บทที่ 1 ลีอาห์ เดอ เอสเทีย (ฟรี)

บทที่ 1

ลีอาห์ เดอ เอสเทีย

ก่อนงานแต่งงาน ลีอาห์ได้เขียนจดหมายลาตาย ในขณะที่เธอค่อยๆ เขียนคำพูดต่างๆ ลงบนกระดาษพาร์ชเมนท์ด้วยลายเส้นที่คมชัด แต่ภายในหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยบทเพลงที่แสนเศร้ามากมาย

เธอมั่นใจว่าเธอจะต้องตายหลังจากผ่านคืนแรกของการแต่งงาน การฆ่าตัวตายของเจ้าสาวจะทำให้ครอบครัวของเธอต้องอับอาย แต่ทว่าความตายที่น่าอับอายและน่าอัปยศคือสิ่งที่ลีอาห์ต้องการมากที่สุด

ความตาย

มันเป็นสิ่งที่เธอนั้นสมควรได้รับเหรอ? จุดจบที่น่าสังเวชของเจ้าหญิงผู้ที่ยอมอุทิศชีวิตเพื่อประเทศชาติและเพื่อราชวงศ์ของเธอ? ความสำเร็จและความพยายามของเธอทั้งหมดได้กลายเป็นเถ้าถ่านในวันที่ครอบครัวของเธอขายเธอเหมือนเป็นเพียงสินค้าทั่วไปเพื่อแลกกับความมั่งคั่ง ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยอำนวยความสะดวกของผู้อื่น

โอ้ว แต่ความตายน่าจะเป็นการหลบหนีอันแสนหวานจากชีวิตที่เธอจะต้องเผชิญไปในแต่ละวัน

ชาง จองแบค ชายที่หมั้นหมายกับเธอสามารถผ่านเป็นพ่อของเธอได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเธอจะอยากยับยั้งการหมั้น แต่เธอก็ถูกบังคับให้ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ชายผู้นี้มีอำนาจมหาศาลจนขนาดที่พ่อและแม่ของเธอไม่สามารถที่จะปฏิเสธหรือว่าแท้จริงแล้วพวกเขาก็แค่ลังเลตั้งแต่แรกไม่กล้าที่จะทำอะไร ?

เมื่อราชวงศ์ยอมรับข้อเสนอของชาง ลีอาห์ก็สาบานว่าจะต้องแก้แค้นให้จงได้ เพื่อทำลายสิ่งดีๆและมีคุณภาพสูงสุดซึ่งจัดเตรียมโดยราชวงศ์ซึ่งก็เป็นตัวเธอเอง มันเป็นการแก้แค้นเพียงอย่างเดียวที่ลีอาห์สามารถทำได้ในสภาพที่ไร้อำนาจของเธอ

เตรียมตัวขึ้นไปนั่งบนอานม้าได้แล้ว วันนี้เธอจะต้องเดินทางไปที่บ้านของชางเพื่อจัดงานแต่งงาน

ทุกอย่างได้ถูกจัดเตรียมขึ้นโดยที่เธอไม่ได้ยินยอม ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ลีอาห์นึกภาพออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในหัวของเธอ หลังจากเดินทางด้วยรถม้ามาเป็นเวลาสามสัปดาห์ เธอก็มาถึงโอเบริด ที่นั่นเธอจะแลกเปลี่ยนคำสาบานกับชางเฒ่า และแลกจูบแห่งคำสาบาน และ … ค้างคืนกับเขา

ใบหน้าของชาง จองแบค แสดงออกถึงความตื่นเต้นและความคิดที่จะเอามือสกปรกยืนไปหาเจ้าสาวคนใหม่ของเขา ความไม่พอใจ รังเกียจแล่นสู่กระดูกสันหลัง เธอนั้นรู้สึกขยะแขยงทันทีเมื่อคิดว่าเขาเหมือนกับคางคกที่พร้อมจะกระโดดขึ้นมาบนตัวเธอได้ทุกเมื่อ

แต่ลีอาห์ก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว หลังจากคืนแรกของพวกเขา ชางก็จะได้รู้ว่าเจ้าสาวคนใหม่ของเขาไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่เขานั้นได้คิดเอาไว้

ความบริสุทธิ์ของเจ้าสาวในเอสเทียถือว่าสำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อรู้ว่าเจ้าสาวที่เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วได้ถูกนำมาขายให้กับเขา ซึ่งเขายอมจ่ายทรัพย์สมบัติไปอย่างมากมายมหาศาล ชาง จองแบคในตอนนี้รู้สึกขุ่นเคืองและเหมือนโดนดูถูกเหยียดหยามอย่างแรง

เขาไม่ใช่คนที่จะมาล้อเล่นด้วย อำนาจของเขาขยายไปทั่วทุกที่แม้แต่กับพวกคนเถื่อนที่อยู่รอบนอก ยิ่งไปกว่านั้นความโกรธของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้เขาบีบคอพวกขุนนางในเมืองหลวงตายได้ทันทีในตอนนี้ ดังนั้นราชวงศ์ที่สูญเสียอำนาจไปหมดแล้วและเหลือเพียงเปลือกนอกที่ดูหรูหราจะต้องประสบชะตากรรมอันเลวร้ายภายใต้ความโกรธของชาง พวกเขาจะต้องสูญเสียมากกว่าสิ่งที่ได้รับไปจากเขาเพื่อระงับความโกรธนี้ไว้ได้

และลีอาห์จะถูกถอดชื่อออกจากราชวงศ์ของเธอและจะถูกประณามตลอดไปว่าเป็นพวกไร้สติที่ทำลายเกียรติราชวงศ์ของเธอเอง

มันเป็นจุดจบที่สมบูรณ์แบบ สิ่งเดียวที่โชคร้ายก็คือลีอาห์ เธอนั้นไม่สามารถเห็นความพินาศของราชวงศ์ได้ด้วยสายตาของเธอเอง เพราะเมื่อถึงเวลานั้น เธอคงจะกลายเป็นศพที่นอนเย็นเหยื่อกไปแล้ว

“องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ นี่คือเอกสารงานแต่งงาน”

ก่อนออกจากเอสเทีย คนจากศาลทหารได้นำเอกสารมาให้ลีอาห์ลงนาม เธอเขียนชื่อของเธอโดยทาหมึกบางๆ ลงบนกระดาษ โดยไม่มีการขัดขืน

          [ลีอาห์ เดอ เอสเทีย]

ลายเซ็นอันหรูหรานี้มีรูปร่างแบบเดียวกันกับที่เธอได้เขียนทิ้งไว้ในกระดาษโน๊ตที่เธอทำ ตัวอักษรสีดำบนกระดาษสีขาวที่มองเห็นได้ชัดเจนราวกับตอนกลางคืน

เมื่อเธอวางปากกาลง เคาน์เตส เมลิสซา สาวใช้ที่มองอยู่จากด้านข้างก็ร้องไห้ออกมา ทันทีที่เธอร้องไห้ ผู้หญิงคนอื่นๆ ที่กลั้นน้ำตาไว้ก็เริ่มสะอื้นพร้อมกัน แม้แต่คนจากศาลทหารที่ยืนอยู่กลางห้องจัดงานแต่งงานก็ยังมีสีหน้าที่ลำบากใจ กระอักกระอ่วน

ทุกคนเศร้าโศกเพื่อเธอ แต่ในทางกลับกับลีอาห์กลับดูสงบนิ่ง เธอวางกระดาษลงอย่างสง่างามแล้วยืดหลังให้ตรง

" หยุดเถอะ ข้าต้องไปแล้ว ไม่มีเวลาให้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ”

“องค์หญิง …”

“ลีอาห์!” เสียงตะโกนอย่างเร่งด่วนดังขึ้น ลีอาห์หยุดเดิน และค่อยๆ หันกลับมามองดูชายคนหนึ่งที่มาหยุดยืนอยู่และค่อยๆเดินมาพร้อมกับกำลังหอบหายใจ จนเดินมาถึงเธอ

มกุฎราชกุมารแห่งเอสเทีย แบลร์

เมื่อเธอได้มองดูไปที่พี่ชายต่างมารดาที่มีผมสีเงินแวววาว ลีอาห์ก็ยิ้มอย่างสงบ ข้อดีอย่างหนึ่งของการแต่งงานที่เลวร้ายนี้คือเธอไม่จำเป็นต้องพบแบลร์อีกต่อไป

แบลร์กวักมือเรียกข้าราชบริพารและองครักษ์รอบๆ ให้หยุดขนสัมภาระของลีอาห์ไปที่รถม้า เมื่อได้เห็นการแสดงที่เย่อหยิ่งของลีอาห์ แล้วเธอก็ทำเพียงแค่มองตรงไปที่เขาเท่านั้น เธอไม่หลบสายตาเขาเหมือนเคย ทำให้จู่ๆแบลร์ก็หัวเราะออกมา

" ดี ดี ดี ไม่ใช่ว่าใครก็เป็นโสเภณีที่สามารถล่อปลาตัวใหญ่ได้ ตอนนี้เธอดูเป็นตัวของตัวเองดีนี่ ”

เป็นคำพูดที่ไร้ศักดิ์ศรีไร้ความเป็นผู้ดี มันดูคล้ายกับพ่อค้าเร่ข้างถนน แต่ในตอนนี้เธอไม่ต้องยุ่งอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้เธอกำลังจะออกไปจากวังแล้ว ลีอาห์จึงตอบโต้กลับไปโดยปราศจากความกระวนกระวายใจ เดินจากไปอย่างสงบนิ่ง

“ได้โปรดถอยออกไปด้วย ถ้าฉันยังช้าไปมากกว่านี้ ฉันก็จะไม่สามารถออกจากเมืองหลวงได้ภายในวันนี้”

นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่เขาคาดหวัง ความไม่แยแสของเธอทำให้เจ้าชายต้องตกใจ และเขาก็ยกมือขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้ม แต่แล้วแทนที่เธอนั้นจะตกใจ ลีอาห์กลับตอบโต้ไปอย่างเย็นชากับชายที่กำลังจะตบเธอที่แก้มอย่างแรง

“ตอนนี้ฉันเป็นทรัพย์สินของ ชาง จองแบคคุณกล้าทำลายทรัพย์สินของเขาเหรอ น้องชาย ?”

----------------------------------------------------------------------