บทที่ 5 ให้อภัยข้าด้วยเถอะนายท่าน (ฟรี)

บทที่ 5

ให้อภัยข้าด้วยเถอะนายท่าน

เวลาส่วนใหญ่ของเธอที่เคยอยู่แต่เพียงในวัง ลีอาห์นั้นได้ยินคำหยาบคายทุกรูปแบบจากแบลร์ น้องชายต่างมารดาของเธอ แต่ทว่าไม่เคยมีใครเลยที่จะทำให้เธอสะดุ้งได้เหมือนกับที่เธอกำลังถูกผู้ชายที่คร่อมอยู่บนตัวเธอพูด

เป็นเพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาหรือเปล่า? เธอรู้สึกว่าคำพูดของเขาหยาบคายและก้าวร้าวมากขึ้น เธอพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกไม่สบายใจในขณะที่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอาย

ชายคนนั้นได้จ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของลีอาห์และยิ้ม จากนั้นในไม่ช้ามือที่ใหญ่ของเขาก็ขยับออกจากใบหน้าของเธอ เขาใช้มือนั้นฉีกเสื้อผ้าของเธอออก จนทำเสียงของเสื้อผ้าที่ขาดดังก้องไปทั่วทั้งห้อง ด้วยพละกำลังมหาศาลจากมือที่หยาบกร้านของเขา ทำให้ไม่สามารถที่จะปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอได้โดยไม่ทำให้เกิดความเสียหาย ดังนั้นเขาจึงดึงและกระชากมันออก เขายอมจำนนต่อสัญชาตญาณของเขา

ลีอาห์ตัวสั่นราวกับแกะที่กำลังขอความเมตตาจากสัตว์ร้าย ก่อนหน้านี้เธอพูดอย่างไม่เกรงกลัว แต่มันก็ไม่สามารถซ่อนความกลัวที่เริ่มครอบงำเธอได้ กลัวที่จะทำมันเพราะนี่เป็นครั้งแรกของเธอและยังทำกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันเลยสักนิด!

ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อความเย็นไหลผ่านไปตามร่างกายของเธอ เธอก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองนั้นไม่ได้สวมอะไรเลยนอกจากชุดชั้นใน ชายคนนั้นมองดูลีอาห์อย่างภาคภูมิใจและตื่นตาตื่นใจไปกับผลงานของตัวเอง

ในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวๆที่เปล่งออกมาจากเทียนบนโต๊ะและแสงจันทร์ที่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา แต่ทว่าแค่นี้มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เห็นเรือนร่างของเธอ ดวงตาสีทองของเขาก็กวาดมองไปทั่ว สายตาของเขาคู่นั้นทำให้เธอตัวสั่น

เมื่อเธอเป็นเจ้าหญิง ร่างกายของเธอก็จะได้รับการปรนนิบัติอย่างดีไม่มีร่องรอยใดๆ ทั้งสิ้งแม้แต่รอยแผลเป็นที่เล็กที่สุด ผิวของเธอขาวราวกับหิมะ ไร้ตำหนิเหมือนผมสีเงินสว่างของเธอ

ลีอาห์คิดว่าชายคนนั้นจะพูดชมในทันที แต่ใบหน้าของเขากลับเฉยชาอย่างไม่คาดคิดและเขาก็ได้พูดคำที่เธอไม่คาดคิด

“เจ้าดูผอมเกินไป” เขาจับไปที่ข้อมือของลีอาห์อย่างระมัดระวังและจับไว้อย่างนุ่มนวล ราวกับจับกิ่งไม้กิ่งเล็กๆ ที่พร้อมจะหักได้อย่างง่ายดายเมื่อถูกลมพัก เขาพูดพึมพำ “นี่เจ้าได้กินข้าวบ้างรึเปล่า?”

กล้าดียังไง … การพูดตรงๆ ของเขาเกือบจะเป็นเรื่องน่าขันที่ทำให้ลีอาห์ประสาทเสีย

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ จากเธอก็เอื่อมมือไปถอดเข็มขัดของชายคนนั้นอย่างไม่รอช้า

ทันใดนั้น สายตาของเขาจากมองข้อมือของเธอก็ได้เปลี่ยนไปยังมือที่กำลังจะถอดกางเกงของเขา เขาประหลาดใจกับการกระทำของเธอ เขาจึงหันหน้ากลับไปจ้องมองที่ใบหน้าที่บอบบางของเธอ

“หยุดพูดพล่ามได้แล้วและถอดมันออกซะ” เป็นคำสั่งของลีอาห์ที่หน้ากำลังแดงกำ

ต่างจากเธอ ผู้ชายนั้นเพียงแค่ถอดเสื้อคลุมออก เขายิ้มเมื่อเธอสั่งให้เขาถอดเสื้อผ้าและหัวเราะอีกครั้งเมื่อเธอพยายามดึงกางเกงของเขาลงอีกครั้งแต่ก็ทำไม่สำเร็จ

ลีอาห์ไม่รู้เลยว่าเขาจะรู้สึกตลกอะไรหนักหนา ชายคนนั้นเอาแต่หัวเราะทุกครั้งที่เธอพูด ในที่สุดเธอจึงตะคอกด้วยถ้อยคำที่รุนแรง “อย่าพูดกับข้าเช่นนั้น”

     " เช่นอะไร? "

“เช่น… 'อ้าขา..'” เธอพูดพร้อมกับทำหน้าบูดบึ้ง

ดวงตาสีทองอันเจิดจ้าของเขาจ้องมาที่เธอ แต่อย่างไรก็ตามลีอาห์เองก็จ้องมองเขากลับไปโดยไม่เกรงกลัวใดๆ

เขาค่อยๆ เอียงคอไปข้างๆ หูของเธอ “ข้านั้นเป็นเพียงคนต่ำต้อยไม่มีการศึกษา โปรดยกโทษให้ข้าด้วยนายท่าน”

ทันใดนั้นเขาก็จับไปที่ต้นขาของลีอาห์แล้วอ้าออก แล้วแทรกตัวเข้าไปตรงกลาง เขานั้นแยกขาเธอออกจากกันได้อย่างง่ายดายแม้เธอจะพยายามดิ้นหริอขดขาเอาไว้ เอวของเขาได้เข้ามาแนบตรงกลางระหว่างขาของเธอแล้ว เธอนั้นไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรจึงได้คว้าชายเสื้อของเขาไว้

เขาคิดว่านี่คือคำเชิญชวนให้เปลื้องผ้า “ข้าควรถอดออกทีละชิ้นดีไหมนายท่าน?”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ถอดดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นและเผยให้เห็นถึงร่างกายที่เปลือยเปล่า ลีอาห์ถึงกับปากแข็งพูดไม่ออก เมื่อเขานั้นส่วมเสื้อผ้าอยู่ เขาดูสมบูรณ์แบบ ห้าวหาญ และแข็งแกร่ง แต่เมื่อเขาค่อยๆ เปิดเผยร่างของเขาให้ได้เห็นมันกลับช่างแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง....

กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ของเขากระเพื่อมให้เห็นอย่างชัดเจนในทุกการเคลื่อนไหว มันดูละเอียดอ่อนและสวยงามราวกับรูปปั้นกรีกที่ถูกแกะสลักออกมาอย่างประณีต แต่ผิวของเขา … มันช่างน่ากลัว

รอยแผลเป็นขนาดต่างๆ ถูกจารึกไว้ทั่วลำตัว รอยแผลเป็นบนหน้าอกของเขานูนขึ้นมาและมันดูน่าเจ็บปวด แต่อย่างไรก็ตามรอยแผลเป็นเหล่านี้ทำให้เขาดูดุร้ายมากขึ้น

ความกลัวเข้าครอบงำหัวใจของเธอขณะที่ดวงตาของเธอมองไปตามรอยแผลเป็นที่อยู่ทั่วบนร่างกายของเขา ชายคนนั้นยิ้มให้ลีอาห์ที่กำลังจ้องมองสำรวจรอยแผลเป็นของเขาและเข้าไปโอบกอดร่างที่บอบบางของเธอไว้โดยที่เธอไม่รู้ตัว จากนั้นเธอก็รู้สึกถึงมือที่แข็งกระด้างยกบั้นท้ายและร่างกายส่วนบนของเธอขึ้นจากเตียง ในขณะที่ขาของเธอกำลังรัดอยู่รอบเอวของเขา

ด้วยความประหลาดใจกับการเปลี่ยนตำแหน่งอย่างกะทันหัน เธอจึงแตะต้นขาของชายคนนั้นเพื่อค้ำยัน เมื่อเธอทำเช่นนั้นจึงรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ร้อนระอุใต้ฝ่ามือของเธอ

อ๊ะ! เธอรีบดึงมือกลับทันทีราวกับว่ามือของเธอถูกลวก เธอตัวสั่นสะท้านเมื่อชายคนนั้นแลบลิ้นและดึงข้อมือของลีอาห์มาวางบนไหล่ของเขา

ลีอาห์หลับตาลงและกรีดร้องอย่างเงียบๆ แม้ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับร่างกายของผู้ชาย แต่เธอก็รู้ว่าเขาไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผิวหนังที่เธอสัมผัสอยู่ใต้ฝ่ามือของเธอมันจะร้อนได้ขนาดนี้

เธอรู้สึกถึงมือที่ประคองอยู่ที่หลังศีรษะของเธอ

แม้ว่าขาของลีอาห์จะรัดตัวเขาอย่างแน่นราวกับหมีโคอาล่าที่กำลังเกาะอยู่บนต้นไม้ ชายคนนั้นมองเธออย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ ขยับหน้าเขามาใกล้เธอมากขึ้นและหยุดเมื่อจมูกของทั้งสองคนแตะชนกัน

ดวงตาสีทองเป็นประกายและลมหายใจของลีอาห์ก็หยุดชะงัก หน้าผากของเขากระทบกับเธอและกระซิบว่า “มาทำตามคำสั่งที่เจ้าพูดไว้กันเถอะ”

ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เขาก็ประกบริมฝีปากลงไปบนปากของเธอ จูบนั้นเบาและอ่อนโยน แต่ไม่นานหนักนัก จูบนั้นก็เริ่มรุนแรงขึ้น ลิ้นอุ่นๆ ของเขากระหวัดลงไปที่ริมฝีปากของเธอและพยายามทำให้เธออ้าปาก

มันเร้าร้อนและดูป่าเถื่อน ไม่นานลิ้นที่อ่อนนุ่มของเขาก็ได้เข้ามาภายในปากเธอ เขาเอาลิ้นออกมาจากปากเธอแล้วก็เอากลับเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้เธอไม่มีจังหวะให้หายใจ เขาดูดริมฝีปากของเธอและทำสิ่งที่เธอไม่รู้ว่าเป็นไปได้

ในขณะที่เขาทำเช่นนั้น เธอไม่สามารถเพิกเฉยต่อความรู้สึกแปลกๆ ที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในตัวเธอได้ … โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอรู้สึกว่าฟันของเขาที่มองเห็นได้ชัดเจนกำลังกัดไปที่ปากของเธอ

------------------------------------------------------------