ตอนที่ 69 : ดวลเดือดหัวหน้าปา

พลังภายในในร่างของเซียวจือยังเหลืออยู่ 83%

ข้อมูลนี้ เพียงแค่เขานึกในใจก็รู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องตรวจสอบให้เสียเวลา

เขายังมีเคล็ดลับ ‘โลหิตเดือด’ ให้ใช้

พูดได้ว่าหลังจากฆ่าโจรคนนั้นไป พลังต่อสู้ของเขาแทบจะยังคงอยู่ครบถ้วน

แม้การตายของหยางซวี่จะกระทบใจเขามาก แต่มันไม่อาจสั่นคลอนจิตใจเขาได้

ในค่ำคืนนี้ เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว—ฆ่าหัวหน้าปา!

เมื่อเปิดใช้พลังภายใน เซียวจือพุ่งพรวดไปด้วยความเร็วราวฟ้าผ่า วิ่งทะลุไปหลายสิบเมตร จนเข้าใกล้จุดที่หัวหน้าปากำลังสู้กับหวังจี๋

กลิ่นเลือดโชยมาตามลม

ทั่วป่ามีศพนอนเกลื่อนกว่า 10 ศพ

ทั้งศพของผู้ฝึกยุทธและชายฉกรรจ์แห่งหมู่บ้าน และศพของโจรลูกน้องหัวหน้าปา

หวังจี๋ยังไม่ตาย แต่ไหล่ข้างหนึ่งหายไปแล้ว ตอนนี้เขาถือดาบมือเดียว ฝืนยืนต้านหัวหน้าปาเต็มกำลัง

หัวหน้าปาใช้ดาบเช่นกัน เป็นดาบคมกริบที่วาววับดุจสายธารในฤดูใบไม้ร่วง

ดาบเล่มนั้นเป็นอาวุธระดับยอดเช่นกัน

ข้างกายหวังจี๋ยังมีผู้ฝึกยุทธจากหมู่บ้านอีก 3 คน ถือดาบเหล็กกล้า ทุกคนมีพลังระดับหลังกำเนิดขั้นกลางขึ้นไป หากไม่มีพวกเขาคอยช่วย หวังจี๋คงต้านไม่ไหวและตายไปนานแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น พอเซียวจือมาถึง หวังจี๋ก็ถึงขีดสุดของความอดทน

ดาบในมือเขาถูกฟันจนปลิวหลุดมือ

ร่างที่ไร้การป้องกันถูกหัวหน้าปาแทงทะลุอกทันที!

เขาชักดาบกลับ แล้วฟันขวางอีกครั้ง—ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งที่อยู่ข้างหวังจี๋ยังไม่ทันตั้งตัว ก็โดนฟันขาดครึ่ง!

หัวหน้าปาฆ่าคนไปสองในพริบตา จากนั้นก็ถอยฉับไว หลีกหนีออกไปจากกลุ่มผู้ฝึกยุทธหมู่บ้าน มุ่งหน้าวิ่งลึกเข้าไปในป่า

เซียวจือเห็นทุกอย่างชัดเจน

ด้วยพลังระดับกำเนิดฟ้าอย่างหัวหน้าปา เหล่าผู้ฝึกยุทธในหมู่บ้านไม่มีใครต้านได้แม้สักกระบวนท่า

ถ้าให้เขามีเวลามากพอ เขาคนเดียวก็ฆ่าหมดทั้งร้อยคนในหมู่บ้านได้ไม่ยาก

ถ้างั้น ทำไมเขาต้องหนี?

เหตุผลน่าจะเป็นเพราะพลังภายในของเขาเหลือน้อยแล้ว

พลังกำเนิดฟ้าเหมือนกับพลังหลังกำเนิด หากใช้หมด ก็ต้องใช้เวลานานมากในการฟื้นฟู

ด้วยการวิเคราะห์ที่รวดเร็วของพลังภายใน เซียวจือคิดสิ่งเหล่านี้ออกในเสี้ยววินาที

ระหว่างวิ่ง เขากระโดดสูงขึ้นราวนกอินทรี พุ่งข้ามหัวผู้ฝึกยุทธคนอื่น ๆ ไล่ตามหัวหน้าปาไปอย่างไม่ลดละ

เสียงลมพัดผ่านดังขึ้นในหูของหัวหน้าปา เขาหันกลับมามอง เห็นเซียวจือแล้วก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

ในความคิดของเขา หวังจี๋คือเป้าหมายอันดับหนึ่ง ฆ่าได้แล้ว ที่เหลือก็ไม่น่ากลัว

ใครจะคาดคิดว่า ในหมู่บ้านนี้กลับมีคนที่แข็งแกร่งกว่าหวังจี๋อีก!

สายตาของเขาจับจ้องไปยังดาบในมือของเซียวจือ ดาบที่แวววาวราวธารน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

“ข้าแปลกใจอยู่ว่าดาบนี้หายไปไหน ที่แท้อยู่กับเจ้านี่เอง” หัวหน้าปาพูดเสียงต่ำ พลางเร่งฝีเท้าวิ่งต่อ

เซียวจือไม่พูดสักคำ ไล่ตามไปเงียบ ๆ

ในใจเขากำลังชั่งใจว่า จะไล่ตามแบบนี้ต่อไปเพื่อให้พลังของอีกฝ่ายหมดลง แล้วค่อยฆ่าอย่างปลอดภัย

หรือจะใช้เคล็ด ‘โลหิตเดือด’ ระเบิดพลังสูงสุดเข้าไปแลกชีวิตเดี๋ยวนี้เลย

สองทางเลือกที่ต่างกัน อาจหมายถึงความเป็นหรือความตาย

เขาเอนเอียงไปทางการถ่วงเวลา รอให้อีกฝ่ายหมดแรง

แต่ไม่นาน เขากลับเริ่มรู้สึกแปลก ๆ

หัวหน้าปาเป็นผู้ฝึกยุทธระดับกำเนิดฟ้า บาดเจ็บแค่แขนขวา แต่ขาไม่ได้เจ็บ ทำไมความเร็วถึงไม่เร็วเท่าที่ควร?

เขากำลังถ่วงเวลาให้เขาตามทัน?

หากพลังภายในใกล้หมดจริง หัวหน้าปาควรจะรีบหนีไปหาที่ปลอดภัยเพื่อฟื้นฟู ไม่ใช่เหรอ?

นี่มันผิดปกติ!

ผู้ชายคนนี้ เป็นโจรที่ลอยนวลมาหลายปี พฤติกรรมช่างซับซ้อนจนยากจะคาดเดา

ถ้าเลือกเล่นตามเกมของเขา อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

เซียวจือแวบหนึ่งก็คิดจะถอย

แต่ความคิดนั้น เขาก็รีบกดทับไว้ทันที

ในสนามรบ การลังเลคือความตาย นี่คือบทเรียนจากการฝึกฝนกับหวังจี๋!

ไม่มีทางถอย!

เลือดพลุ่งพล่าน เซียวจือระเบิดเคล็ดลับ ‘โลหิตเดือด’ ออกมา!

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นหลายเท่า เลือดในกายพลันเดือดปุดราวกับน้ำในหม้อ

ผิวของเขาแดงฉาน ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด เส้นเอ็นทั่วร่างปูดโปนขึ้นราวกับไส้เดือน

พอเคล็ด ‘โลหิตเดือด’ แสดงผล ความเร็วของเขาก็พุ่งสูงขึ้นทันที ราวกับลูกศรที่หลุดจากคันธนู ไล่ประชิดหลังหัวหน้าปาอย่างรวดเร็ว

20 เมตร… 10 เมตร… 5 เมตร!

หัวหน้าปารู้ตัวแล้ว หันมามองอย่างตกใจ

“หลังกำเนิดขั้นสูงสุด!” เขาอุทาน

ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน เขาเข้าใจทันทีว่าเซียวจือใช้เคล็ด ‘โลหิตเดือด’ เคล็ดลับที่มีเฉพาะผู้ฝึกยุทธระดับหลังกำเนิดขั้นสุดเท่านั้นที่จะใช้ได้

หัวหน้าปารีบเปลี่ยนแผน ปลดปล่อยพลังบางส่วนจนเกิดแสงสีขาวอ่อนรอบตัว ความเร็วของเขาพุ่งพรวดขึ้นอีกขั้น

เขารู้ว่า ‘โลหิตเดือด’ แม้รุนแรง แต่ไม่ยั่งยืน

ถ้าเขาแค่ทนรอให้ผลข้างเคียงเกิดขึ้น เท่ากับจับอีกฝ่ายย่างบนเขียงได้เลย

ทว่า... เขาเริ่มช้าไปนิด

เพราะการเร่งความเร็วต้องใช้เวลา และในขณะที่เขายังไม่ทันเร่งเต็มที่ เซียวจือก็มาถึงด้านหลังเขาแล้ว!

เซียวจือจับดาบด้วยสองมือ เปล่งเสียงคำรามต่ำ แล้วฟันออกไปสุดแรง!