บทที่ 58 ทำไมเจ้าไม่ไปขอข้าแต่งงานกับท่านพ่อเล่า?

บทที่ 58 ทำไมเจ้าไม่ไปขอข้าแต่งงานกับท่านพ่อเล่า?

หลังจากตระกูลสวี่ทำภารกิจสำเร็จ ก็รีบเดินทางกลับเมืองอวี้เหอ ผู้อาวุโสสองและสามได้รายงานรายละเอียดทั้งหมดให้สวี่ชิงโจวทราบ

ในตอนท้าย พวกเขายังอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย

"เจ้าหลานหลัวคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว! ีีระดับพลังบ่มพาะขอบเขตเชื่อมจิตขั้นปลาย กลับสามารถต้านทานนักบำเพ็ญขอบเขตแก่นแท้ลึกลับขั้นต้นได้ถึงสามคน ไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย"

"ยิ่งไปกว่านั้น หากไม่ได้เขาในครั้งนี้ พวกเราอาจจะหาโจรไม่เจอด้วยซ้ำ ถึงเจอ ก็อาจจะเอาชนะพวกมันไม่ได้"

รังโจรควงเฟิงตั้งอยู่ในเทือกเขาม่อหยุน หากคราวนี้ไม่ได้ตามไปอย่างทันท่วงที ปล่อยให้พวกมันกลับไปยังเทือกเขาม่อหยุนได้สำเร็จ ก็เหมือนปล่อยเสือกลับเข้าป่า การจะสังหารพวกมันเพื่อล้างแค้นให้ตระกูลในเวลาอันสั้นนั้นแทบเป็นไปไม่ได้

สวี่ชิงโจวยิ้มกล่าวว่า "นับจากนี้ไป เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นก็ต้องขยันบ่มเพาะให้มากขึ้น มิเช่นนั้น หากเกิดเรื่องขึ้นมา ก็คงต้องพึ่งพาคนรุ่นใหม่แล้ว"

ในตอนนี้ ทั้งสวี่หลัวและสวี่มู่เกอต่างก็อยู่ขอบเขตเชื่อมจิตขั้นปลาย อีกไม่นานก็จะทะลวงไปถึงแก่นแท้ลึกลับได้แล้ว เมื่อถึงตอนนั้น ในการต่อสู้แบบตัวต่อตัว เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นคงไม่อาจต้านทานการโจมตีของพวกเขาได้เลย

เขาเพียงแค่นอนเฉยๆ ก็สามารถเพิ่มพลังบ่มเพาะได้ แต่เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นทำไม่ได้

ผู้อาวุโสสองและสามรับคำอย่างหนักแน่น

"ใช่ๆ พวกเราก็ต้องทำงานให้หนักขึ้นด้วย จะถอยหลังไม่ได้"

ในฐานะผู้อาวุโสของตระกูล กลับด้อยกว่าเด็กหนุ่มในบ้านที่อายุเพียงสิบกว่าปี เมื่อพูดออกมาแล้วก็น่าอายอยู่บ้าง

สวี่ชิงโจวยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร

พวกท่านขยันทำงานไป ส่วนข้าก็จะนอนพักผ่อน

หลังจากผู้อาวุโสสองและสามจากไป สวี่หลัวก็มาหาสวี่ชิงโจว

"มีอะไรอีกหรือ?" สวี่ชิงโจวถาม

สวี่หลัวพูดถึงความกังวลของเขาออกมาตรงๆ

"การเจอโจรปล้นสะดมเป็นเรื่องปกติ พวกมันกล้าหาญมาโดยตลอด กล้าปล้นใครต่อใคร แต่การที่พวกมันปล้นเสร็จแล้วกลับมาสนุกสนานในเมืองใกล้เคียงแบบนี้ มันดูผิดปกติไปหน่อย"

"โดยปกติแล้ว หลังจากที่พวกมันปล้นเสร็จ พวกมันก็จะกลับไปยังเทือกเขาม่อหยุน หรือไม่ก็หนีไปไกลหลายพันลี้"

สวี่ชิงโจวเลิกคิ้วขึ้น

"เจ้ากำลังบอกว่าเรื่องนี้มีเบื้องหลัง?"

สวี่หลัวส่ายหน้า "ไม่แน่ใจ ข้าแค่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีจุดที่น่าสงสัย"

[น่าเสียดายที่ตอนนั้นคนในตระกูลอยู่กันครบ หากมีแค่ข้า ข้าคงสามารถค้นหาความทรงจำของพวกมันได้]

สวี่ชิงโจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"เช่นนั้นก็แจ้งให้คนในตระกูลระมัดระวังตัวให้มากขึ้น พวกเราจะไปเมืองหลิวเย่วกันแต่เช้าวันมะรืน เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเกิดขึ้น"

สวี่หลัวยืนยันว่า "และค่ายควงเฟิงแห่งนั้น พลังโดยรวมของพวกมันไม่ได้ด้อยไปกว่าสำนักเจ็ดดารา พวกเราต้องระมัดระวัง"

[ตระกูลสวี่ดูเหมือนจะพัฒนาอย่างรวดเร็ว แต่ศัตรูก็เพิ่มจำนวนและแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน พวกเราต้องเพิ่มพลังบ่มเพาะและความแข็งแกร่งของตระกูลให้รวดเร็ว]

สวี่ชิงโจวพลันคิดอะไรขึ้นมาได้

"ข้ามีความคิด เมื่อพวกเราไปถึงเมืองหลิวเย่ว เจ้าจงคัดเลือกคนรุ่นเยาว์ที่มีศักยภาพมารวมตัวกันเป็นทีมชั้นยอด เป้าหมายในตอนนี้คือการฝึกทหารโดยมีจุดประสงค์เพื่อปราบปรามโจรป่า เพื่อให้คนในตระกูลสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งได้อย่างรวดเร็วในการต่อสู้"

ดวงตาของสวี่หลัวเป็นประกาย

"เป็นความคิดที่ดี วิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มความแข็งแกร่งก็คือการต่อสู้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!"

[ตระกูลสวี่สามารถพึ่งพาข้าและมู่เกอได้ แต่จะพึ่งพาแค่พวกเราไม่ได้ พวกเราต้องบ่มเพาะคนในตระกูลที่มีศักยภาพให้มากขึ้น]

ความคิดของสวี่ชิงโจวได้เปิดมุมมองใหม่ให้แก่สวี่หลัว

เขาเอาแต่คิดที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อขจัดอุปสรรคทั้งหมดให้ตระกูลสวี่ แต่เขากลับละเลยการพัฒนาและการยกระดับตระกูล

โชคดีที่การตระหนักถึงเรื่องนี้ในตอนนี้ยังไม่สายเกินไป

ศัตรูอย่างค่ายควงเฟิงและสำนักเจ็ดดารา ถือเป็นความยากลำบากและการทดสอบสำหรับตระกูลสวี่ เมื่อเอาชนะพวกมันได้ ตระกูลสวี่ก็จะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นไปอีก

หลังจากสวี่หลัวจากไป ก็เริ่มคัดเลือกสมาชิกที่เหมาะสมจากคนรุ่นเยาว์ของตระกูลสวี่ทันที

ในตระกูลสวี่ทั้งหมด มีเพียงเขาเท่านั้นที่มีความสามารถในการทำเช่นนี้

.....

ยามราตรีล่วงลึก พระจันทร์กระจ่างส่องแสง

เมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เช้าจะต้องย้ายไปยังเมืองหลิวเย่ว คนในตระกูลสวี่หลายคนต่างตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ พวกเขาจึงเอาแต่โต้รุ่งนั่งสมาธิและฝึกฝน

สวี่ชิงโจวและซูซินเหยียนยังคงอยู่ในลานบ้านเล็กๆ ของเขา เล่นชิงช้าและคลอเคลียกันด้วยความรัก

ซูซินเหยียนสวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน เท้าเปล่า ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของสวี่ชิงโจวเหมือนแมวน้อยขี้เกียจ

สวี่ชิงโจวชี้ไปยังดอกไม้และต้นไม้ในลานบ้าน

"หลังจากที่พวกเราย้ายไปเมืองหลิวเย่ว เจ้าอยากจะปลูกดอกไม้และต้นไม้อื่นๆ หรือจะย้ายทุกอย่างในลานบ้านไปด้วยทั้งหมด?"

ซูซินเหยียนหันไปมองรอบๆ สวี่ชิงโจวดูแลสถานที่แห่งนี้มาเป็นเวลาครึ่งปี หลังจากที่นางมา พวกเขาก็ช่วยกันจัดตกแต่งมาเป็นเวลากว่าสี่เดือน เมื่อต้องจากไปอย่างกะทันหัน นางก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง

"ย้ายทุกอย่างไปด้วยกันเถอะ ถึงตอนนั้น ข้าก็จะกลับไปยังสำนัก และย้ายพืชหายากล้ำค่าจำนวนน้อยนิดของข้ามาด้วย"

สวี่ชิงโจวถามด้วยความสนใจ "แล้วหากท่านพ่อของเจ้าถามถึงเรื่องนี้ เจ้าจะตอบว่าอย่างไร?"

"อืมม์..."

ซูซินเหยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองใบหน้าหลัวเหลาและแน่วแน่ของสวี่ชิงโจว กะพริบตาที่สดใสร่าเริง

"เจ้าไปขอข้าแต่งงานกับท่านพ่อของข้าดีหรือไม่? พวกเราจะได้แต่งงานกันโดยตรง แล้วข้าก็จะสามารถย้ายทุกอย่างในถ้ำของข้ามาได้ทั้งหมด"

"หา?" สวี่ชิงโจวถึงกับตะลึง นี่... จะตรงไปตรงมาเกินไปหรือไม่?

"เจ้าแน่ใจนะว่าถ้าข้าไปขอเจ้าแต่งงานที่สำนักหลิวเย่วตอนนี้ ท่านพ่อตาของข้าจะไม่ตบข้ากระเด็น?"

ซูซินเหยียนเอียงคอ พึมพำว่า "อาจจะ... ไม่นะ"

เมื่อก่อน มีบางคนที่ไล่ตามนางอย่างไม่ลดละ พ่อของนางในตอนนั้นดูเหมือนจะมีท่าทีที่แย่กับพวกเขาทีเดียว

และน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจของนางก็ทำให้สวี่ชิงโจวรู้สึกเย็นสันหลัง ท่านผู้อาวุโสสูงสุดสำนักหลิวเย่ว ด้วยระดับพลังบ่มพาะขนาดนั้น คงสามารถสังหารเขาได้เป็นร้อยๆ เท่าในพริบตา

"พวกเรารออีกหน่อยดีหรือไม่?" สวี่ชิงโจวกล่าวด้วยความอาย

รอจนกว่าพลังบ่มเพาะของเขา สวี่มู่เกอ และซูซินเหยียนจะเหนือกว่าซูซิน แล้วค่อยไปขอนางแต่งงาน

เมื่อถึงตอนนั้น หากซูซินยังกล้าคัดค้าน ลูกสาวและศิษย์ของเขาจะช่วยเขาเอง เขาอยากจะลงมือ แต่ใครก็สู้ไม่ได้

เดี๋ยวนะ แบบนี้มันจะทำให้ท่านพ่อตาในอนาคตของเขาโกรธจนตายเลยหรือไม่?

ในขณะนั้น ซูซินที่กำลังเตรียมตัวบำเพ็ญเพียรอย่างสันโดษในสำนักหลิวเย่ว จู่ๆ ก็จามออกมา

"แปลกจริง ทำไมข้าถึงจามออกมาอย่างกะทันหัน?" หรือว่าเคล็ดวิชาบ่มเพาะของข้ามีปัญหา?

"เป็นไปไม่ได้ ข้ายังไม่ได้เริ่มฝึกด้วยซ้ำ บางทีซินเยี่ยนอาจจะคิดถึงข้า แต่เด็กคนนี้ออกไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมยังไม่กลับมาเสียที?"

.....

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ค่อนข้างขี้ขลาดของสวี่ชิงโจว ซูซินเหยียนก็หัวเราะออกมาอย่างสดใส เมื่อเทียบกันแล้ว ดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างมีชีวิตชีวามากมายในลานบ้านและพระจันทร์กระจ่างบนท้องฟ้ากลับดูจืดจางไป

"เจ้าแกล้งข้า ตอนนี้เจ้ารู้แล้วสินะว่าความกลัวเป็นอย่างไร!"

สวี่ชิงโจวกล่าวอย่างน้อยใจ "ข้าไปแกล้งเจ้าตอนไหน?"

"ทุกช่วงเวลานี้ มือของเจ้า เฮอะๆ..."

"ข้าช่วยเจ้ากระตุ้นการไหลเวียนโลหิต"

"คนโกหก ข้าไม่ใช่เด็ก"

ทั้งสองคนที่จมอยู่กับความรัก ไม่รู้เลยว่าวิกฤตครั้งใหญ่ได้คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบๆ แล้ว

(จบตอน)