ตอนที่ 523: ตาร้อนผ่าว

“เขากำลังผ่านด่านเคราะห์” อวี่จิ่วเอ่ยปาก

‘เขา’ ที่ว่า ย่อมหมายถึงเซียวจือ

“นี่คือการถูกบีบให้จนตรอก เป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายเท่านั้น” ซาอู่ที่มีใบหน้าหยาบกร้านหัวเราะเยาะ “ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องตาย สู้เสี่ยงสักครั้งก่อนตายยังจะดีกว่า หากโชคดี บังเอิญทะลวงเป็นผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำได้ ก็ยังได้สะใจสักพักก่อนตาย”

หลงซานที่เป็นหัวหน้าในสามคนกลับเงียบไม่ได้พูดอะไร ในดวงตาทั้งสองข้างของเขามีเปลวเพลิงสีทองลุกโชนอยู่ นี่คือการแสดงออกของการใช้อิทธิฤทธิ์ ‘เนตรสวรรค์อวตาร’

การคงสภาพอิทธิฤทธิ์อย่าง ‘เนตรสวรรค์อวตาร’ ไว้ การใช้พลังปราณแท้ย่อมต้องสูงกว่า ‘เนตรสวรรค์’ ของเซียวจือ

แต่หลงซานไม่ได้สนใจการใช้พลังงานเล็กๆ น้อยๆ นี้เลย

ขอเพียงแค่มีศิลาเร้นวิญญาณเพียงพอ การใช้พลังปราณแท้เล็กๆ น้อยๆ นี้ ก็ไม่ได้นับเป็นอะไรเลย

อวี่จิ่วเหลือบมองหลงซานแวบหนึ่ง “หลงซาน เจ้ามองเห็นอะไรบางอย่างรึ?”

หลงซานเงียบไปครู่หนึ่ง “ในอกเสื้อของเซียวจือมีผลึกศิลาอยู่ก้อนหนึ่ง ชื่อว่าศิลาสวรรค์”

เขาหยุดเล็กน้อย แล้วก็กล่าวต่อ “ศิลาสวรรค์ ของวิเศษจากฟ้าดิน คุณภาพธรรมดา สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านทัณฑ์สวรรค์หนึ่งได้ 25% สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สองได้ 31% สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สามได้ 2%”

ห่างออกไปสองพันจั้ง มองทะลุเห็นศิลาสวรรค์ในอกเสื้อของเซียวจือก็ช่างเถอะ เขากลับสามารถบอกคุณสมบัติของศิลาสวรรค์ก้อนนี้ออกมาได้ด้วย!

ความแข็งแกร่งของอิทธิฤทธิ์ ‘เนตรสวรรค์อวตาร’ จากนี้ก็เห็นได้ชัดเจน!

“ศิลาสวรรค์? สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สองได้ 31%? บนตัวเจ้าเซียวจือนี่ จะมีของแบบนี้ได้อย่างไร?” ดวงตาทั้งสองข้างของซาอู่เบิกกว้าง

บนใบหน้าของอวี่จิ่วก็ปรากฏแววประหลาดใจขึ้นมา “บนตัวเขามีของดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ยอมผ่านด่านเคราะห์เสียที หากเป็นข้า ข้าคงจะไปผ่านด่านเคราะห์ทันที ทะลวงถึงระดับแก่นทองคำเร็วๆ ไม่ดีรึไง?”

ทัณฑ์สวรรค์ครั้งที่สองเป็นด่านหนึ่ง ทั้งขวางกั้นผู้ฝึกตนคนพื้นเมืองจำนวนมาก และก็ขวางกั้นผู้เล่นระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุดของแคว้นเซวียนหมิงเหล่านี้ด้วย

เพราะอัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ตามปกติของผู้ฝึกตนระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุด ก็มีเพียงประมาณ 35% เท่านั้น แม้จะสามารถหาสถานที่ที่เหมาะแก่การผ่านด่านเคราะห์ได้ อัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์อย่างมากก็แค่ถึงประมาณ 40% เท่านั้น

อัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์เช่นนี้ ต่ำเกินไปจริงๆ

ในตอนนี้ ผู้เล่นระดับหลอมฐานรากที่สามารถฝึกฝนจนถึงระดับหลอมฐานรากขั้นสูงสุดได้ ล้วนเป็นยอดอัจฉริยะ อัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ที่ต่ำขนาดนี้ พวกเขาไม่ค่อยอยากจะเสี่ยงเท่าไหร่

พวกเขาก็เหมือนกับเซียวจือ กำลังพยายามหาของวิเศษจากฟ้าดินที่สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ได้อยู่เช่นกัน

ข้อแตกต่างคือ เซียวจือ ‘หา’ เจอแล้ว แต่พวกเขายังหาไม่เจอ

สายตาของหลงซาน ทะลุผ่านระยะทาง 2000 จั้ง จ้องมองไปยังศิลาสวรรค์ในอกเสื้อของเซียวจือ ในดวงตาของเขามีความปรารถนาอย่างแรงกล้า

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงแล้ว เขาถึงได้กล่าว “ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำ เมื่อเข้ามาในเขตยึดครองของเรา ก็จะถูกค่ายกลค้นพบในทันที บางที ก็อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ เขาถึงไม่ได้รีบร้อนผ่านด่านเคราะห์กระมัง”

“ให้ตายสิ! ใครจะไปรู้ว่าบนตัวเจ้านี่ จะมีของดีเยอะขนาดนี้ เมื่อกี้ถ้าสามารถฆ่ามันได้ก็คงจะดี แบบนี้ ศิลาสวรรค์ก้อนนี้ ก็จะเป็นของพวกเราแล้ว คิดแล้วก็รู้สึกโมโหชะมัด!” ดวงตาทั้งสองข้างของซาอู่แดงก่ำ ใบหน้าแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

นี่คือของวิเศษจากฟ้าดินที่สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ได้นะ อัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ที่เพิ่มขึ้น มากถึง 31%!

ของดีขนาดนี้ เขาฝันอยากจะได้มาตลอด!

อวี่จิ่วไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็แดงก่ำเล็กน้อย

ของวิเศษจากฟ้าดินประเภทศิลาสวรรค์ที่สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผ่านด่านเคราะห์ได้ สำหรับผู้เล่นผู้ฝึกตนที่อยู่บนจุดเปลี่ยนของการผ่านด่านเคราะห์แล้ว แรงดึงดูดนั้น ช่างมหาศาลเหลือเกิน

ผู้เล่นระดับหลอมฐานรากของแคว้นเซวียนหมิงสามคนนี้ คิดอะไรอยู่ในใจ เซียวจือย่อมไม่รู้

ในตอนนี้เขา กำลังยืนอยู่บนลานกว้างขนาดใหญ่ในจวนเจ้าเมืองเป่ยหลาน เงยหน้าจ้องมองท้องฟ้า

ตอนนี้เขา ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องเกี่ยวกับการผ่านด่านเคราะห์ ส่วนเรื่องอื่นๆ ถูกเขาโยนไปไว้ข้างหลังหมดแล้ว

บนท้องฟ้าสูง เมฆตะกั่วที่รวมตัวกัน เริ่มหมุนวนรอบจุดศูนย์กลาง

ลมเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ พัดจนชุดนักสู้บนตัวเซียวจือส่งเสียงดังพึ่บพั่บ

นอกจวนเจ้าเมือง มีผู้ฝึกตนระดับเต๋าของแคว้นเซวียนหมิง โจมตีค่ายกลป้องกันเมือง

การโจมตีตกลงบนม่านแสงสีม่วงจางๆ ที่เป็นตัวแทนของค่ายกลป้องกัน ทำให้ม่านแสงสีม่วงจางๆ เกิดระลอกคลื่นสั่นไหว

เสียงระเบิดดังสนั่น แผ่กระจายไปทั่วทั้งจวนเจ้าเมืองเป่ยหลาน

ผู้ฝึกตนและนักสู้ในจวนเจ้าเมือง พลันเกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย

รองเจ้าเมืองเป่ยหลานส่งเสียงขึ้นจมูก เขาโบกมือ เสียงระเบิดก็หายไปในทันที พร้อมกับเสียงทั้งหมดนอกจวนเจ้าเมือง ก็ถูกปิดกั้นไว้ข้างนอก

ชายวัยกลางคนผมและหนวดแดงที่ยืนอยู่ข้างกายรองเจ้าเมือง ก็จากไปจากข้างกายรองเจ้าเมืองอย่างเงียบงัน ไปรับมือกับผู้ฝึกตนของแคว้นเซวียนหมิงที่กำลังโจมตีค่ายกลป้องกันอยู่

นักสู้ระดับแก่นทองคำจิงอู่ หลังจากที่มองเซียวจืออย่างลึกซึ้งแล้ว ก็จากไปจากข้างกายรองเจ้าเมืองอย่างเงียบงันเช่นกัน

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ในจวนเจ้าเมือง ก็ทะยานขึ้นฟ้า โจมตีผู้ฝึกตนของแคว้นเซวียนหมิงนอกค่ายกล

ชายชราและหญิงชราที่ยืนอยู่นอกจวนเจ้าเมือง ไม่ได้มีความคิดที่จะโจมตีค่ายกลป้องกัน พวกเขาลอยขึ้นจากพื้น ลอยอยู่กลางอากาศราวกับภูตผี มองลงมายังเซียวจือที่กำลังผ่านด่านเคราะห์ ท่าทีเหมือนกำลังดูละครสนุกๆ

ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำของแคว้นเซวียนหมิงคนหนึ่ง ลอยอยู่ห่างจากจวนเจ้าเมืองเป่ยหลานไปประมาณพันจั้ง เขาไม่ได้ไปโจมตีค่ายกลป้องกันของจวนเจ้าเมืองเป่ยหลาน แต่กลับหยิบยันต์สื่อสารออกมาจากตัว ส่งข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ ผ่านยันต์สื่อสาร ไปยังที่ที่ไกลออกไป

ยังคงไม่มียอดฝีมือระดับทารกแรกกำเนิดปรากฏตัว เมฆาทัณฑ์บนท้องฟ้าสูง ในตอนนี้ได้หมุนวนกลายเป็นรูปกรวยขนาดใหญ่แล้ว

ณ จุดศูนย์กลางของกรวย เริ่มมีประกายสายฟ้าสีฟ้าอมม่วง ส่องประกายอยู่ภายใน

ทัณฑ์อสนีบาตของเซียวจือ กำลังจะมาถึงแล้ว!

ดาบน้ำค้างแข็ง ถูกเซียวจือหยิบออกมา กำไว้ในมือแล้ว

แม้ว่าดาบน้ำค้างแข็งนี้ในระหว่างการผ่านด่านเคราะห์ จะไม่ได้มีประโยชน์อะไร แต่เมื่อเซียวจือกำมันไว้ ความรู้สึกเย็นเฉียบและแข็งแกร่งที่ส่งมาจากในมือ ก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง

ณ จุดศูนย์กลางของเมฆาทัณฑ์ที่เหมือนกรวย ประกายสายฟ้าสีฟ้าอมม่วงที่สะสมอยู่ เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ

ประกายสายฟ้าสีฟ้าอมม่วงเหล่านี้ ราวกับงูยาว แหวกว่ายอยู่ในส่วนลึกของเมฆาทัณฑ์

“เตรียมตัว” เสียงที่สงบของรองเจ้าเมือง ดังขึ้นข้างหูของเซียวจือ

เซียวจือได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเล็กน้อย

จะเริ่มแล้วงั้นรึ

เซียวจือโยนศิลานำอสนีที่กำอยู่ในมือ ไปยังนอกค่ายกลทัณฑ์สวรรค์

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พลังปราณแท้ในร่างกายปะทุขึ้น รวมตัวกันอย่างมหาศาลเบื้องหน้าเขา กลายเป็นมังกรครามตัวน้อยยาวหนึ่งฉื่อ

มังกรครามตัวน้อยภายใต้การโจมตีของผู้เฒ่าสันเขาน้ำแข็งเมื่อก่อนหน้านี้ ได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ แต่ภายใต้ผลของโอสถวิญญาณหวนคืนเม็ดนั้น บาดแผลบนร่างกายของเซียวจือหายเป็นปกติ บาดแผลบนร่างกายของมันก็หายเป็นปกติเช่นกัน

หลังจากที่วนรอบร่างกายของเซียวจือ ราวกับปลาที่แหวกว่ายอยู่รอบๆ หนึ่งรอบแล้ว มันก็ใช้ร่างกายที่เรียวยาวของมัน พันรอบแขนข้างหนึ่งของเซียวจือ

ในไม่ช้า ร่างกายของมังกรครามตัวน้อยก็ราวกับของเหลว ซึมเข้าไปในร่างกายของเซียวจือ

เซียวจือเริ่มแปลงร่างเป็นมังกร