บทที่ 3 ร้านเหล้าโกโรโกโส (ฟรี)

บทที่ 3

ร้านเหล้าโกโรโกโส

มีการกำหนดงานแต่งงานระหว่างลีอาห์แและบยุน คยอนแบคแห่งโอเบริด นั่นทำให้เธอไม่พอใจอีกทั้งความเห็นของเธอก็ไม่ได้มีความสำคัญหรือมีใครใส่ใจเลย เธอได้ยินข่าวนี้โดยที่ไม่ได้มีใครมาถามความเห็นของเธอเลยว่ายินยอมหรือไม่?

บยุน คยอนแบคเป็นวีรบุรุษผู้จงรักภัคดีแห่งเอสเทีย? ดังนั้นการแสดงความขอบคุณที่ดีที่สุดจากราชวงศ์ก็คือ เจ้า!

ข้าบอกเจ้าแล้วว่าร่างกายของเจ้าเป็นของราชวงศ์ นี่ก็เป็นหน้าที่ที่เจ้าหญิงจะต้องแบกรับ

นี่ก็เป็นการทำเพื่อผลประโยชน์ของเอสเทีย

คำพูดที่ควรจะเป็นคำที่ช่วยปลอบโยนเธอ แต่กลับทำให้เธอโกรธมากขึ้น มันเป็นการผูกมัดเธอไว้กับคำว่าหน้าที่ที่ต้องทำ ผู้คนเริ่มกระซิบข้างๆหูและพยายามเกลี้ยกล่อมเธอให้ยอมจำนนต่อราชโองการ นอกจากนั้นบยึน คยอนแบคไม่ต้องการภารยาที่มีความลังเลที่จะแต่งงานกับเขา

เมื่อพบว่าการมีชีวิตอยู่ของเธอคืออยู่เพื่อทำสนธิสัญญาที่เป็นประโยชน์นี้เพียงอย่างเดียว เธอก็รู้สึกสิ้นหวังและทันที่ที่ความเศร้ามากมายจางหายไป ความโกรธก็เข้ามาแทนที่

ในขณะที่เธอกำลังมองดูเอกสารทางการที่แจ้งให้ทราบถึงการสมรสกับบยุน คยอนแบค เธอก็ได้ตัดสินใจทิ้งความอัปยศอดสูที่อัดอั้นมาอย่างยาวนานให้กับราชวงศ์เอสเทีย แม้ว่ามันจะหมายถึงความตายก่อนเวลาอันสมควรสำหรับเธอ

เธอหาทางที่จะหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ราชวงศ์กำหนดไว้ แผนชั่วร้ายจึงเริ่มต้นขึ้น

ในคืนนี้เธอคงต้องหาคู่นอนเสียแล้ว จากนั้นราชวงศ์จะได้ถูกกล่าวหาว่ามอบเจ้าสาวที่เสียความบริสุทธิ์ให้แก่บยุนผู้ยิ่งใหญ่

“……”

เมื่อเธอตัดสินใจได้เช่นนั้น มือเธอก็สั่นเพราะความหวาดกลัวที่ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามา ... เธอหายใจไม่ทั่วท้อง ขนลุกชัน

แต่แล้วความหวาดกลัวของเธอก็ได้จางหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะความตั้งใจที่แน่วแน่ของเธอที่จะทำเช่นนั้น

เมื่อค่ำคืนมาเยือน ลีอาห์กัดปากแน่นและยังคงเดินต่อไปบนถนนที่ปกคลุมไปด้วยความมืดมิดและผู้คนที่ดูลามกอนาจาร

คนเมาเดินกันสะเปะสะปะอยู่ใต้โคมไฟที่แขวนอยู่ระหว่างอาคารเก่า เสียงหัวเราะต่างๆที่พูดกันด้วยความหยาบคายและมีแต่เรื่องลามก

ลีอาห์จับเสื้อคลุมของเธอไว้อย่างแน่น หลังจากที่เธอตรวจสอบสถานที่ในแต่ละแห่งที่เธอเดินผ่านไปอย่างละเอียด ในที่สุดเธอก็พบเป้าหมายของเธอ มันเป็นร้านเหล้าโกโรโกโสที่ทรุดโทรมจนดูเหมือนว่ามันพร้อมที่จะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ

ลูกบิดที่ให้ความรู้สึกเย็นอยู่ภายใต้ฝ่ามือของเธอ ขณะที่เธอกำลังจะผลักประตูไม้อย่างลังเล

ร้านเหล้าแห่งนี้เต็มไปด้วยคนเมามากมาย เธอเป็นที่ดึงดูดความสนใจจากสายตาพวกคนเมาในทันทีที่เธอยางเท้าเข้าไป แต่ในไม่ช้าพวกคนที่หันมามองลีอาห์ก็หมดความสนใจในตัวเธอ และพวกเขาก็หันกลับไปคุยกันต่อ

ก่อนที่เธอจะมาที่นี่ เธอได้เตรียมการทุกอย่างเอาไว้แล้ว คู่นอนของเธอจะนั่งอยู่ในมุมที่มืดที่สุดของร้านเหล้าแห่งนี้และสวมชุดสีเข้มเพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา

เธอกวาดสายตามองไปทุกซอกทุกมุมของร้านเหล้าและไม่นานนัก ก็ได้พบกับชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสีเข้มนั่งอยู่ในมุมมืดที่ไม่เด่นสะดุดตา เขาซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ห่างไกลจากความพลุกพล่านวุ่นวาย ชายคนนั้นแทบจะกลมกลืนไปกับความมืด แม้กระทั่งเงาและเขาก็แทบจะรวมกันเป็นร่างเดียวซึ่งยากที่จะดูออก

ลีอาห์ค่อยๆ เริ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ ชายลึกลับคนนั้นมากขึ้น เมื่อไปถึงที่โต๊ะของเขา เธอเคาะโต๊ะที่ชายคนนั้นนั่งอยู่ และในทันทีมือของชายคนนั้นที่กำลังถือแก้วไวน์ก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ …

มือของเขาที่สวมถุงมือหนังนั้นมีขนาดใหญ่มากจนแก้วที่ถืออยู่ดูเหมือนเป็นแค่ของเล่นไปเลย

“คืนนี้เจ้าจะมาเป็นคู่นอนของฉันใช่ไหม?” เธอถามออกไปอย่างกล้าหาญ

วินาทีแห่งความกังวลผ่านไป ริมฝีปากของชายผู้นั้นเริ่มเปิดออกก่อนจะพูดออกมา “ดูเหมือนว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ …”

มันเป็นเสียงต่ำและหยาบกระด้างซึ่งดูไม่เหมือนกับภาพลักษณ์ของเขา ลีอาห์กระพริบตาอย่างแรง เธอเคยได้ยินมาว่าผู้ชายมักจะมีท่าทางที่สุภาพอ่อนโยนและสวยงาม

แต่เสียงของเขาที่ดังก้องอยู่ในหูของเธอมันช่างแตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้ แม้จะประหลาดใจ แต่ในไม่ช้าเธอก็ดึงตัวเองออกจากความคิดของเธอ แต่อย่างไรก็ตามในเมื่อทุกอย่างยังคงเรียบร้อยดี เรื่องนี้เดี๋ยวก็คงจะจบลงไปในไม่ช้า

" ตามข้ามา " ชายคนนั้นเดินนำไปและบอกเธอ ซึ่งเธอก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ จากนั้นเขาก็นำทางเธอขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของร้านเหล้า

บันไดไม้ดังลั่นเอี๊ยดอ๊าดในทุกๆย่างก้าวที่เธอเดิน หลังจากเดินผ่านโถงทางเดินยาว พวกเขาก็เข้าไปในห้องที่อยู่ปลายสุดทาง ชายคนนั้นเปิดประตูให้เธอและให้เธอเดินเข้าไปข้างในก่อน

น่าแปลกที่ห้องเช่านี้นั้นเป็นห้องที่ดีที่สุดในที่แห่งนี้ ผ้าม่านหนาทึบและเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งที่ทำให้ดูแสนจะอบอุ่น มันดูโรแมนติกมากและคู่ควรกับคู่รักที่ต้องการให้คืนแรกของพวกเขาเป็นที่น่าจดจำ แต่มันก็น่าเสียดายที่สำหรับค่ำคืนนี้มันไม่ได้ถูกเช่าเพื่อความโรแมนติก แต่เธอมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ที่ชัดเจน

หลังจากที่เขาตามเธอเข้าไปในห้อง ชายคนนั้นก็ปิดประตู เสียงคลิ๊กล็อคห้องของมันฟังดูเหมือนเสียงแห่งความสำหรับลีอาห์

กลับใจตอนนี้ก็ไม่ได้เสียแล้ว …

เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วหันกลับมาและเผชิญหน้ากับชายคนนั้น ในขณะที่เธอทำอย่างนั้น เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ

“… !”

เมื่อสักครู่นี้ ชายผู้นั้นนั่งอยู่ในเงามืดและเอนตัวลงเมื่อจะลุกขึ้นยืน ทำให้ลีอาห์ไม่ทันได้สังเกตุความสูงตระหง่านของเขา ตอนนี้เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความสูงที่แตกต่างกันมาก มันจึงเป็นเรื่องยากที่จะมองข้ามเขาไป แม้ภายในห้องจะมีแค่เพียงแสงไฟสลัวๆ แต่เธอก็สามารถมองเห็นไหล่ที่กว้างและร่างกายที่แข็งแรงของเขาได้อย่างชัดเจน

เธอแสดงความรู้สึกอายอย่างตรงไปตรงมา ชายคนนั้นก็คงสังเกตเห็นเพราะที่ริมฝีปากของเขาค่อยๆ ยิ้มอย่างช้าๆ เขาใช้มือข้างหนึ่งดึงฮู้ดที่คลุมหัวอย่างหลวมๆ ลงเพื่อเปิดเผยให้ลีอาห์ได้เห็นใบหน้าของเขา

สิ่งที่เธอได้เห็นคือผิวสีบรอนซ์ที่ดูสุขภาพดี ผมสีน้ำตาลเข้ม และดวงตาที่ดูหมองคล้ำแต่ก็ดุร้าย

ในความมืดมิดนั้นดวงตาสีทองของเขามันยังคงมองเห็นได้ชัดเจน สะท้อนถึงความดุร้ายของอสูรร้าย

แม้ว่าจะดูเป็นเหลี่ยม แต่ลักษณะโครงหน้าของเขานั้นสวยงามอย่างไร้ความปราณี ด้วยเสน่ห์อันล้นหลามของชายผู้นี้ เธอจึงจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้อย่างไม่สะทกสะท้าน

หัวใจของลีอาห์เต้นแรง ลำคอของเธอแห้งผากเมื่อเธอรู้สึกตัว

ชายคนนั้นไม่ใช่มนุษย์

“… คูร์กัน?” เธอพูดพึมพำกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว ปากของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อคำต้องห้ามนี้ถูกพูดออกมาอย่างไม่ระมัดระวัง ผิวคล้ำ ร่างกายใหญ่โต และดวงตาสีทองใสพร้อมรูม่านตาสีเข้มที่เป็นลักษณะพิเศษของคูร์กัน

เขายักคิ้วและยอมรับอย่างเย็นชา

“นี่ก็ผ่านมานานแล้วที่ไม่เคยมีใครเรียกฉันว่าคูร์กัน ทุกวันนี้พวกเรามักจะถูกเรียกว่าคนเถื่อนซะมากกว่า” เขาพูดพลางไปกับรอยยิ้ม

------------------------------------------------------------