ตอนที่ 38: หลี่ผิงเฟิง VS หยางซวี่

“ร้องไห้เหรอ? แกนั่นแหละจะได้ร้อง!” หยางซวี่เด็กหนุ่มหน้าตึง ก้าวเท้าถือมีดสั้นเดินเข้าหาหลี่ผิงเฟิง

เซียวจือควบคุมตัวละครถอยหลังพร้อมกับหยางซี เตรียมตัวดูศึกอย่างสบายใจ

ตรงหน้าจอมือถือ เขาแกะถุงมันฝรั่งออก ดูของดีต้องมีของกินคู่!

เสียงทะเลาะดังพอสมควร ทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านพากันมามุงดู เพราะที่นี่เป็นทางประตูหน้าหมู่บ้าน คนพลุกพล่านอยู่แล้ว

“เดี๋ยวก่อน!” หลี่ผิงเฟิงร้องห้ามขึ้นมา

“กลัวแล้วเหรอ?” หยางซวี่จ้องเขม็ง

“เก็บมีดซะก่อน” หลี่ผิงเฟิงว่า

เขาระแวดระวังพอสมควร ก่อนหน้านี้ก็ทักมาทางแชตถามข้อมูลหยางซวี่จากเซียวจือไปแล้ว และตอนนี้ก็ยังขอให้เก็บอาวุธก่อนเริ่ม

“ได้!” หยางซวี่โยนมีดสั้นสีดำให้หยางซีที่อยู่ข้าง ๆ จากนั้นหรี่ตาเย็นชามอง “มีอะไรจะขอเพิ่มอีกไหม?”

“ไม่มีแล้ว” หลี่ผิงเฟิงตอบ

ทันใดนั้น หยางซวี่กระแทกเท้าพุ่งตัวราวเสือดาวเข้าหา

หลี่ผิงเฟิงเหวี่ยงหมัดสวนกลับ แต่สำหรับเซียวจือที่ยืนดูอยู่ การเคลื่อนไหวของเขาช่างแข็งทื่อ ไม่คล่องตัวเลยแม้แต่น้อย

ซึ่งก็ไม่แปลก เกมนี้ใช้มือถือควบคุม ไม่ใช่ต่อสู้จริง จะให้พลิ้วไหวก็ยากอยู่

หลี่ผิงเฟิงฟาดหมัดแรกออกไป แต่หยางซวี่หลบได้อย่างง่ายดาย และสวนหมัดกลับทันที

หมัดนั้นกระแทกหน้าหลี่ผิงเฟิงอย่างจัง

ตุ้บ! เสียงหมัดกระทบเนื้อดังหนักแน่น ตัวละครหลี่ผิงเฟิงร้องเสียงหลง กระเด็นถอยไปสองสามก้าว

หยางซวี่ไม่ปล่อยโอกาส บุกเข้าไปอีกรอบ เสยหมัดซ้ายเข้าแก้มอีกข้าง!

อีกหมัดเสียงแน่น ร่างหลี่ผิงเฟิงถอยกรูดอย่างหมดท่า

เขาพยายามตอบโต้ แต่ไม่มีหมัดไหนโดนเลย ในขณะที่หมัดของหยางซวี่ทุกรอบลงเนื้อเต็ม ๆ ไม่มีพลาด

ไม่ถึงครึ่งนาที หลี่ผิงเฟิงก็โดนซัดจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู กลิ้งลงกับพื้น

ตอนนี้เขาถูกจับกดอยู่กับพื้น โดนซัดซ้ำแบบไม่ปรานี

เซียวจือถึงกับรู้สึกละอายแทน ขนาดนั่งกินมันฝรั่งอยู่ ยังอยากจะวางถุงลง

ยิ่งเห็นภาพนี้ เขายิ่งดีใจที่ตอนตนเองเพิ่งเป็นนักสู้ใหม่ ๆ เลือกปฏิเสธคำท้าสู้ของหยางซวี่ไป

หลี่ผิงเฟิงมีทักษะเกมต่อสู้พอตัว ดูจากท่าทางแล้วน่าจะเล่นพวกเกม 3D ไม่น้อย ฝีมือยังเหนือกว่าเซียวจือเสียอีก

ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะเป็นนักสู้ มีพลังเต็ม แต่เจอกับหยางซวี่ก็อาจไม่รอด โดนกระทืบเหมือนกันแน่

“พอ ๆ! ยอมแพ้! ฉันยอมแล้ว! หยุดที!” หลี่ผิงเฟิงตะโกนสุดเสียง

หยางซวี่ยังจะฟาดต่อ แต่เซียวจือพูดขึ้นมา “พอแล้วซวี่ เดี๋ยวจะตายกันพอดี”

ยังไงก็เป็นลูกค้า ถ้าโดนต่อยตายแล้วฟื้นไปโผล่หมู่บ้านอื่น เซียวจือก็หมดทางทำเงินจากเขาอีก

เมื่อเซียวจือพูด หยางซวี่ถึงยอมผละออกจากร่างหลี่ผิงเฟิง ยืนหอบพลางพูดเสียงเย็น

“ฉันบอกว่าแกเป็นตัวถ่วง แกก็คือตัวถ่วง ไม่เชื่อก็โดนไปแล้ว ทีนี้เชื่อยัง?”

หลี่ผิงเฟิงนอนเงียบไม่ปริปาก วันนี้เขาอับอายที่สุดในชีวิต โดนรุมมองเป็นตัวตลกต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน

ลูกเศรษฐีอย่างเขาเคยโดนกระทืบซะขนาดนี้ที่ไหนกัน?

ยิ่งคนที่กระทืบเขาเป็นเด็กหนุ่มอายุยังไม่ถึงสิบห้าด้วยซ้ำ!

“พี่จือ ไปกันเถอะ เข้าป่าล่าสัตว์!” หยางซวี่ยืดอกอย่างภาคภูมิ

เซียวจือหันไปมองหลี่ผิงเฟิงที่นอนแน่นิ่ง แล้วถามแบบสุภาพ “คุณหลี่ พวกเรจะเข้าป่า คุณจะไปด้วยไหม?”

“ไม่ไป!” น้ำเสียงตอบดูอ่อนแรงเหลือเกิน

แต่จริง ๆ แล้ว หลี่ผิงเฟิงกำลังขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแทบระเบิด

เซียวจือไม่ได้พูดอะไรต่อ เดินนำพี่น้องหยางเข้าไปในป่าทันที

ระหว่างทาง มือถือเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างขึ้นอีกครั้ง ข้อความจากหลี่ผิงเฟิงปรากฏขึ้น

“เรื่องวันนี้ อย่าเล่าให้คนนอกฟัง”

คุณชายหลี่เป็นคนรักศักดิ์ศรี จะให้อับอายไปมากกว่านี้ไม่ได้

เซียวจือพิมพ์กลับไป “ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครรู้จักนายกับฉันหรอก ไม่มีเพื่อนร่วมกันด้วย จะไปเล่าให้ใคร?”

ไม่มีข้อความตอบกลับมาอีก

เซียวจือส่งข้อความต่อ “อย่าว่าฉันไม่เตือนนะ ฉันบอกแล้วว่าหยางซวี่สู้เก่งมาก”

สักพักหนึ่ง หลี่ผิงเฟิงตอบกลับมา “ไม่โทษนายหรอก ฉันประมาทเอง ฉันเล่นเกมต่อสู้ไม่เคยแพ้ ใครจะไปรู้ว่าเจอแบบนี้จะเละเป็นหมู”

เซียวจือตอบสั้น ๆ “ครั้งหน้าระวังหน่อยก็แล้วกัน”

จากนั้นก็ไม่มีข้อความมาอีก

เขาจึงหันกลับไปจดจ่อกับการควบคุมตัวละครให้เดินลึกเข้าไปในป่า

เวลาผ่านไปประมาณห้านาที มือถือเก่าบนโต๊ะก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

“ฉันยังเจ็บใจอยู่เลย เด็กบ้านั่นน่ารำคาญเกินไป เซียวจือ มาคุยธุรกิจกันหน่อย เป็นไง?”

“ธุรกิจอะไร?”

“นายเป็นนักสู้ ฉันเห็นว่านายฝึกอย่างขยัน น่าจะเก่งเกินกว่าระดับหนึ่งไปแล้ว นายฆ่าไอ้เด็กนั่นได้สบายใช่ไหมล่ะ?”

“นายจะพูดอะไรแน่?”

“สามหมื่น! ฉันจ่ายสามหมื่น นายฆ่าเด็กนั่นให้ฉันซะ!”

เซียวจือชะงักไป ลืมแม้แต่จะควบคุมตัวละคร

“พี่จือ เป็นอะไรเหรอ?” หยางซวี่ที่เดินตามมาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไร” เซียวจือตอบสั้น ๆ ก่อนจะกลับไปเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น