บทที่ 12 ดั่งมีเทพช่วยเหลือ

ริมทะเลสาบจันทร์ขาว

เจียงห่าวเดินตามหลังผู้อาวุโสเฉียนสวี่

ระหว่างทาง เขาเหลือบมองผิวน้ำอันเงียบสงบ พบว่าที่นี่มีลมปราณเข้มข้น หากบำเพ็ญเพียร ย่อมเป็นผลดีเท่าตัว

หน้าผาตัดกระแสอารมณ์แตกต่างจากที่นี่มากเหลือเกิน

ไม่นานนัก

พวกเขามาถึงลานเรือนริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง เรือนนี้ให้ความรู้สึกประหลาดแก่เจียงห่าว ราวกับสัตว์ร้ายที่หลับใหล และราวกับสวรรค์ในโลกมนุษย์

"เข้ามาเถิด"

เสียงกังวานดังมาจากด้านใน ราบเรียบแต่แฝงความสง่าน่าเกรงขาม

มาถึงลานเรือน เจียงห่าวเห็นหญิงงามในชุดขาวท่านหนึ่ง นางรวบผมเป็นมวยเรียบง่าย นั่งสง่างามในศาลา ทั้งสูงศักดิ์และทรงเกียรติ

พลังอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้เจียงห่าวรู้สึกทึ่ง

เมื่อได้รับการเตือนจากผู้อาวุโสเฉียนสวี่ เขาจึงรีบกระทำความคำนับ:

"ผู้น้อยเจียงห่าว คารวะท่านผู้อาวุโส"

ในตอนนี้ ผู้อาวุโสเฉียนสวี่นำดอกเจี้ยงหยางออกมา พร้อมกับเล่าความเป็นมา

"เช่นนั้นหรือ?" ไป๋จื้อยิ้มมองเจียงห่าว:

"ดูเหมือนเจ้าจะมีความสามารถอยู่บ้าง พอดีข้ามีธุระอีกอย่างต้องมอบให้เจ้า

หากทำสำเร็จ ย่อมมีผลประโยชน์ตอบแทน"

สัญญาลมๆ แล้งๆ... เจียงห่าวถอนหายใจ

"หากทำไม่สำเร็จ เจ้าน่าจะรู้ว่าจะเผชิญอะไร" ไป๋จื้อยิ้มกล่าว

"ขอรับ" เจียงห่าวพยักหน้า

เหลือบมองผู้อาวุโสท่านนี้ เจียงห่าวรู้สึกเพียงแต่จนปัญญาและอาการหนักใจ

ตนเองทำความดีสองครั้ง แต่กลับถูกข่มขู่ทั้งสองครา

สำนักมารนี่ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

เวลาผ่านไปชั่วครู่

เจียงห่าวถือเมล็ดพันธุ์เมล็ดหนึ่งเดินออกมาจากลานเรือน

หลังจากนั้น ศิษย์พี่โจวเชินส่งเขาออกจากทะเลสาบจันทร์ขาว

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ฐานะของผู้อาวุโสท่านนี้

หนึ่งในสี่ผู้อาวุโสพิทักษ์สำนัก ผู้อาวุโสไป๋จื้อ รองเจ้าสำนักเทียนอิน ผู้มีอำนาจสั่งฆ่าสั่งรอดสูงสุด

เมื่อได้ยินเรื่องนี้จากปากศิษย์พี่โจว เจียงห่าวก็รู้สึกเหลือเชื่อ

ที่แท้หญิงงามที่เพิ่งพบเมื่อครู่นี้ คือรองเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่เพียงรองจากเจ้าสำนักเท่านั้น?

ตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่มีโชคดีถึงเพียงนี้ ได้พบผู้คนระดับนี้?

แต่ภารกิจดูแลในครั้งนี้ก็ดีไม่น้อย เพราะผู้อาวุโสเฉียนสวี่มอบหินวิเศษให้เขาถึงสี่สิบก้อน

เพิ่มเป็นสองเท่าทันที

ส่วนเมล็ดพันธุ์...กลับชวนฉงน

เมื่อผู้อาวุโสไป๋จื้อมอบเมล็ดพันธุ์ให้ นางเพียงสั่งให้เขาปลูกลงไป

ไม่ได้กล่าวถึงข้อควรระวัง ไม่ได้กล่าวถึงผลลัพธ์ที่ต้องการ ไม่มีการกำหนดว่าอะไรคือความสำเร็จหรือความล้มเหลว

นี่ช่างผิดปกติอยู่สักหน่อย

"เป็นถึงรองเจ้าสำนัก เหตุใดถึงต้องหาข้ามาปลูกเมล็ดพันธุ์นี้ด้วย? คนที่เก่งกว่าข้าน่าจะมีเป็นกองๆ มิใช่หรือ..."

"มีปัญหาแน่ ให้ข้าปลูกสิ่งนี้ อาจมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง"

เมื่อเกิดความสงสัย เจียงห่าวจึงอยากตรวจสอบเมล็ดพันธุ์ ดูว่ามันคืออะไรกันแน่

เพียงแต่ต้องรอถึงวันพรุ่งนี้

ตรวจสอบประจำวัน ก็จริงๆ แล้วคือวันละครั้งจริงๆ

เช่นนี้ เขาจึงทำได้เพียงรอคอยวันพรุ่งนี้

สิ่งที่น่ายินดีคือ เมื่อเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสไป๋จื้อผู้งดงามเลิศลอย จิตใจเขายังคงสงบราวกับผืนน้ำใส

แต่ก็ไม่อาจรู้สึกยินดีได้เต็มที่

คำสาปประหลาดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะทำลายได้

ส่วนหญิงสาวผู้ปล่อยคำสาป...คงดีกว่าหากไม่พบหน้า อันตรายสูงเกินไป

...

บ่าย

เจียงห่าวกลับมาที่พัก

นั่งขัดสมาธิครู่หนึ่ง แล้วเปิดหน้าต่างระบบ

ชื่อ: เจียงห่าว

อายุ: สิบเก้า

วิชาบำเพ็ญ: ขั้นสร้างฐานระยะต้น

วิชา: เสียงสวรรค์ร้อยวน

ความสามารถพิเศษ: เก้าหมุนแทนความตาย (หนึ่งเดียว), ตรวจสอบประจำวัน

ลมปราณ: 27/100 (สามารถบำเพ็ญได้)

วิชาบำเพ็ญ: 32/100 (สามารถบำเพ็ญได้)

ความสามารถพิเศษ: 3/3 (สามารถรับได้)

ลมปราณและวิชาบำเพ็ญเพิ่มขึ้นไม่น้อย ใกล้ถึงหนึ่งร้อยมากขึ้น

สิ่งสำคัญที่สุดคือบรรทัดสุดท้าย ความสามารถพิเศษเต็มแล้ว สามารถรับได้

หลังจากสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ เจียงห่าวจึงเลือกรับความสามารถพิเศษ

ชั่วพริบตา ความสามารถพิเศษจาก 3 ถดถอยเป็น 0

และในร่างกายของเขาก็เปล่งแสงวาบ มีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้น

ไม่มีความเจ็บปวด กลับให้ความรู้สึกสบาย เย็นสบายชุ่มชื่น

สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลง เจียงห่าวรู้ว่านี่คือผลกระทบจากความสามารถพิเศษ

เพราะตอนที่ได้รับความสามารถตรวจสอบประจำวัน ไม่ได้มีความรู้สึกเช่นนี้

ครู่ต่อมา

แสงสว่างหายไป ความรู้สึกสบายนั้นก็จางหายตาม เมื่อดูในรายการความสามารถพิเศษอีกครั้ง เขาพบว่าความสามารถพิเศษใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว

ความสามารถพิเศษ: เก้าหมุนแทนความตาย (หนึ่งเดียว), ตรวจสอบประจำวัน, สุญญากาศใจบริสุทธิ์

"สุญญากาศใจบริสุทธิ์?"

เจียงห่าวสามารถรู้สึกถึงการมีอยู่ของความสามารถพิเศษได้ แต่ไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อย่างไร

"ลองดูสักหน่อย"

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาจึงเปิดใช้ความสามารถพิเศษโดยตรง

ในทันใด เขารู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นเฉียบถังหนึ่งราดลงมาทั่วร่าง ทั้งตัวเย็นจนโปร่งใส

ทุกลมหายใจ ความเย็นนี้แทรกซึมเข้าสู่ส่วนลึกของจิตใจ

ความชัดเจนปรากฏในจิตสำนึก ราวกับสิ่งสกปรกในสมองถูกชำระล้างจนหมดสิ้น

ความคิดสว่างชัด ดุจดั่งขึ้นสู่ยอดเขาสูงสุด

กระบวนการนี้ทำให้เจียงห่าวรู้สึกประหลาดใจ และยังสบายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

มองไปรอบๆ ทุกสิ่งล้วนชัดเจนขึ้น แม้กระทั่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

ราวกับกระหายที่จะดูดซับสิ่งใหม่ๆ อย่างเร่งรีบ

คิดถึงตรงนี้ เขาจึงหยิบตำราวาดยันต์ขึ้นมา

เมื่อดูยันต์รวมจิตอีกครั้ง เขาก็มีความเข้าใจใหม่ทั้งหมด

ประกายแห่งความเข้าใจแจ่มแจ้ง ระเบิดออกในห้วงความคิด

ในขณะนี้ เขาไม่จำเป็นต้องสงบจิตใจก่อน ก็สามารถวาดยันต์ได้โดยตรง

เพียงไม่นาน เขายืนอยู่หน้าโต๊ะ

หยิบพู่กันยันต์ จุ่มหมึกชาด เริ่มวาดยันต์

พู่กันยันต์ในมือเขาราวกับสายน้ำไหลเลื่อน ตามใจปรารถนา

ทุกเส้นทุกลาย ราวกับมีเทพคอยช่วยเหลือ

เวลาผ่านไปนาน เจียงห่าวลงเส้นสุดท้าย แสงวาบผ่านไป แล้วกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

ยันต์สำเร็จ

"ความสามารถพิเศษนี้ มาได้เหมาะเจาะจริงๆ"

วางพู่กันลง ใบหน้าเจียงห่าวเต็มไปด้วยความยินดี

ทั้งคืน เขาใช้เวลาวาดยันต์

ครั้งนี้ จากวัตถุดิบสิบชิ้น เขาวาดยันต์สำเร็จห้าชิ้น

ยันต์รวมจิตสองชิ้น ยันต์ดาบเทพสองชิ้น ยันต์เพลิงร้อนแรงหนึ่งชิ้น

หักต้นทุนออกไปแล้ว เขายังกำไรอีกกว่าสิบก้อนหินวิเศษ

นี่เป็นเพียงการเริ่มต้น อัตราความสำเร็จในอนาคตจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ไม่เกินสองเดือนอาจรวบรวมได้ถึงพันหินวิเศษ

"เป็นเรื่องดีก็จริง แต่ก็ทำให้เหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย"

เจียงห่าวนั่งอยู่ที่ระเบียง มองพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าด้วยความเหน็ดเหนื่อย

ยามนี้เขาหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมา วันนี้พอดีสามารถตรวจสอบได้