ตอนที่ 184 : ทะลวงถึงขีดจำกัด!

เซียวจือไม่พูดอะไรให้เสียเวลา เขาหยิบผลร้อยหลอมออกมา แล้วก็โยนเข้าปากเคี้ยบทันที

รสชาติคล้ายลูกพีชน้ำผึ้งจริง ๆ อร่อยมาก

เนื้อผลนุ่มละลายในปาก แทบไม่ต้องเคี้ยว พอเข้าปากก็เปลี่ยนเป็นพลังบริสุทธิ์มหาศาล ไหลผ่านเข้าทุกอวัยวะ ทุกเส้นเอ็น ทุกกระดูกของเซียวจือ ก่อนจะซึมซับเข้าไปโดยสมบูรณ์

ผ่านไปไม่กี่วินาที ผ่านไปสิบกว่าวินาที จนถึงหนึ่งนาที

เซียวจือนั่งขัดสมาธิ หลับตานิ่ง ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ

“เซียวจือ นายทะลวงได้รึยัง?” หลี่ผิงเฟิงถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ดูเหมือนไม่นะ” ต้วนอี้ตอบ “จากขั้นเก้าของกำเนิดฟ้าสู่ขั้นสูงสุด ถือเป็นกำแพงขั้นใหญ่ ต้องอาศัยการฝึกขัดเกลานานพอสมควร จากกำเนิดฟ้าขั้นเก้าไปถึงขีดจำกัด ก็ต้องใช้เวลาสะสมมหาศาล ผลเดียวจะทะลวงได้ก็ถือว่าแปลกละ”

เซี่ยเค่อพยักหน้าเห็นด้วย เขาคิดแบบนั้นเหมือนกัน

อีกไม่กี่วินาที เซียวจือก็ถอนหายใจเบา ๆ ลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย

พลังจากผลร้อยหลอมถูกดูดซึมหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น

คำพูดของหลี่ผิงเฟิง ต้วนอี้ และเซี่ยเค่อ เขาได้ยินหมด ต้วนอี้พูดถูก การทะลวงจากกำเนิดฟ้าขั้นเก้าไปถึงขีดจำกัด เป็นกำแพงสำคัญ ยากจะข้ามได้ง่าย ๆ

ไม่ได้ก็ไม่ได้ ไม่มีอะไรต้องเสียดาย

อย่างน้อย ผลร้อยหลอมนี้ก็ยังให้ผลลัพธ์แน่นอน

ก่อนกินผลนี้ เขาอาจต้องใช้เวลาอีกสองถึงสามเดือนเพื่อทะลวงไปถึงขีดจำกัด

แต่ตอนนี้ เขาอาจต้องใช้เวลาแค่หนึ่งถึงสองเดือนเท่านั้น

นี่แหละ คือผลของร้อยหลอม

พอคิดได้แบบนี้ เซียวจือก็เลิกเสียใจ เขาลุกขึ้นแล้วปัดฝุ่นใบไม้แห้งออกจากตัว เตรียมจะพูดบางอย่าง แต่จู่ ๆ ข้อความสีทองก็ไหลผ่านสายตาเขาเหมือนกระแสน้ำ

“ขอแสดงความยินดี! หลังจากฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ เจ้าสามารถฝึกเคล็ด《สิบช้างสะบั้นพลัง》จนถึงระดับสมบูรณ์ พลังของเจ้าได้ทะลวงถึงขีดจำกัดของกำเนิดฟ้าแล้ว!”

เซียวจือชะงักไปทันที นี่ทะลวงได้แล้วเหรอ!?

ตอนที่เขายังตั้งความหวังอยู่ ระบบยังไม่ขึ้นอะไรเลย

พอเขาเริ่มยอมรับว่าทะลวงไม่ได้ กลับมีแจ้งเตือนปรากฏตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว

มันเร็วมาก เร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

เซียวจือยังไม่ทันดีใจ ก็รู้สึกเหมือนสติหลุดออกจากร่างไป

ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองกลับมาอยู่ในโลกจริงอีกครั้ง

ตัวเขาในโลกจริง นอนหลับตาอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงเครื่องทำความร้อนจากแอร์ รู้สึกถึงความนุ่มของผ้าห่มและอุณหภูมิของร่างกาย

จากนั้น ก็เหมือนสลับกลับมาสู่โลกแห่งสรรพชีวิต เขายืนอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง รอบตัวมีหลี่ผิงเฟิงและพวกยืนอยู่ไม่ไกล หยางซวีที่นั่งอยู่ก็หันมามองเขา

จากนั้น… กลับไปโลกจริงอีกครั้ง…

ภาพสลับไปมาอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง จนในที่สุด เซียวจือรู้สึกเวียนหัว ร่างโงนเงนจนเกือบจะล้มลง

“เซียวจือ นายเป็นอะไรไป!?” หลี่ผิงเฟิงรีบเข้ามาพยุงเขาไว้

เซียวจือส่ายหัวเล็กน้อย เป็นเชิงบอกว่าเขาไม่เป็นไร

ทันใดนั้น ข้อความสีทองก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ไหลผ่านสายตาเซียวจือดั่งกระแสน้ำ:

“เจ้าฝึก《พลังแท้สิบช้าง》จนถึงระดับสมบูรณ์แล้ว เจ้าจึงได้รับสกิล ‘เผาโลหิต’”

“ในฐานะผู้เล่นคนแรกที่ทะลวงถึงขีดจำกัดของกำเนิดฟ้า เจ้าจะได้รับค่ารากฐานเพิ่มอีก 5 หน่วย”

การแจ้งเตือนสองบรรทัดนี้ ไม่ได้เกินความคาดหมายของเซียวจือ เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด

5 หน่วรากฐานเพิ่มอีกครั้ง…ก็ยังคงเป็น 5 หน่วย…

ไม่รู้ว่าหลังจากเพิ่มอีก 5 หน่วยเข้าไปแล้ว ศักยภาพการฝึกฝนของเขาจะสูงขึ้นแค่ไหน…

เซียวจือยกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเอง ตอนนี้เขายังรู้สึกมึน ๆ อยู่เล็กน้อย

“ฉันขอนั่งพักแป๊บนึงนะ”

เซียวจือนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นอีกครั้ง

เซี่ยเค่อที่อยู่ใกล้ ๆ ดูออกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเซียวจือ จึงถามว่า “พี่เซียวจือ ทะลวงได้แล้วเหรอ?”

เซียวจือไม่ปฏิเสธ เขาพยักหน้าพลางพูดว่า “เดี๋ยวค่อยเล่า ขอพักแป๊บ อย่าพึ่งรบกวนฉันนะ”

หลี่ผิงเฟิงกับคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“ไป ๆ พวกเราออกไปไกลหน่อย อย่ารบกวนพี่จือ ของนาย” หลี่ผิงเฟิงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงพาต้วนอี้กับเซี่ยเค่อถอยห่างออกไปหลายเมตร

ต้วนอี้เองก็ไม่ใช่คนโง่ เขากระซิบว่า “ตอนเราทะลวงจากขั้นหลังฝึกกำเนิดถึงขีดจำกัด ก็ได้ความสามารถเข้าไปในโลกแห่งสรรพชีวิต ตอนนี้พี่จือทะลวงถึงขีดจำกัดของกำเนิดฟ้า แบบนี้หรือเปล่าที่ทำให้เขาได้ความสามารถใหม่อีก?”

“แน่นอนอยู่แล้ว” หลี่ผิงเฟิงตาวาว กระซิบตอบ “แต่อยากรู้จริง ๆ ว่าจะเป็นความสามารถแบบไหน ถ้าเป็นการเอาพลังฝึกฝนจากโลกแห่งสรรพชีวิตกลับมาใช้ในโลกจริงได้ล่ะก็ สุดยอดเลยล่ะ!”

ต้วนอี้กับเซี่ยเค่อได้ยินก็เบิกตาโตทันที

นั่นมันความฝันของผู้เล่นทุกคนเลยนะ

เซียวจือนั่งขัดสมาธิอยู่เกือบสิบห้านาที ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา ถอนหายใจยาว แล้วเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา

“เซียวจือ นายค้นพบความสามารถใหม่แล้วใช่ไหม?” หลี่ผิงเฟิงรีบถามทันที

“อืม” เซียวจือพยักหน้า

“พี่เซียวจือ ความสามารถใหม่คืออะไร เล่าให้เราฟังได้ไหม?” ต้วนอี้ถามอย่างคาดหวัง

เซียวจือพูดว่า “อาจจะทำให้พวกนายน่าผิดหวัง ความสามารถใหม่ที่ได้หลังทะลวงถึงขีดจำกัดของกำเนิดฟ้า ไม่ใช่การนำพลังจากโลกแห่งสรรพชีวิตกลับมาใช้ในโลกจริง แต่เป็นอีกแบบหนึ่ง”

ตอนนี้เขาเป็นนักสู้ระดับกำเนิดฟ้าขั้นสูงสุดแล้ว เสียงกระซิบของหลี่ผิงเฟิงเมื่อครู่ เขาได้ยินชัดเจน

หลี่ผิงเฟิงได้ยินแบบนั้นก็ออกอาการผิดหวังทันที “งั้นเล่ามาเถอะว่าเป็นความสามารถแบบไหน”

เซียวจือเรียบเรียงคำพูดก่อนเริ่มอธิบาย “จะว่าไป มันก็ยังเกี่ยวกับโลกจริงอยู่พอสมควรนะ ความสามารถที่ว่าคือ ฉันสามารถรู้สึกได้ลาง ๆ ถึงตัวเองในโลกจริง รวมถึงสิ่งรอบตัวในโลกจริงด้วย แค่ใช้จิตคิดนิดเดียว จิตสำนึกของฉันก็สามารถกลับไปที่โลกจริงได้ทันที”

“และเมื่อจิตของฉันกลับไปโลกจริงแล้ว ฉันก็สามารถรู้สึกได้ลาง ๆ ถึงตัวเองในโลกแห่งสรรพชีวิตเช่นกัน รับรู้สภาพแวดล้อมรอบตัว แล้วก็แค่ใช้จิตคิด ฉันก็สามารถกลับเข้าสู่โลกแห่งสรรพชีวิตได้อีกครั้ง”

“ส่วนโทรศัพท์ ตอนนี้ฉันไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว แม้ไม่มีโทรศัพท์ ฉันก็สามารถเดินทางไปกลับระหว่างสองโลกได้ด้วยจิตของตัวเอง”