลืมนะว่านายยังติดค้างผมค่าขากระต่ายอยู่!”

“...”

เดอะฟูจิทีฟถึงกับพูดไม่ออก

แฟนท่อมแมสเซนเจอร์ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า เมื่อมันขยับตัวอีกครั้งก็เผยให้เห็นถึงเคียวสีดำที่มีการออกแบบให้เหมือนกับเคียวยมทูต

“เอาล่ะ พวกแกนี่มันอ่อนแอเกินไป เล่นด้วยต่อไปก็ไม่สนุกส้ะแล้ว! ลาก่อน!”

เมื่อบอสพูดจบ ทั้งสองคนก็รับรู้ได้ถึงออร่าแห่งความตาย จิตสังหารอันรุณแรง

“มันจบแล้วสินะ แต่คนอย่างมหาเทพเฉียน ไม่ยอมตายฟรีๆหรอก!” เจ้าอ้วนเฉียนพูดพร้อมกับวิ่งเข้าใส่บอส

เดอะฟูจิทีฟก็มีความคิดเดียวกันและวิ่งตามเจ้าอ้วนเฉียนไป

“ตายส้ะ!” แฟนท่อมแมสเซนเจอร์พูดอย่างไร้อารมณ์

“สตีล!” ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน ใช้สกิลเดียวกันพร้อมกัน!

เมื่อทั้งสองใช้สกิลสตีลเสร็จ เคียวของบอสก็ตัดผ่านร่างของทั้งสองด้วยความโกรธแค้นทันที

“ไอสกิลทุเรศนี่อีกแล้ว!”

แสงสีขาวส่องลงมาจากด้านบนลงใส่หัวของเดอะฟูจิทีฟ ในเวลาเดียวกันเจ้าอ้วนเฉียนก็ยืนนิ่งรอการวาปกลับเมือง แต่มันก็ไม่เห็นมีแสงอะไรส่องลงมาหาเขา

“เกิดอะไรขึ้น ผมยังไม่ตายงั้นหรอ?” เจ้าอ้วนเฉียนมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบใครแล้ว

แฟนท่อมแมสเซนเจอร์หลังจากที่มันฟันเคียวรอบสุดท้ายเสร็จ มันก็หายกลับเข้าไปในความมืดมิดทันที เช่นเดียวกับพวกสเกลตันแอสซาซินก็ได้หายตัวไปในความมืดมิดเหมือนกัน

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังลั่นท่ามกลางความเงียบสงัด

แจ้งเตือนจากระบบ : เงื่อนไขสำหรับสกิลเดธทรานฟอเมชั่นได้บรรลุแล้ว คุณต้องการจะแปลงร่างเลยหรือไม่?

เจ้าอ้วนเฉียนรีบกดดูแถบสกิลทันที แล้วก็พบว่าสกิลของเขามันไม่ได้เป็นรูปเครื่องหมายคำถามอีกต่อไป มันได้กลายเป็นสีแดงเลือดแล้ว

สกิล

เดธทรานฟอเมชั่น : แปลงร่างเป็นโซลสปาร์คที่สวมใส่ ซึ่งจะไม่สามารถถูกสกิลฮีลฟื้นฟูได้

ระยะเวลาสกิล : 120นาที

คูลดาวน์ : 24ชั่วโมง

มีกล่องเล็กๆสองกล่องอยู่ใต้สกิลเดธทรานฟอเมชั่น ซึ่งกล่อองแรกคือจิตวิญญานของไนท์คอมมานเดอร์และอีกจิตวิญญานคือสเกลตันเจเนอรัล

อย่างไรก็ตามของไนท์คอมมานเดอร์นั้นเป็นสีขาว ซึ่งแสดงว่าสามารถใช้งานได้ แต่ของสเกลตันเจเนอรัลนั้นเป็นสีเทา

‘แล้วผมจะรออะไรอยู่หล่ะ’ เจ้าอ้วนเฉียนคิดในใจ “ตกลง!”

ทันใดนั้นทั้งสองซีกของเจ้าอ้วนเฉียนที่กองอยู่บนพื้นก็เริ่มเคลื่อนไหวกลับเข้าหากัน

หมอกเริ่มลอยขึ้นออกมาจากจุดที่ศพนอนอยู่ แล้วหลังจากนั้นศพของเจ้าอ้วนเฉียนก็หายไปกลายเป็นอัศวินชุดเกราะที่ขี่ม้าโครงกระดูกอยู่

ติ๊ง!

แจ้งเตือนจากระบบ : กรุณาตั้งชื่อให้ไนท์คอมมานเดอร์

‘เอ่อ? อะไรนะ ผมสามารถตั้งชื่อได้งั้นหรอ?’ เจ้าอ้วนเฉียนยิ้มมุมปาก “อันเดธ มาแชล!”