บทที่ 78 หนึ่งดาบชี้ขาดแพ้ชนะ

บนเวทีประลอง เจียงห่าวรออยู่อย่างสงบ

โดยรอบไม่มีผู้คนมากนักมาชมการแข่งขัน

เขาไม่ใช่คนมีชื่อเสียง ซินอวี้เยว่จากยอดเขาเหลยฮั่วก็ไม่ใช่บุคคลมีชื่อเสียงใหญ่โต จึงมีคนมาชมการต่อสู้น้อยมาก

ผู้คนส่วนใหญ่ไปชมการต่อสู้ของผู้แข็งแกร่ง

หากเป็นเจียงห่าวเอง ก็คงทำเช่นเดียวกัน

ระดับขั้นสร้างฐานไม่ใช่การต่อสู้ระหว่างผู้มีชื่อเสียง ไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องชม

รออยู่ครู่หนึ่ง

ฝั่งตรงข้ามมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมา

นางผูกผมหางม้าเดี่ยว ในดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ราวกับเตรียมพร้อมเอาชีวิตเข้าแลก

มีกำลังใจมากถึงเพียงนี้... เจียงห่าวก้มหน้าด้วยความประหลาดใจ

ไม่ต้องคิดก็รู้ ในสมบัติทั้งห้านั้น ย่อมมีสิ่งที่อีกฝ่ายโหยหา

น่าเสียดาย ที่ตัวเขาเองก็ต้องการหนึ่งในนั้น จึงต้องขอขัดใจผู้อื่น

"ศิษย์พี่ซิน" เจียงห่าวทักทายก่อน

"ไม่คิดว่าศิษย์น้องจะยกระดับได้เร็วถึงเพียงนี้" ซินอวี้เยว่กล่าวอย่างขมขื่น

นางมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่สุดท้ายกลับพบกับคนที่ไม่อยากเจอที่สุด

ในถ้ำมาร ก็คือคนตรงหน้านี้ที่ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่น

"บังเอิญเท่านั้น" เจียงห่าวกล่าวอย่างถ่อมตน

ในเวลานั้น เจียงห่าวได้ยินเสียงจากด้านล่างเชียร์ให้ซินอวี้เยว่ ดูเหมือนจะบอกให้ใช้วิธีการไม่อั้นมารับมือ

เรื่องเหล่านี้เขาแน่นอนว่าไม่สนใจ

ตอนนี้มีศิษย์พี่ขั้นสร้างแก่นทองผู้หนึ่งมาถึงเวทีประลอง เอ่ยปากอย่างเคร่งขรึม:

"แจ้งชื่อ"

"ซินอวี้เยว่จากยอดเขาเหลยฮั่ว" ซินอวี้เยว่เอ่ยอย่างเคารพ

เจียงห่าวก็เช่นกัน: "เจียงห่าวจากหน้าผาตัดกระแสอารมณ์"

"เริ่มได้" ว่าแล้วศิษย์พี่ผู้นี้ก็ถอยออกไป

ในพริบตา เจียงห่าวรู้สึกได้ถึงกระบี่วิเศษเล่มหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมา

เคร้ง!

ดาบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวถูกชักออกจากฝัก สกัดการโจมตีของอีกฝ่าย

ไม่มีช่องว่างให้หายใจ อีกฝ่ายโจมตีมาอีกครั้งจากด้านข้าง

เจียงห่าวรับมืออย่างรวดเร็ว

แต่อีกฝ่ายไม่มีความคิดที่จะหยุดการโจมตีรวดเร็ว ความเร็วยิ่งเพิ่มขึ้น ดูจากวิชาการเคลื่อนไหวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา

ชั่วขณะนั้น ดาบและกระบี่ปะทะกัน เจียงห่าวเพียงป้องกันไม่โจมตี

เขายืนอยู่ที่เดิม ไม่เคลื่อนไหว หรืออาจกล่าวได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ให้โอกาสเขาเคลื่อนไหว

เสียงคำรามดังขึ้น

เจียงห่าวรู้สึกถึงพลังธาตุที่รวมตัว อีกฝ่ายกำลังใช้วิชากระบี่ฟ้าผ่าพร้อมกับโจมตี

ด้วยตำรานิรนาม เขาสามารถควบคุมพละกำลังได้ดี และสัมผัสการเคลื่อนไหวของพลังธาตุโดยรอบได้

เป็นความรู้สึกมหัศจรรย์ ไม่ต้องระวังตัว ก็สามารถตอบสนองในทันทีที่อีกฝ่ายโจมตีมา

ราวกับกำลังระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา

และยังสามารถรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของการโจมตีแม้เพียงเล็กน้อย และต่อต้านได้

แต่ซินอวี้เยว่กลับรู้สึกถึงความยากลำบาก

เผชิญหน้ากับเจียงห่าวที่ไม่จำเป็นต้องเคลื่อนไหว นางใช้พลังเต็มที่ ในตอนนี้นางรู้สึกว่าคนตรงหน้าเป็นปีศาจร้าย

อีกฝ่ายเหมือนศิลาหนักแน่น ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดก็ไม่อาจขยับแม้แต่น้อย

แต่อีกฝ่ายไม่มีเวลาโจมตี ก็ทำให้นางมีเวลา

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น สายฟ้าถูกดึงมา

เจียงห่าวเห็นซินอวี้เยว่ฟันกระบี่มา เขาก็ไม่สุภาพ

ดาบยก วิชาตัดเสียงมาร

เสียงมารดังกึกก้อง

ดาบฟันผ่านกระบี่วิเศษของซินอวี้เยว่ กระบี่หัก ดาบยังคงฟันต่อไปยังผู้ถือกระบี่

ครืน!

ดาบหยุดที่ข้างแก้มของซินอวี้เยว่ เงาดาบกวาดผ่านพื้นที่ว่างเปล่าด้านหลังนาง

หลังจากเสียงดังผ่านไป บนเวทีประลองเหลือเพียงรอยดาบ

เสียงดังกรอบแกรบ ปลายกระบี่ตกลงบนพื้น

ซินอวี้เยว่ที่กำกระบี่หักอยู่แสดงสีหน้าหวาดกลัว นางสูดลมหายใจลึกและค้อมกายให้เจียงห่าวลึก

เจียงห่าวตอบคำนับ กล่าวเสียงเบา:

"ศิษย์พี่เกรงใจแล้ว"

ซินอวี้เยว่เพียงก้มหน้าลงอีกนิด แล้วหันหลังจากไป

ผู้ที่มากับซินอวี้เยว่เห็นศิษย์พี่จากไป ก็รีบตามไปทันที

ตอนนี้ศิษย์พี่ขั้นสร้างแก่นทองผู้นั้นกลับมาบนเวทีประลองอีกครั้งและกล่าว:

"เจียงห่าวจากหน้าผาตัดกระแสอารมณ์ชนะ"

พูดพลางมองเจียงห่าวเพิ่มอีกสองสามครั้ง ประหลาดใจที่รากฐานของคนผู้นี้แข็งแกร่งเพียงนี้

หลังจากคำนับให้ศิษย์พี่ผู้นี้ เจียงห่าวจึงหันหลังจากไป

การแข่งขันรอบต่อไปต้องรอถึงช่วงบ่าย

หลังจากได้ผู้เข้ารอบสี่คนแล้ว วันพรุ่งนี้จะคัดสองคนแรก วันมะรืนแย่งชิงอันดับสาม อีกวันจึงตัดสินผู้ชนะ

เจียงห่าวคำนวณอย่างละเอียด ยังต้องต่อสู้อีกสามครั้ง

รอบต่อไปไม่ควรชนะอย่างชัดเจนเกินไป

ศิษย์พี่ซินที่สามารถเอาชนะได้ในสาขาของนาง โชคดีคงมีส่วนอยู่บ้าง

นางอาจจะพอๆ กับฮั่นหมิง

"เกรงใจแล้ว ศิษย์พี่สุภาพเกินไป แค่โชคดีเท่านั้น" บนเส้นทางมีเสียงคุ้นหูดังขึ้นทันใด

เจียงห่าวหันไปพบว่าตนเองบังเอิญเดินผ่านเวทีประลองของฮั่นหมิง เขาก็เอาชนะคู่ต่อสู้แล้ว

มองฮั่นหมิงอย่างละเอียด พบว่าศิษย์น้องผู้นี้หลังจากออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง ก้าวหน้าไม่น้อย

คงแข็งแกร่งกว่าศิษย์พี่ซิน

หลังจากนั้นเขาไม่ได้สนใจอีก แต่กลับไปยังสวนยาวิเศษเพื่อเก็บฟองพลัง

พลังเลือดลมปราณ +1

พลังจิต +1

พละกำลัง +1

ความทนทาน +1

รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ในร่างกาย เจียงห่าวรู้สึกยินดี

แม้การเปลี่ยนแปลงนี้จะไม่ชัดเจน แต่ยิ่งนานผลกระทบยิ่งใหญ่

จนถึงตอนนี้ สิ่งที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือพลังจิต

พลังจิตของเขาแข็งแกร่งกว่าผู้อยู่ในระดับเดียวกันมาก แม้กระทั่งตามทันขั้นสร้างแก่นทองระยะปลาย

หลังจากนั้นเขาเริ่มดูแลพืชวิเศษ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นรากฐานที่ทำให้เขาแข็งแกร่ง ไม่อาจละเลย

"ศิษย์พี่พ่ายแพ้ในการประลองใหญ่หรือ?" เฉิงโฉวเดินมาหาเจียงห่าวและถามอย่างระมัดระวัง

"ไม่ได้พ่ายแพ้" เจียงห่าวตอบ

"เช่นนั้นศิษย์พี่ไม่ไปพักผ่อนสักหน่อย เพื่อรอการประลองช่วงบ่ายหรือ?" เฉิงโฉวถามอย่างสงสัย

"ไม่จำเป็น พอดีมีบางอย่างที่พวกเจ้าจัดการไม่ได้ ข้าจะจัดการสักหน่อย" เจียงห่าวส่ายหน้า

เห็นดังนั้น เฉิงโฉวก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก แต่ไปยุ่งกับการงานของตัวเอง

เจียงห่าวดีต่อคนในสวนยาวิเศษ หรือพูดได้ว่าการไม่เลวร้ายก็ถือว่าดีแล้ว

ดังนั้นพวกเขาล้วนหวังว่าเจียงห่าวจะเป็นอยู่ดี เช่นนี้พวกเขาก็ไม่ต้องกลับไปสู่ชีวิตในวันวาน

เกี่ยวกับความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของคนในสวนยาวิเศษ เจียงห่าวไม่คิดและไม่สนใจ

โดยไม่มีเหตุผล เขาจะไม่ตำหนิคนเหล่านี้ แต่หากมีใครทำผิด เขาก็จะไม่ใจกว้างเกินไป

ปัจจุบัน คนเหล่านี้ล้วนทำได้ดี

เสียงดังฉิว กระต่ายวิ่งพรวดออกมาจากด้านข้าง

"ผู้เป็นนาย ข้าพบว่าแปลงพืชวิเศษมีบางอย่างผิดปกติ" กระต่ายสะบัดฝุ่นบนตัวแล้วกล่าว

เจียงห่าวเปลี่ยนสีหน้าทันที ถาม: "ที่ไหน?"

ครู่ต่อมา

เจียงห่าวถูกพาไปยังมุมหนึ่งของแปลงพืชวิเศษ เขาสังเกตแล้วพบว่าสารอาหารในดินเริ่มบางเบา

ไม่ใช่การกระจายหายไปตามธรรมชาติ แต่เหมือนมีบางสิ่งเร่งการสลายตัว

"บอกให้เฉิงโฉวตรวจสอบว่าแปลงนี้ก่อนหน้านี้ปลูกอะไร" เจียงห่าวสั่ง

หากพืชวิเศษที่ปลูกดีพอ ก่อนสุกงอมจะดูดซับสารอาหารในดินและพลังธาตุโดยรอบ

ในขณะที่เฉิงโฉวกำลังตรวจสอบ เจียงห่าวกลับไปยังลานกลางอีกครั้ง

เขาเห็นตำแหน่งและรายชื่อของการแข่งขันรอบที่สอง

"เวทีประลองที่หนึ่ง คู่แข่งคือโจวฉานจากทะเลสาบจันทร์ขาว"

"ศิษย์พี่โจวฉาน"

หากเป็นศิษย์พี่โจวที่รู้จัก เจียงห่าวก็รู้สึกเหลือเชื่อ ที่แท้ศิษย์พี่โจวแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ถึงกับเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในขั้นสร้างฐานระยะกลางของทะเลสาบจันทร์ขาว

เมื่อมาถึงเวทีประลองที่หนึ่ง เขาพบว่าศิษย์พี่โจวอยู่ที่นั่นแล้ว

"ศิษย์น้องเจียงใช่เจ้าจริงๆ ข้านึกว่าเป็นคนชื่อเดียวกัน ครั้งล่าสุดที่พบกันเจ้ายังอยู่ในขั้นสร้างฐานระยะต้น ตอนนี้เข้าสู่ระยะกลางแล้ว" โจวฉานยิ้มทักทาย

พยักหน้าเบาๆ เจียงห่าวจึงสุภาพตอบ:

"โชคดีได้ยกระดับ แต่ศิษย์พี่โจวช่างเก่งกาจ ได้ยินว่าทะเลสาบจันทร์ขาวมีคนมีพรสวรรค์มากมาย ไม่คิดว่าศิษย์พี่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในระดับระยะกลาง"

โจวฉานยิ้มอย่างเก้อเขิน:

"จริงๆ แล้ว ที่ทะเลสาบจันทร์ขาวมีคนไม่มาก ขั้นสร้างฐานระยะกลางมีแค่ข้าคนเดียว"

"จริง...จริงหรือ" เจียงห่าวรู้สึกเก้อเขิน

"สองท่านแจ้งชื่อเถิด" ศิษย์พี่ขั้นสร้างแก่นทองคนเดิมจากเช้าปรากฏตัวอีกครั้ง