บทที่ 2 เลเวลอัพ

บทที่ 2 เลเวลอัพ

ใบหน้าของซอมบี้เน่าเสีย จมูกหายไป ตาซ้ายของมันโผล่ออกมาจากเบ้า และมีตัวหนอนดิ้นอยู่ในปากของมัน ซอมบี้ตัวนั้นค่อนข้างน่าขยะแขยงแม้แต่กับถังเส้าหยางก็ยังคิดเช่นนั้น

ซอมบี้เข้ามาใกล้ถังเส้าหยาง  การเคลื่อนไหวของมันช้ามาก มันเหมือนกับความเร็วในการเดินของเด็ก และก่อนที่ซอมบี้จะเดินมาถึงถังส้าหยาง มันก็ได้เหวี่ยงกรงเล็บเน่าๆของมันเข้ามาหาเขาแล้ว

สำหรับถังเส้าหยางที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้อันโชกโชน มันก็ค่อนข้างง่ายสำหรับเขาที่จะหลบการโจมตีนี้ เขาเดินไปทางซ้ายและหลีกเลี่ยงการโจมตีของกรงเล็บที่เน่าเสีย

ปัง

ซอมบี้ตีเตียงไม้ของถังเส้าหยางและเตียงก็แตกออกเป็นสองส่วน มันเคลื่อนที่ได้ช้ามาก แต่มันก็มีพละกำลังมหาศาล ถังเส้าหยางตกใจเมื่อได้เห็นซอมบี้ทำลายเตียงไม้ของเขา

หลังจากล้มเหลวในการโจมตีครั้งแรก ซอมบี้ก็หันไปหาถังเส้าหยางใหม่อีกครั้ง มันค่อยๆเข้าไปใกล้ถังเส้าหยาง

ในขณะเดียวกัน งเส้าหยางก็กำลังมองหาท่อเหล็กของเขา หลังจากกลับมาจากการต่อสู้ เขาก็เข้านอนเลยในทันที ดังนั้นเขาจึงลืมไปแล้วว่าเขาวางท่อเหล็กไว้ที่ไหน เมื่อซอมบี้เข้ามาใกล้ ในที่สุดหวังเต็งก็พบท่อเหล็กของเขา

ท่อเหล็กอยู่ที่ข้างเตียง เขาไม่สามารถมองเห็นได้ก่อนหน้านี้เพราะมันมีซอมบี้ปิดกั้นมุมมองของเขาอยู่

วู้ว!

ซอมบี้เหวี่ยงแขนไปทางถังเส้าหยางอีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน  ถังเส้าหยางก็กลิ้งไปข้างหน้าและหลบมือของซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย ขณะที่เขากลิ้งออกมา มือของเขาก็เอื้อมไปที่ท่อเหล็กอันที่ใหญ่ที่สุดของเขา

เขาหยิบท่อเหล็กและถอยห่างจากซอมบี้

“อืม มาลองดูกันดีกว่า ในหนังมันต้องทุบหัวเพื่อฆ่าซอมบี้สินะ”

ถังเส้าหยางก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ลังเล การเคลื่อนไหวของซอมบี้ค่อนข้างช้า แต่ปฏิกิริยาของมันรวดเร็ว

ซอมบี้เหวี่ยงมือไปข้างหน้า อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าของซอมบี้ก็เป็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของมัน ถังเส้าหยางหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดายในขณะที่เขาย้ายไปทางขวา

จากด้านซ้ายของซอมบี้ ถังเส้าหยางก็เหวี่ยงท่อเหล็กไปที่ศีรษะของซอมบี้

บัก!

ซอมบี้ที่เชื่องช้าไม่มีทางหลบท่อเหล็กของถังเส้าหยางได้ ซอมบี้ล้มไปข้างหน้าอย่างแรง ถังเส้าหยางเองก็ถอยกลับเช่นกัน เขากลัวว่าหัวซอมบี้จะระเบิดและเลือดของมันจะกระเด็นเข้าใส่เขา

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเลือดของซอมบี้จะติดเขาได้หรือไม่ แต่ถังเส้าหยางก็ยังคงหลีกเลี่ยงมัน เขาไม่อยากตายตั้งแต่ยังเด็ก มันยังมีอีกหลายสิ่งที่เขาอยากทำ

ถังเส้าหยางขยับไปอยู่ให้ห่างจากซอมบี้ แต่หัวของซอมบี้นั้นก็ค่อนข้างแข็ง มันยังไม่ถูกทำลายแม้จะโดนท่อเหล็กซัดเข้าไปจังๆ

กริ๊ง!

ซอมบี้พยายามลุกขึ้นหลังจากล้มลงอย่างหนัก กระนั้นก่อนที่จะทันได้ทำอะไร ถังเส้าหยางก็ได้ก้าวไปข้างหน้าและเหวี่ยงท่อเหล็กของเขาออกไปที่หัวของซอมบี้อีกครั้งแล้ว

“ครั้งแรกไม่พอ งั้นมึงก็ต้องเจอครั้งที่สอง!”

บัก!

หัวของซอมบี้นั้นแข็งมาก และแม้ว่ามันจะโดนตีไป 2 ครั้งแล้วจากท่อเหล็ก แต่มันก็ยังสมบูรณ์ดี อย่างไรก็ตาม ตรงบริเวณที่โดนฟาดก็เริ่มของเหลวสีเขียวก็ไหลลงมา

“เอ้า ครั้งที่สองไม่พอ งั้นมึงก็เจอครั้งที่สาม ถ้าครั้งที่สามยังไม่พอ งั้นมันก็ต้องครั้งที่สี่...”

ถังเส้าหยางยังคงตีหัวซอมบี้จนหัวของมันถูกทำลายจนเละ

สาด!

ของเหลวสีเขียวกระเซ็นลงบนเสื้อผ้าของเขา  ถังเส้าหยางถอดเสื้อผ้าของเขาออกในทันทีและโยนมันทิ้งไป หลังจากถอดเสื้อผ้าออกแล้ว ร่างกายที่ล่ำสันของเขาก็เผยออกมาให้เห็น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

ถังเส้าหยางตรวจสอบว่าเลือดของมันได้มาโดนร่างกายของเขาหรือไม่ เขาไม่พบของเหลวสีเขียวบนร่างกายของเขา ถังเส้าหยางโล่งใจ อย่างไรก็ตาม ในวินาทีต่อมาเขาก็ได้ตระหนักถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาดต่อร่างกายของเขา บาดแผลที่เขาได้รับมาจากการต่อสู้เมื่อคืนนี้ได้หายไปแล้ว

ใช่แล้ว บาดแผลบนร่างกายและมือของเขาได้หายไปแล้ว และยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาก็เพิ่งรู้ว่าร่างกายของเขาเบากว่าเมื่อก่อนมาก

ถังเส้าหยางขมวดคิ้วขณะที่เขากำลังไตร่ตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ เสียงหุ่นยนต์แปลกๆ,ซอมบี้ที่ปรากฏขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้และบาดแผลทั้งหมดของเขาที่หายเป็นปกติ ทุกสิ่งดูเหนือจริงสำหรับเขาที่จะเชื่อ

“ฉันอยู่ในความฝันหรอ?”

ถังเส้าหยางอดไม่ได้ที่จะได้ข้อสรุปที่ค่อนข้างไร้สาระ ทุกอย่างดูเกินจริง และมันก็ทำให้เขารู้สึกว่ามันเหมือนฝันจริงๆ

ด้วยความสับสน ถังเส้าหยางก็หันกลับมาและเดินไปที่กำแพง

แบม!

ถังเส้าหยางเอาหัวโขกกำแพงห้อง

“อื้ม!”

เขาครางออกมาอย่างเจ็บปวดในขณะที่เขาลูบหน้าผากของเขาเอง ถ้าเขาอยู่ในความฝัน เขาก็ควรจะตื่นได้แล้ว แต่มันกลับกลายเป็นว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ซอมบี้ที่หัวแบะยังนอนกองอยู่

“อืม เสียงหุ่นยนต์กับซอมบี้เป็นของจริง”

ถังเส้าหยางลูบคางและเดินไปที่หัวเตียง เขาดึงลิ้นชักและหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาออกมา

“มันบอกว่าเกมเริ่มแล้ว แต่เกมอะไรล่ะ? จุดประสงค์ของเกมคืออะไร แล้วซอมบี้ตัวนี้มาจากไหนกัน?”

“ฉันไม่ใช่แฟนเกม แต่ในแต่ละเกม มันก็จะต้องมีทางที่จะจบเกมได้ แต่…” ยิ่งเขาครุ่นคิดถึงมัน เขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้นเท่านั้น

ถังเส้าหยางชอบดูหนัง แต่เขาไม่ใช่แฟนเกม ครั้งสุดท้ายที่เขาเล่นเกมก็คือเพลสเตชั่นหนึ่ง และตอนนั้นเขาก็เล่นเกมฟุตบอล

ตั้งแต่เขาลาออกมาจากโรงเรียนและเข้าสู่โลกใต้ดิน ถังเส้าหยางก็ไม่เคยเล่นเกมอีกต่อไป

" อ๊ากกกกก!"

ถังเส้าหยางเกาหัวด้วยความหงุดหงิด

“ในหนังไวรัสจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คนกลายเป็นซอมบี้ อย่างไรก็ตาม ซอมบี้ตัวนี้ก็ไม่ได้เกิดจากไวรัส มันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้”

ถังเส้าหยางอยู่คนเดียว และนั่นคือเหตุผลที่เขามาถึงข้อสรุปนี้

“ถ้าซอมบี้โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้แบบนี้ ถ้าอย่างงั้น…”

ในเวลานั้นเอง ถังเส้าหยางก็ลุกขึ้นและรีบออกจากบ้านของเขาไป เขาเป็นผู้ปกครองของเขตหยูหยูหลิวคุนและเขาก็อาศัยอยู่ที่ส่วนท้ายของเขต เมื่อเขาเปิดประตูออกไป มันก็มีซอมบี้มากมายเดินไปมาตามถนน

“โอ้เชี่ย ซอมบี้ที่นี่มันมีมากเกินไป แม้พวกมันจะช้า แต่พลังของพวกมันก็ไม่สามารถประมาทได้ เอาเถอะถ้าฉันถูกล้อม ฉันก็พร้อมจะสู้อยู่แล้ว”

การต่อสู้กับซอมบี้นั้นแตกต่างจากการต่อสู้กับผู้คน แม้ว่าเขาจะโดนหมัด ไม้ ท่อเหล็ก หรือแม้แต่ดาบ เขาก็จะไม่ตายทันทีตราบใดที่เขาหลีกเลี่ยงจุดสำคัญได้ อย่างไรก็ตาม หากเป็นซอมบี้ เขาก็ตะต้องระวังเป็นพิเศษ

ท้ายที่สุดแล้วการโจมตีหนึ่งครั้งจากซอมบี้ก็อาจจะทำให้เขากลายเป็นซอมบี้ได้เช่นกัน ซึ่งมันก็ไม่ต่างอะไรจากการตายนั่นเอง และยิ่งไปกว่านั้น การโจมตีหนึ่งครั้งจากท่อเหล็กของเขาก็ยังไม่สามารถฆ่าซอมบี้ได้อีก อย่างน้อยเขาก็ต้องโจมตีมันไปห้าถึงเจ็ดครั้งเพื่อฆ่าซอมบี้หนึ่งตัว

ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการหลบหนีและไปหาอาวุธดีๆสักชิ้นเพื่อฆ่าซอมบี้พวกนี้ อย่างไรก็ตาม ถังเส้าหยางก็ไม่คิดที่จะหลบหนี เขาเลือกที่จะต่อสู้กับซอมบี้เหล่านี้

" ฉันจะต้องช่วยคนของฉันและฆ่าพวกผู้บุกรุก (ซอมบี้)"

เขาสำรวจบริเวณโดยรอบ ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากเขาไป 10 เมตร

“แกจะเป็นเหยื่อรายแรกของเบอร์เซิร์กถัง!”

ถังเส้าหยางรีบวิ่งไปที่ซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดในขณะที่ซอมบี้ที่สัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของเขาก็รีบหันเข้ามาหาเขา

เมื่อพิจารณาถึงการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าของซอมบี้ เขามีเวลาประมาณ 5-10 วินาทีในการฆ่าซอมบี้ให้เสร็จเพื่อไม่ให้เขาถูกซอมบี้รายล้อม

ถังเส้าหยางหลบกรงเล็บของซอมบี้ได้อย่างง่ายดายและวิ่งไปด้านหลังซอมบี้

บัก!

เขาตีหัวซอมบี้อย่างสุดแรง ซอมบี้ล้มลงโดยไม่มีการต่อต้าน จากนั้นถังเส้าหยางก็เหวี่ยงท่อเหล็กของเขาออกไปอีกครั้งในทันที

บัก! บัก!

แผละ!

คราวนี้ หวังเต็งทุบหัวซอมบี้แค่สามครั้งเท่านั้น เขารู้สึกยินดีกับผลลัพธ์ดังกล่าว แต่มันก็ยังไม่ใช่เวลาที่จะมามีความสุข เขายังต้องทำความสะอาดอาณาเขตของเขาจากพวกซอมบี้ที่สกปรกเหล่านี้เพื่อช่วยชีวิตผู้คนของเขา

เขาสำรวจบริเวณโดยรอบอีกครั้งและพบว่ามันมีซอมบี้ที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปสามเมตร ถังเส้าหยางพุ่งไปข้างหน้า

บัก! บัก! บัก!

อีกสามนครั้งเพื่อกำจัดซอมบี้หนึ่งตัว หลังจากที่เขาฆ่าซอมบี้ตัวที่ห้าไปแล้ว การเคลื่อนไหวของถังเส้าหยางก็คล่องตัวยิ่งขึ้น

เมื่อเขากำจัดซอมบี้ตัวที่เก้าเสร็จ เสียงหุ่นยนต์แปลกๆก็ดังขึ้นอีกครั้งในหัวของเขา

“คุณเลเวลอัพแล้ว!”

" คุณได้รับคะแนนค่าคุณสมบัติ 2 คะแนน!"

" คุณสามารถจัดสรรคะแนนค่าคุณสมบัติได้โดยการเปิดหน้าจอค่าสถานะ!"

ถังเส้าหยางชะงักไปชั่วครู่ เสียงหุ่นยนต์ทำให้เขาเสียสมาธิ แต่เขาก็ขยับตัวออกไปในทันที

" เลเวลอัพ? คะแนนค่าคุณสมบัติ? หน้าจอค่าสถานะ? มันคืออะไรกัน?"

ถังเส้าหยางพึมพำอย่างสับสน อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมา เขาก็เห็นบางสิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่า หน้าจอปรากฏขึ้นและชื่อของเขาก็อยู่บนหน้าจอ ที่แสดงให้เห็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจ

------------------------

ชื่อ: ถังเส้าหยาง

เลเวล: 2

พรสวรรค์: ไม่มี

คะแนนค่าคุณสมบัติ: 2 [คุณสามารถจัดสรรคะแนนเหล่านี้ให้กับค่าคุณสมบัติด้านล่างได้!]

ความแข็งแกร่ง: 13

ความว่องไว: 8

พลังชีวิต: 6

สตามิน่า: 10

พลังเวทย์: 1

ประสาทสัมผัส: 5

สกิล: การตรวจสอบขั้นพื้นฐาน

------------------------