บทที่ 52 ถูกวางแผน

"ยังมีใครอีกไหม?"

เจียงห่าวจดบันทึกรายชื่อต่อไป

"สำนักหลอเสีย ป๋อเสวีย" หญิงสาวหน้าเย็นชาอีกคนหนึ่งเอ่ยปาก

สำนักหลอเสีย? เจียงห่าวจดบันทึกโดยไม่แสดงอาการใด จากนั้นมองไปที่ลู่เมิ่ง

"ศิษย์น้องลู่ คนนี้ฝากเจ้าแล้ว"

"ได้" ลู่เมิ่งพยักหน้า

"สำนักเสวียนเทียน ซือถูเจี้ยน" ชายหนุ่มใบหน้ายิ้มแย้มเอ่ยปาก

ชายที่อยู่ข้างๆ ดูไม่มีตัวตนก็พูดตามมา

"สำนักเสวียนเทียน ซ่างกวนเหวิน"

มองดูคนทั้งสอง เจียงห่าวสบตากับโม่ตู๋พลางกล่าวว่า

"ศิษย์น้องโม่ พาซ่างกวนเหวินไป ส่วนซือถูเจี้ยน ข้าจะพาไปที่ถ้ำเหมืองแร่เอง"

ในความรู้สึกของเขา ซือถูเจี้ยนและซ่างกวนเหวินน่าจะเป็นคนอันตรายที่สุดสองคน

และซ่างกวนเหวินทำให้คนมองข้ามได้ง่าย เขากังวลว่าอันตรายจะมาอย่างกะทันหัน

ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของตนเอง เขาจึงต้องแยกอีกฝ่ายออกไป

หลังจากโม่ตู๋พยักหน้า เจียงห่าวก็เตือนว่า

"ระวังคนผู้นี้ให้ดี อย่าได้ประมาท"

โม่ตู๋พยักหน้า ไม่ได้ใส่ใจนัก กลับรู้สึกว่าเจียงห่าวพูดมากเกินไป

เดินมาครึ่งทาง จิงหรูจู่ๆ ก็ล้มลงกับพื้น สองมือกดลงบนพื้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ จิงหลินก็จะดึงนางขึ้นมา แต่ถูกเจียงห่าวห้ามไว้

การกระทำที่ชัดเจนเช่นนี้ เขารู้สึกว่าคนผู้นี้คิดว่าเขาตาบอดหรืออย่างไร?

หากเว่ยเลี่ยอยู่ที่นี่ อาจจะเป็นการตบหน้าไปแล้ว

เขาอาจจะไม่ยุ่งกับสิ่งที่คนเหล่านี้กำลังจะทำ แต่ความผิดพลาดที่ชัดเจนเกินไปเขาก็ปล่อยผ่านไม่ได้

ในฐานะผู้รับผิดชอบ หากแม้แต่ภารกิจง่ายๆ เช่นนี้ยังเกิดความผิดพลาด สถานการณ์ในอนาคตคงจะยิ่งแย่

เขาชักดาบพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวออกมา ใช้ฝักดาบกดที่มือของจิงหรูพลางกล่าวว่า

"จะให้ข้าตัดมือเจ้า หรือเจ้าจะส่งมอบด้วยตัวเอง?"

ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เจียงห่าวก็กำลังสังเกตจิงหรูที่อยู่ตรงหน้า ลมปราณของอีกฝ่ายไม่ได้เปลี่ยนแปลง อาจไม่ใช่การอดกลั้นแต่เป็นผลข้างเคียง

แม้จะมีพลังบำเพ็ญอยู่ แต่การจะระดมพลังทั้งหมด น่าจะต้องใช้เวลา

ในตอนนี้ จิงหรูจ้องมองเจียงห่าว สุดท้ายก็ส่งยันต์วิเศษใสและเล็กสองแผ่นขึ้นมา

รับยันต์มาแล้ว เจียงห่าวสังเกตเล็กน้อย พบว่ายันต์นี้มีวัสดุพิเศษ และมีระดับไม่ธรรมดา

หนึ่งคือยันต์ขยับภูเขา อีกหนึ่งคือยันต์สายฟ้าเก้าชั้น

ล้วนเป็นยันต์ระดับสูง

'แค่วิธีการแบบนี้ก็คิดจะมาทำอะไร? หรือว่าตั้งใจให้ข้าค้นพบ?'

ด้วยความสงสัย เจียงห่าวกล่าวเสียงเข้ม

"ตรวจค้นตัว"

"เจ้ากล้าหรือ?" จิงหรูมองจิงหลินที่กำลังจะลงมือด้วยสายตาเย็นชา

"ผู้ที่ขัดขืน ประหารทันที" เจียงห่าวกล่าวเย็นชา

เขากำลังคิดอยู่แล้วว่าจะแจ้งเรื่องของคนทั้งสี่นี้ออกไปอย่างไร เพื่อมอบปัญหาให้คนอื่น

ตอนนี้เมื่อมียันต์สองแผ่นเหล่านี้ก็มีเหตุผลแล้ว

"อย่าโกรธเลย พวกเราจะให้ความร่วมมือ" ซือถูเจี้ยนยิ้มพลางกล่าว

ซ่างกวนเหวินและป๋อเสวียจากสำนักหลอเสียต่างก็ยกมือร่วมมือ

จิงหรูกัดฟัน ไม่ได้พูดอะไรมาก

ส่วนเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิง เจียงห่าวไม่ได้สนใจ

หากดีกับคนพวกนี้มากเกินไป ดูเหมือนพวกเขาจะเข้าใจผิด

เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง การตรวจค้นตัวทั้งสามคนเสร็จสิ้น

เจียงห่าวชำเลืองมองนักโทษทั้งสี่ แล้วพูดต่อว่า

"ตรวจค้นกันเองด้วย"

จิงหรูกัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ป๋อเสวียไม่แสดงสีหน้าใดๆ เลย

ซ่างกวนเหวินและซือถูเจี้ยนกลับดูผ่อนคลายสบาย

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว พวกเขาจึงส่งคนไปยังเหมืองแร่

มองดูคนอื่นๆ เข้าถ้ำเหมืองแร่

เจียงห่าวก็พาซือถูเจี้ยนเดินเข้าไปข้างใน ทำความรู้จักกับถ้ำเหมืองแร่คร่าวๆ และมอบหมายงาน

"สหายเป็นศิษย์หลักของวิถีมาร? ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ" ระหว่างทาง ซือถูเจี้ยนเอ่ยประจบ

"ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้กังวลกับการมาที่นี่เลย" เจียงห่าวตอบไปตามมารยาท

ซือถูเจี้ยนไม่ได้สนใจและกล่าวว่า

"ข้ามีฐานะไม่ธรรมดาในสำนักเสวียนเทียน ตามที่สหายกล่าว สำนักคงจะมาไถ่ตัวข้า"

"งั้นก็ขุดแร่ให้ดีเถอะ" เจียงห่าวพูดโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

ขณะนี้เขากำลังสังเกตสิ่งรอบข้าง

บริเวณรอบนอกถ้ำเหมืองแร่ไม่มีคนมากนัก ผู้คนแทบทั้งหมดรวมตัวอยู่ข้างใน

โครงสร้างของที่นี่ เขาได้ดูคร่าวๆ แล้ว

สี่ทิศแปดด้าน ทำให้คนหลงทางได้ง่าย ขณะเดียวกันก็ฆ่าคนได้ง่ายด้วย

สิ่งที่เจียงห่าวกังวลคือมีคนจู่โจมเขาโดยไม่รู้ตัว

หลังจากเข้าถ้ำเหมืองแร่ไม่นาน เขาเห็นฟองพลังสีม่วงดวงหนึ่ง

เมื่อเดินผ่านฟองพลัง หน้าต่างระบบก็แสดงข้อความ

ชิ้นส่วนพลังเทพ +1

เช่นเคย เข้ามาแล้วถึงจะมีผลตอบแทน

เดินไปถึงด้านในสุด เขาเห็นฟองพลังอีกหลายดวง มีทั้งสีขาวและสีเขียว

หอกวิเศษธรรมดา +1

พลังจิต +1

พละกำลัง +1

ความทนทาน +1

...

รู้สึกถึงการเพิ่มพูนที่ไม่ได้พบมานาน เจียงห่าวรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

อย่างน้อยก็รู้ว่าการขุดแร่ก็ทำให้ได้รับฟองพลังเช่นกัน เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าจะได้รับทันทีหรือรอถึงวันถัดไป

น่าเสียดาย ถ้ำเหมืองแร่มีอันตราย ไม่เพียงแต่สายลับ ยังมีเชลยของเหมืองแร่

เหล่านี้ล้วนเป็นระเบิดเวลา

การมาถึงของซือถูเจี้ยนทั้งสี่คน อาจไม่ใช่กลุ่มแรก และอาจไม่ใช่กลุ่มสุดท้าย

อย่างไรก็ตาม ขอเตือนผู้จัดการเหมืองแร่ก่อน

ผลักปัญหาออกไป

——

ตบ!

เว่ยเลี่ยตบโต๊ะลุกขึ้น

"แม้แต่การเคลื่อนไหวเล็กๆ แบบนี้ยังกล้าทำ ปล่อยไว้ทำไม? ควรสังหารทันที ปล่อยไว้ช้าเร็วก็เป็นภัย"

"เจ้าถึงกับไม่ไปตรวจค้นตัวเอง? เจ้าไม่เห็นหรือว่าพวกเขาสี่คนแม้แต่ปัญหาง่ายๆ แบบนี้ยังตรวจไม่พบ? ตรวจค้นตัวแล้วพวกเขาจะพบอะไรได้?

เพิ่งให้เจ้ารับผิดชอบ เจ้าก็มีข้อบกพร่องเช่นนี้?"

ในห้องผู้จัดการ เจียงห่าวยืนเงียบๆ เขาส่งมอบยันต์และอธิบายสถานการณ์

จากนั้นก็ได้รับคำตำหนิจากเว่ยเลี่ย

แน่นอน ความผิดพลาดก็คือความผิดพลาด แต่เขาเป็นศิษย์ของหน้าผาตัดกระแสอารมณ์ พวกเขาก็ลงโทษไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นี่ไม่อาจนับเป็นความผิดพลาด

ในห้องผู้จัดการยามนี้ มีผู้จัดการอยู่สามคน

ผู้ที่นั่งตรงกลางคืออู๋หยวนอู๋ผู้แข็งแกร่ง เขาเพียงแต่ฟังเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก

ทางซ้ายคือเว่ยเลี่ย ทางขวาคือหญิงสาวคนหนึ่ง แต่งตัวธรรมดาดูไม่โดดเด่น ในสำนักเทียนอินหาเซียนเช่นนี้ได้ยาก

แต่อีกฝ่ายมีพลังบำเพ็ญขั้นสร้างแก่นทองระยะกลาง

"ศิษย์น้องเว่ยกล่าวเกินไปแล้ว เรื่องเช่นนี้ไม่ถือว่าเป็นอะไร อาจเป็นเพียงหญิงคนนั้นต้องการซ่อนยันต์ไว้

และนี่เป็นความผิดพลาดของหอไร้กฎไร้ฟ้า ถึงกับมีของหลุดรอดออกมา

หากเจ้ายังคงโกรธ ก็ส่งศิษย์น้องเจียงมาที่ข้า ข้าคิดว่าเขาดีมาก

พอดีที่ของข้ายังขาดคนอยู่" หญิงสาวคนนั้นเอ่ยปากยิ้มๆ

ในความโกรธ เว่ยเลี่ยก็เห็นด้วย

เจียงห่าวถอนหายใจ เปลี่ยนคนก็เปลี่ยนไปเถอะ

อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นที่คุ้นหน้าของเหล่าศิษย์สำนักเซียนที่กำลังจะทำอะไรบางอย่าง

สามารถหลบหลีกได้บ้าง

ท้ายที่สุด ศิษย์พี่หญิงคนนั้นพาเขาออกจากห้องผู้จัดการ พอเพิ่งออกมา เขาก็ได้ยินอีกฝ่ายแนะนำตัว

"ศิษย์น้องเจียง ขอแนะนำตัว ข้าชื่อเหยียนฮว๋า"

เหยียนฮว๋า?

เมื่อได้ยินชื่อนั้น ใจของเจียงห่าวพลันสะท้านวูบ