บทที่ 85 ขอความช่วยเหลือจากหญิงคนนั้น?

ต้องตรวจถุงเก็บของวิเศษ

คำพูดนี้ทำให้เจียงห่าวรู้สึกราวกับถูกทุบศีรษะ

ในถุงเก็บของวิเศษของเขามีวัตถุวิเศษธรรมดาและยาวิเศษมากมาย แต่สิ่งสำคัญคือลูกปัดสารอาหารสามพันลูกอยู่ในนั้น

หากถูกตรวจสอบ จะพบวัตถุวิเศษมากมายที่ไม่รู้ที่มา และความจริงในการสังหารหมิงจั้วเฉวียน

สิ่งเดียวที่น่ายินดีคือ ยังไม่ได้ตรวจตอนนี้

ไม่อย่างนั้น...

ผลลัพธ์คาดเดาไม่ได้

ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกว่าหนีไม่พ้น แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกมา

'ไม่ได้ ต้องหาโอกาสเอาของพวกนี้ซ่อนไว้'

'การค้นห้องก็เพื่อของพวกนี้สินะ?'

เขาตามศิษย์ฝ่ายบังคับใช้กฎเดินดูทุกห้อง พวกเขาไม่ได้ค้นอย่างไร้ระเบียบ เพียงมองผ่านๆ

แล้วใช้วัตถุวิเศษตรวจสอบ

เมื่อไม่พบอะไร จึงถอยออกมา

แน่นอนว่าเจียงห่าวต้องตามออกไปด้วย

"ต้องไปยังสถานที่คุมขังของฝ่ายบังคับใช้กฎ การสอบสวนครั้งนี้จะใช้เวลาประมาณเจ็ดวัน

ต้องขอรบกวนศิษย์น้องแล้ว" ระหว่างทางหลิวซิงเฉินเตือนอย่างมีน้ำใจ

"อืม" เจียงห่าวพยักหน้า กล่าวอย่างสงบ:

"ผู้ใดในสายศิษย์หลักประสบเหตุ?"

"ป่ากระดูกร้อย" หลิวซิงเฉินเอ่ยอย่างจริงจัง:

"ศิษย์น้องมีความขัดแย้งกับลี่ไคใช่หรือไม่?" หลิวซิงเฉินถาม

"มีอยู่บ้าง" เจียงห่าวไม่ได้ปฏิเสธ

เรื่องสวนยาวิเศษ ถือเป็นความขัดแย้งโดยแท้

"ไม่เพียงแต่ศิษย์น้องเท่านั้น สวนยาวิเศษอีกสี่แห่งก็ถูกนำตัวไปที่ฝ่ายบังคับใช้กฎ

แน่นอนว่า ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเขาจากป่ากระดูกร้อยในช่วงนี้ ต้องถูกพาตัวไปทั้งหมด" หลิวซิงเฉินไม่ได้ปิดบัง

"ศิษย์พี่ลี่เป็นศิษย์ในไม่ใช่หรือ?" เจียงห่าวถามด้วยความสงสัย

"พูดมากไปไม่ได้ แต่ที่ฝ่ายบังคับใช้กฎจะมีคนรับผิดชอบคดีนี้

ศิษย์หลักมีความเกี่ยวพันกว้างขวาง ข้ายังไม่มีคุณสมบัติรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นก็จะช่วยให้ศิษย์น้องเข้าใจต้นสายปลายเหตุได้" หลิวซิงเฉินถอนหายใจ

กล่าวคำขอบคุณแล้ว เจียงห่าวจึงถามถึงการควบคุมตัว:

"การควบคุมตัวสอบสวนครั้งนี้ มีขั้นตอนอย่างไรบ้าง?"

"สองวันแรกค้นหาผู้เกี่ยวข้องและสอบสวนข้อเท็จจริง พร้อมควบคุมตัวไว้

สามวันกลางสอบปากคำและสืบสวน สองวันสุดท้ายสรุปผล" หลิวซิงเฉินยิ้มพลางกล่าว:

"จริงๆ แล้วตามปกติไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเช่นนี้ เป็นเพียงการให้เวลาสายหลักต่างๆ ตอบสนอง

ดูว่าพวกเขาจะปกป้องหรือไม่ หรือสายหลักต่างๆ สามารถต่อรองกันได้หรือไม่

แต่ผู้สังหารต้องเข้าหอไร้กฎไร้ฟ้าอย่างแน่นอน ตกหนึ่งขั้นใหญ่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ยังต้องไปเหมือง... โอ้ ตอนนี้ไม่มีเหมืองแล้ว น่าจะถูกส่งไปใช้แรงงานในที่อื่น

โดยพื้นฐานแล้วจะถูกส่งไปยังสถานที่ที่ฝ่ายบังคับใช้กฎไม่ค่อยได้ควบคุม

ในเหมืองแร่ หรือในถ้ำมาร"

หมายความว่าการฆ่าหรือไม่ฆ่า ขึ้นอยู่กับการต่อรองของสายหลักต่างๆ? เจียงห่าวรู้สึกเย็นวาบในใจ

หากถูกค้นพบ ตัวเขาเองเก้าในสิบส่วนคงจบเห่

'ไม่รู้ว่าพลังเทพซ่อนพลังคืนกลับจะต้านทานหอไร้กฎไร้ฟ้าได้หรือไม่'

'ไม่ หากถูกค้นพบ แม้สามารถต้านทานหอไร้กฎไร้ฟ้า ก็หนีความตายไม่พ้น เว้นแต่อาจารย์จะยอมเสียค่าใช้จ่ายมหาศาลเพื่อปกป้องข้า แม้เช่นนั้นก็ไม่แน่ว่าจะปกป้องข้าได้'

เดินอยู่บนทาง เจียงห่าวไม่แสดงความผิดปกติใดๆ

ตามที่หลิวซิงเฉินกล่าว ในสองวันแรกโอกาสที่จะค้นถุงเก็บของวิเศษค่อนข้างต่ำ ขอเพียงสามารถย้ายของก่อนถูกตรวจค้นก็ไม่มีปัญหา

แล้วจะขอความช่วยเหลือจากใครได้?

มองไปที่หลิวซิงเฉิน อีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นหนทางเดียวที่เป็นไปได้

แต่นั่นเท่ากับฝากชีวิตไว้ในมือเขา อันตรายเกินไป

งั้นยังมีใครอีก?

ให้หญิงคนนั้นมา แล้วให้นางช่วยขนของไป?

เมื่อเทียบกับหลิวซิงเฉิน เจียงห่าวเชื่อใจหญิงคนนั้นมากกว่า

"ครั้งนี้ศิษย์หลักถูกสังหาร นอกจากเรื่องจะใหญ่โตแล้วยังซับซ้อน

สองสามคำ หรือหนึ่งสองจุดยืนไม่อาจอธิบายให้กระจ่างได้

เกี่ยวข้องกับเรื่องมากมาย

เทียบกับการที่ศิษย์หลักถูกสังหาร สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดคือคนในรายชื่อสอบสวนถูกสังหาร นั่นหมายถึงมีคนกำลังขัดขวางการบังคับใช้กฎ

เรื่องนี้อาจยกระดับเป็นการกระทบรากฐานของสำนัก

ฝ่ายบังคับใช้กฎจะได้รับอำนาจเด็ดขาดในการค้นหาผู้กระทำผิด

ในคราวนี้การสังหารศิษย์หลักในสำนักก็มีแนวโน้มเช่นนี้ วันเหล่านี้คงจะยุ่งไม่น้อย" หลิวซิงเฉินรำพึง

ร้ายแรงถึงขนาดนี้เลยหรือ? เจียงห่าวคิดว่าคงไม่ร้ายแรงเช่นนั้น

"แล้วถ้าวันหนึ่งข้าถูกสังหาร และผู้กระทำเป็นคนร้ายที่ยากจะค้นพบเช่นกัน?" เขาสงสัย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวซิงเฉินพลันหัวเราะออกมา:

"ยังจำอัจฉริยะที่ข้าเคยพูดถึงไหม? ผู้ที่ถูกเจ้าสำนักสั่งประหารคนนั้น

เขาอาศัยความสามารถลับที่ซ่อนไว้ สังหารเจ้าหน้าที่ที่กำลังสอบสวน ขัดขวางการค้นพบความจริง

จากนั้นฝ่ายบังคับใช้กฎได้ร้องขอสมบัติล้ำค่าของสำนัก กระจกหล่อหลอมเสวียนหยวน ถึงขั้นยอมเสียค่าใช้จ่ายมหาศาลเพื่อค้นหาผู้กระทำความผิด

สุดท้ายโยนเข้าหอไร้กฎไร้ฟ้า ไม่ทันออกจากหอก็ถูกสังหารทันที"

กล่าวแล้วหลิวซิงเฉินก็มองเจียงห่าวด้วยสายตาลึกล้ำ:

"ดังนั้นผู้ที่อยู่ในรายชื่อสอบสวน และผู้ที่อยู่ระหว่างการสอบสวนของฝ่ายบังคับใช้กฎ ล้วนไม่อาจถูกสังหาร

แน่นอนว่า รายชื่อสายลับไม่นับรวม เช่นอย่างศิษย์พี่อวี๋รั่ว"

เจียงห่าวก้มหน้า รำพึงด้วยความซาบซึ้ง

คำพูดนี้ เขารู้สึกว่าหลิวซิงเฉินกำลังพูดกับเขาโดยตรง

ประตูเหล็กปิดลง

เจียงห่าวถูกควบคุมตัวในห้องเล็กๆ แห่งหนึ่ง

มีช่องเล็กๆ ที่ขอบบนสุด แม้จะไม่มีแสงมากนัก แต่ก็ไม่ทำให้รู้สึกมืด

ในห้องมีเพียงเสื่อหนึ่งผืน ไม่มีอะไรอื่น

เดินไปนั่งลง เขาเริ่มทบทวนสิ่งที่เห็นเมื่อครู่

ด้วยความรู้คัมภีร์ไร้ชื่อ เขาสามารถเห็นได้ชัดว่ารอบข้างมีค่ายกลและอาคมอยู่

ที่นี่เป็นพื้นที่ควบคุมอย่างง่ายใต้ยอดเขาบังคับใช้กฎ การควบคุมไม่เข้มงวด ค่ายกลและอาคมก็ไม่แข็งแกร่ง

"ข้าในขั้นสร้างแก่นทองระยะกลางคงออกไปได้ง่าย แต่เมื่อออกไปแล้วก็เท่ากับเป็นผู้หลบหนี จะอันตรายยิ่งขึ้น"

"แต่หากอยู่ที่นี่รอให้ถูกค้นพบ ก็อันตรายเช่นกัน"

สงบใจครู่หนึ่ง เจียงห่าวเริ่มคาดการณ์ผลลัพธ์

หากถูกค้นพบ ต้องเข้าหอไร้กฎไร้ฟ้า จะมีคนช่วยเหลือหรือไม่?

หากผู้อาวุโสไป๋จื้อยังต้องการให้เขาดูแลดอกไม้ นางอาจยื่นมือช่วยเหลือ

หญิงคนนั้นก็เช่นกัน

แต่ผู้อาวุโสไป๋จื้ออาจเปลี่ยนคนได้ และหญิงคนนั้นอาจมาช่วยเมื่อสายเกินไปแล้ว

ถอนหายใจ เจียงห่าวมองขึ้นไปบนเพดาน

การสังหารศิษย์หลักครั้งนี้ ไม่น่าจะมีปัญหา

แต่ผิดตรงที่ตนเองเอาของไว้ เอาแล้วยังเก็บไว้กับตัว ช่างผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากเอาไปแล้ว นอกจากหินวิเศษแล้วนำของอื่นไปซ่อนไว้ข้างนอก ก็จะปลอดภัยกว่านี้มาก

หากหลุดพ้นจากวิกฤตครั้งนี้ ต้องจดจำบทเรียนนี้ให้ขึ้นใจ

ครุ่นคิดสักครู่ เจียงห่าวก็เริ่มหาทางช่วยเหลือตัวเอง

หนึ่งคือลองทำลายของทั้งหมด อาจหนีพ้นเคราะห์ร้ายได้

หากไม่ได้ผล ก็ต้องยอมเสียอิสรภาพบางส่วน ขอความช่วยเหลือจากหลิวซิงเฉิน

หรือขอความช่วยเหลือจากหญิงคนนั้น

หญิงคนนั้นรู้ความลับไม่น้อยของเขา หากสามารถใช้ไมตรีบางอย่างให้นางช่วยนำของในถุงเก็บของวิเศษออกไป

นี่คือทางออกที่เป็นไปได้มากที่สุด

ตัวเขาไม่อาจเรียกหญิงคนนั้นมาได้

และเขามีเวลาเพียงสองวัน ภายในสองวันต้องตัดสินใจ

ดังนั้น เจียงห่าวจึงนั่งเงียบๆ ในห้อง รอเวลาผ่านไป

รอการตัดสินใจครั้งสุดท้าย

หากแย่ที่สุด ก็ต้องขอความช่วยเหลือจากหลิวซิงเฉิน โดยอ้างว่ามีผู้ลึกลับอยู่เบื้องหลัง อาจซื้อเวลาได้บ้าง

วันรุ่งขึ้นยามเช้า

เจียงห่าวถูกปลุกโดยเสียงอึกทึกจากด้านหลัง

หันไปมอง พบว่ามีเงาขาวกำลังพยายามมุดผ่านช่องเล็กๆ บนผนังเข้ามา

ไม่นานก็เห็นหัวใหญ่ของท่านกระต่ายโผล่ออกมา

เมื่อเห็นเจียงห่าว ท่านกระต่ายก็ตื่นเต้น:

"นายท่าน ซื้อปลอกคอให้ข้าสักอันเถิด

ซื้อสักอันเถอะ"

เจียงห่าว: "......"