บทที่ 750 แสวงหาความช่วยเหลือ

เมื่อได้ยินเสียงของจิ๋ง ทุกคนต่างก็ชะงักไป

ภายในสามเดือน ลูกปัดสงบนิ่งแห่งฟ้าสูงสุดจะทะลายผนึกออกมาหรือ

ช่างไม่อยากจะเชื่อ

รวดเร็วเกินไปแล้ว

สามเดือนดูเหมือนจะไม่สั้น แต่สำหรับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรแล้ว ก็แค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น

สามเดือนจะทำอะไรได้

แม้แต่เวลาที่จะหนีออกจากภาคใต้ก็ยังไม่พอ

“สามเดือนก็จะระเบิดแล้วหรือ” เซียนหญิงจางยังคงไม่ทันได้ตั้งตัว

เจียงห่าวพยักหน้าเล็กน้อย

“สหายน้อยจิ๋งอยู่ข้างในหรือ” ต้านเยวี่ยนถาม

“ขอรับ” เจียงห่าวพยักหน้า

คำพูดต่อไปเขาไม่ได้รีบร้อนที่จะเอ่ยออกมา ต้องไตร่ตรองให้ดีก่อน

ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนกลับเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง:

“ผนึกคือเสาหลักสี่ทิศหรือ”

“ท่านผู้อาวุโสรอบรู้เรื่องราวในอดีตและปัจจุบันจริงๆ” เจียงห่าวกล่าวอย่างชื่นชม

“ดูเหมือนว่าเสาหลักสี่ทิศกำลังจะพังทลายลงแล้วจริงๆ” ผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนลดสายตาลงแล้วกล่าวว่า:

“สหายน้อยจิ๋งมีวิธีสร้างสมดุลให้เสาหลักสี่ทิศหรือไม่”

เจียงห่าวลดสายตาลง เงียบไปนานจึงกล่าวว่า “พอจะลองดูได้ขอรับ”

ในตอนนี้เจียงห่าวไม่รู้ว่าการสร้างสมดุลนั้นยากเพียงใด แต่จากน้ำเสียงของผู้อาวุโสต้านเยวี่ยน ดูเหมือนว่าขอเพียงสามารถสร้างสมดุลได้ สี่สำนักเซียนใหญ่ก็จะลงมือ

จะทำอย่างไรให้สี่สำนักเซียนลงมือ เป็นปัญหาใหญ่ ตนเองหมดหนทาง แต่ผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนอาจจะไม่ใช่

อีกทั้งเมื่อผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนเป็นคนเอ่ยปาก ความน่าเชื่อถือย่อมสูงขึ้นโดยธรรมชาติ

คนอื่นๆ ในใจก็จะไม่เกิดข้อสงสัย

“ดี ลองดู เช่นนั้นที่เหลือ ก็คือการเติมพลังให้แก่เสาหลักสี่ทิศ” ผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนเอ่ยปากกล่าว

“จะเติมพลังได้อย่างไรหรือ” เซียนหญิงกุยเอ่ยปากถาม

คนอื่นๆ มองไปยังเบื้องบนสุด

เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย แต่มีโอกาสก็ยังดี

“ต้องให้สี่สำนักเซียนใหญ่ลงมือ พวกเขาน่าจะรู้ตำแหน่งที่สอดคล้องกัน” ต้านเยวี่ยนมองทุกคนแล้วกล่าวว่า:

“ตอนนี้ต้องยืมมือของสี่สำนักเซียนใหญ่ เพื่อสร้างโอกาสให้แก่สหายน้อยจิ๋ง”

“แล้วจะทำอย่างไรให้สำนักเซียนเชื่อและลงมือเล่า” เซียนหญิงกุยถาม

“เมื่อเชื่อแล้ว พวกเขาก็จะลงมือ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าพวกเขาจะเชื่อหรือไม่ เพราะหากข่าวสารเป็นเท็จ การเคลื่อนไหวของพวกเขาอาจจะทำให้ลูกปัดสงบนิ่งแห่งฟ้าสูงสุดระเบิดออกมาโดยตรงได้” ต้านเยวี่ยนมองทุกคนพลางกล่าวอย่างจริงจัง

หลายคนถอนหายใจ เช่นนี้จะไปเกลี้ยกล่อมสำนักเซียนได้อย่างไร

แต่ถ้าไม่เกลี้ยกล่อม ก็มีเวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น

เมื่อถึงตอนนั้นแม้แต่โอกาสเดียวก็จะพลาดไป

เจียงห่าวไม่ได้เอ่ยปาก ในตอนนี้เขาไม่เหมาะที่จะพูด

ขอเพียงรอคอยการพัฒนาของสถานการณ์อย่างเงียบๆ ก็พอ

นี่เป็นส่วนที่สำคัญมาก คำพูดของตนเองไม่สามารถทำให้ผู้คนเชื่อได้ และไม่สามารถผลักดันการตัดสินใจของผู้อื่นได้

ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรให้คนเหล่านี้เชื่อ

แต่ตอนนี้เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องพิจารณาอีกต่อไปแล้ว เพราะผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนได้โยนปัญหามาให้เขาแล้ว

ตอนนี้กำลังใช้ความน่าเชื่อถือของผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนอยู่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสิ่งที่น่าเชื่อถือที่สุด

โชคดีที่ผู้อาวุโสต้านเยวี่ยนรู้มากพอ มิเช่นนั้นคงจะลำบากไม่น้อย

“ข้าพอจะลองดูได้” ซิงเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก:

“ข้าสามารถลองสื่อสารกับคนของสำนักหมิงเยว่ได้ มีโอกาสไม่น้อยที่จะทำให้พวกเขาเชื่อได้ เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็ได้ค้นพบปัญหาแล้ว เพียงแต่ไม่ได้ละเอียดถึงเพียงนั้น ขอเพียงสำนักหมิงเยว่เชื่อ เช่นนั้นสำนักเหลาเทียนก็น่าจะไม่มีปัญหา

ทิศตะวันตกกับทิศเหนือไม่ค่อยจะได้ผลนัก การสื่อสารค่อนข้างมีปัญหา

ต่อให้สุดท้ายจะสื่อสารกันได้ ก็ต้องใช้เวลาไม่น้อย”

“ทางทิศตะวันตก...” ต้านเยวี่ยนมองไปที่เซียนหญิงจาง

“ข้าไม่มีความมั่นใจ” เซียนหญิงจางส่ายหน้า

เรื่องนี้ยากเกินไปแล้ว

“ข้าสามารถไปตามหาท่านอาจารย์ใหญ่แห่งตึกใต้หล้าได้ บางทีเขาอาจจะพอมีเส้นสายในสำนักตำรับดาราศาสตร์ได้บ้าง เพียงแต่... ยังคงเป็นปัญหาเรื่องระยะทาง ไกลเกินไป ต่อให้สามารถส่งข่าวสารไปได้ อีกฝ่ายก็ต้องใช้เวลาพิจารณา” หลิวเอ่ยปากกล่าว

“สำนักตำรับดาราศาสตร์รึ” เจียงห่าวที่เงียบมาตลอดพลันเอ่ยปากขึ้น

เมื่อคนอื่นๆ มองมา เขาก็กล่าวต่อไปว่า:

“ที่สำนักตำรับดาราศาสตร์มีผู้อาวุโสที่ชื่อจิ่งต้าเจียงหรือไม่ขอรับ”

เขามองไปที่เซียนหญิงจาง

“จิ่งต้าเจียงรึ” เซียนหญิงจางชะงักไป แล้วจึงพยักหน้า:

“อดีตเจ้าสำนัก”

“หากเซียนหญิงสามารถพบเขาได้ บอกชื่อหนังสือเล่มหนึ่งให้เขา ก็น่าจะไม่มีปัญหาแล้วขอรับ” เจียงห่าวกล่าว

จากนั้นก็บอกชื่อหนังสือ “ตำราโลกาบุปผาในคันฉ่อง” ออกไป

เซียนหญิงจางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

แต่ก็ยังคงพยักหน้า

เพราะไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว

สุดท้ายก็คือทิศเหนือ แต่ในที่นี้ไม่มีใครอยู่ที่ทิศเหนือเลย

“คนของข้าบังเอิญอยู่ที่ทิศเหนือพอดี เช่นนั้นทิศเหนือก็มอบให้เขาแล้วกัน” ต้านเยวี่ยนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“แล้วข้าควรจะทำอะไรดีเล่า” เซียนหญิงกุยเอ่ยปากกล่าว

นางอยู่ที่ภาคใต้ ที่นี่ไม่มีสำนักเซียน และไม่สามารถล่วงรู้ที่อยู่ของลูกปัดสงบนิ่งแห่งฟ้าสูงสุดได้

ดังนั้นชั่วขณะหนึ่งจึงไม่รู้ว่าควรจะทำอะไร

“ตามหาจักรพรรดิแห่งแผ่นดิน ดูว่าพอจะให้เขาเหวี่ยงดาบเซวียนหยวนได้หรือไม่ บางทีอาจจะพอช่วยอะไรได้บ้าง” ต้านเยวี่ยนกล่าวพลางยิ้ม

เซียนหญิงกุยพยักหน้า

นางเข้าใจดีว่า "บางที" นี้ก็เป็นเพียงแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ

เผื่อว่าจะมีประโยชน์

เช่นนี้เจียงห่าวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ตอนนี้ขอเพียงทำเรื่องเหล่านี้เสร็จ ก็เท่ากับสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตนเองแล้ว

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสถานการณ์อื่นอีกแล้ว ต้านเยวี่ยนก็เอ่ยปากว่า “เช่นนั้นก็พอแค่นี้เถอะ”

ทันใดนั้นทุกคนก็ออกจากการประชุม

เจียงห่าวก็ถอยออกมาเช่นกัน

หงอวี่เย่กำลังดื่มชาอยู่ที่หัวเรือ ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจว่าที่นี่คือที่ใด

“มีคำตอบแล้วรึ” เสียงแผ่วเบาดังมาถึงหูของเจียงห่าว

“ขอรับ” เจียงห่าวพยักหน้า:

“ได้พยายามไปเกลี้ยกล่อมสี่สำนักเซียนใหญ่แล้ว ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้น มิอาจล่วงรู้ได้”

นี่คือขีดจำกัดที่เจียงห่าวทำได้แล้ว

มากกว่านี้ ทำไม่ได้จริงๆ

สี่สำนักเซียนใหญ่เขาไม่มีวิธีใดเลย ทำได้เพียงรอคอยอย่างเงียบๆ

ในตอนนี้ เมื่อเขามองไปยังดวงดาวที่ใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ เบื้องหน้า ในใจก็บังเกิดความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง

ความเร็วในการแข็งแกร่งขึ้นรวดเร็วมากแล้ว แต่แม้จะรวดเร็วเพียงนี้ ก็ยังไม่สามารถไล่ทันอันตรายที่กำลังจะมาถึงได้

ช่างน่าจนใจอยู่บ้าง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ไม่อยากให้ใครมาสนใจ

เพราะตนเองกำลังเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการแข็งแกร่งขึ้น และมีคนจำนวนมากที่อยู่ข้างหน้าเขามาโดยตลอด

ไม่มีใครจะมาเปรียบเทียบอายุกับเขา

ขั้นสร้างแก่นทองอายุสามสิบกับขั้นสร้างแก่นทองอายุหนึ่งร้อยปี ก็ล้วนเป็นขั้นสร้างแก่นทอง

ไม่ใช่ว่าใครมีพรสวรรค์สูงกว่าก็จะชนะเสมอไป ไม่ใช่ว่าใครอายุน้อยกว่าก็จะได้เปรียบ

คนอื่นจะรอให้เจ้ามีอายุมากขึ้นได้อย่างไรเล่า

“หากเสาหลักทั้งสี่ได้รับการเติมพลังแล้ว ข้าน้อยควรจะลงมืออย่างไรหรือขอรับ” เจียงห่าวเอ่ยถามอย่างนอบน้อม

หงอวี่เย่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้เอ่ยปาก

เจียงห่าวถอนหายใจ ดูเหมือนจะต้องค่อยเป็นค่อยไป รอให้เกิดขึ้นแล้วค่อยว่ากัน

เมื่อมองดูลูกปัดสงบนิ่งแห่งฟ้าสูงสุดที่ค่อยๆ ใหญ่ขึ้น เขาก็รู้ว่ายิ่งรอนานเท่าไหร่ ต่อไปก็จะยิ่งยากขึ้นเท่านั้น

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เขาทำแล้วไม่มีความมั่นใจที่สุดในรอบหลายปีมานี้

อย่าได้ดูแคลนว่าอยู่ใกล้เพียงนี้ ลูกปัดสงบนิ่งแห่งฟ้าสูงสุดไม่ได้อยู่ในขอบเขตการตรวจสอบเลย

เสาหลักทั้งสี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเข้าใกล้ได้

สำนักตำรับดาราศาสตร์

หญิงสาวนางหนึ่งในชุดของสำนักตื่นขึ้นจากการหลับตา

นางมองแสงแดดข้างนอกแล้วเงียบไป

“ช่างหาได้ยากยิ่งนัก ไม่ค่อยจะได้ออกมาตอนกลางวันเลย”

นางถอนหายใจออกมา แล้วเดินออกไปข้างนอก

เอี๊ยด!

ประตูใหญ่เปิดออก นางมาถึงลานบ้าน

นี่คือเรือนเดี่ยว ในสำนักมีน้อยคนนักที่จะมีเรือนเดี่ยวเป็นของตนเอง

“ศิษย์พี่เหยียนอยากจะไปเดินเล่นริมทะเลสาบด้วยกันหรือไม่” บัณฑิตผู้หนึ่งเดินผ่านแล้วเอ่ยปากชวน

เหยียนเยว่จือส่ายหน้า:

“ไม่ล่ะ ข้าคิดว่าจะไปหาอาจารย์ที่เรือนหลัง”

“เรือนหลังรึ นั่นไม่ใช่สถานที่ที่ดีงามอะไรนัก” บัณฑิตยิ้มบางๆ ประสานมือคำนับแล้วจากไป

เหยียนเยว่จือถอนหายใจออกมา แล้วเดินไปยังเรือนหลัง

นางย่อมรู้ดีว่านั่นไม่ใช่สถานที่ที่ดีงามอะไร แต่ก็จำต้องไป