บทที่ 28 - ผู้คนประมูลราคาสูง ดอกไม้ไฟพันตำลึงทอง

บทที่ 28 - ผู้คนประมูลราคาสูง ดอกไม้ไฟพันตำลึงทอง

“ในเมื่อพวกเจ้ามากันหมดแล้ว ก็มานั่งด้วยกันเถิด” โจโฉเห็นลูกๆ หลายคนของตัวเอง ก็รีบให้คนจัดที่นั่งทันที

เจ้าของร้านที่เดิมทีเป็นพิธีกรของงานประมูลนี้ เมื่อเห็นวุยอ๋องมาร่วมงานประมูลของตนเอง ก็ตื่นเต้นเป็นพิเศษ

เมื่อได้ยินคำสั่งของวุยอ๋อง เขาก็รีบจัดพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ไว้ตรงกลางทันที

เหอเยี่ยนจูงโจวอิงไปนั่งข้างโจโฉ ส่วนฝั่งตรงข้ามก็คือโจผีและคนอื่นๆ

เมื่อโจผีเห็นเหอเยี่ยน ก็ยิ้มเยาะเล็กน้อย

“ข้าไม่รู้เลยว่าพี่ผิงซูยังมีเงินเหลือมาเข้าร่วมงานประมูลนี้ด้วย”

“เรื่องนี้จื่อหวนไม่ต้องเป็นกังวล แม้ว่าข้าจะไม่มีเงินเหลือมากนัก แต่ข้าก็เต็มใจที่จะพาอิงเอ๋อร์ออกมาเปิดหูเปิดตา” เหอเยี่ยนพูดอย่างไม่แยแส

“ถ้าอิงเอ๋อร์ชอบ ก็ควรจะขอท่านพ่อจะดีกว่า เพราะพี่ผิงซูของเจ้าคงไม่มีเงินมากพอจะซื้อของมาเอาใจเจ้าได้หรอก” โจจิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ถึงแม้เขาจะยิ้ม แต่ในแววตาก็เต็มไปด้วยความดูถูก ความพ่ายแพ้ต่อเหอเยี่ยนถึงสองครั้ง ทำให้ความเกลียดชังที่เขามีต่อเหอเยี่ยนได้เปลี่ยนเป็นความแค้นแล้ว

ขณะที่โจจิ๋นพูด เหอเยี่ยนก็สังเกต ฟันของเขาเป็นพิเศษ พบว่าฟันที่หลุดไปนั้นถูกแทนที่ด้วยฟันทองคำแล้ว

เหอเยี่ยนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ในสมัยโบราณมีคนใช้ทองคำทำฟันเพื่อฝังเข้าไปแทนที่

ในช่วงนี้เขาไม่ค่อยเห็นโจจิ๋นในจวน อาจเป็นเพราะเขาไปทำฟันมานั่นเอง

“ฟันทองคำก็ดูดีนะ จื่อตานร่ำรวยจริงๆ” เหอเยี่ยนกล่าวชมด้วยรอยยิ้ม

พอเขาไม่พูดถึงฟันก็ดีอยู่แล้ว แต่พอพูดถึงฟัน สีหน้าของโจจิ๋นก็เปลี่ยนไปทันที เขาจ้องเหอเยี่ยนอย่างเย็นชา

โจโฉไม่สนใจการแก่งแย่งกันของลูกๆ แต่เจี่ยอวี้ที่อยู่ข้างๆ กลับให้ความสนใจ คุณชายเหล่านี้เป็นพิเศษ

ถึงแม้ว่าโจโฉจะเป็นเจ้านายของเขาในตอนนี้ แต่เขาต้องวางแผน ทางออกในอนาคตของตัวเองด้วย

ลูกๆ ของโจโฉหลายคนมีโอกาสที่จะเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป ในสมัยโบราณ เหตุการณ์เพื่อแย่งชิงตำแหน่งเกิดขึ้นนับไม่ถ้วน การเลือกคนให้ถูกจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่พวกเขาต้องทำ

หากติดตามเจ้านายที่ไม่มีประโยชน์ ก็มีแต่จะฝังอนาคตของตัวเอง

เดิมทีเจี่ยอวี้มองโจผีดีที่สุด ไม่เพียงเพราะเขาเป็นคนที่โจโฉรักมากที่สุด แต่ยังเพราะความเป็นคนของเขาค่อนข้างดี

แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็เริ่มลังเลแล้ว

และชัดเจนว่าเหอเยี่ยนซึ่งทำให้เขาลังเล มีความสัมพันธ์กับโจผีไม่ค่อยดีนัก ถึงขั้นเผชิญหน้ากันเลยทีเดียว

สิ่งนี้ทำให้เขาต้องพิจารณาใหม่อีกครั้ง การเดิมพันที่ถูกต้องเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาราบรื่นในภายหลังได้

ขณะที่คนทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากัน งานประมูลก็เริ่มขึ้น

เพราะงานประมูลที่จัดขึ้นอย่างกะทันหันนี้มีสินค้าเพียงชิ้นเดียว ดังนั้นหลังจากเจ้าของร้านกล่าวเปิดงานเล็กน้อย เขาก็เริ่มประกาศราคาเริ่มต้นทันที

ทันทีที่เขาประกาศราคาเริ่มต้น ก็มีคนเพิ่มราคาทันที ราคาเริ่มต้นคือหนึ่งร้อยตำลึงทอง แต่ทุกครั้งที่เพิ่มราคา คนเหล่านั้นก็เพิ่มหนึ่งร้อยตำลึงทอง

ไม่นานราคาก็พุ่งสูงถึงหนึ่งพันแปดร้อยตำลึงทอง

นี่ถือเป็นราคาที่สูงมากแล้ว ตระกูลที่ตกอับบางตระกูลก็ถอนตัวออกจากการแข่งขันนี้ทันที

โจโฉไม่ได้พูดอะไรเลย ซึ่งเป็นการส่งสัญญาณให้ขุนนางเหล่านั้นว่า เขาไม่สนใจสิ่งนี้

เหอเยี่ยนรู้สึกใจร้อนเล็กน้อย เพราะยิ่งราคาประมูลสูงเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งได้เงินมากขึ้นเท่านั้น

เขาดีใจ เจ้าของร้านก็ดีใจเช่นกัน ใบหน้าของเจ้าของร้านตอนนี้ยิ้มเหมือนดอกเบญจมาศ ผ้าเช็ดหน้าในมือก็เช็ดเหงื่อที่หน้าผากไม่หยุด

“ข้าให้สามพันตำลึงทอง” ในช่วงท้ายโจโฉก็เปิดปากพูดขึ้นมาทันที

ทันทีที่เขาพูด ขุนนางที่อยู่ด้านหน้าก็เงียบไปทันที

ไม่เพียงเพราะวุยอ๋องเป็นคนเปิดปาก แต่ยังมีเหตุผลสำคัญคือ โจโฉเพิ่มราคาเป็นสามพันตำลึงทองทันที

ราคาสูงสุดก่อนหน้านี้อยู่ที่สองพันหกร้อยตำลึงเท่านั้น เพิ่มขึ้นมาสี่ร้อยตำลึงทองในทันที

เจ้าของร้านรู้สึกดีใจอย่างมาก เขาระงับอารมณ์นี้ไว้ จากนั้นก็ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่า มีใครเพิ่มราคาอีกหรือไม่

แต่ก็เป็นเพียงการถามตามมารยาทเท่านั้น ในเมื่อวุยอ๋องเปิดปากแล้ว จะมีใครกล้าเพิ่มราคาได้อีก

จากนั้นก็ประกาศทันทีว่าสิทธิ์ในการใช้ดอกไม้บนท้องฟ้าครั้งนี้เป็นของวุยอ๋อง!

“ในเมื่อทุกคนสนใจ สิ่งนี้ คืนนี้เรามาชมด้วยกันอีกครั้งเถิด”

โจโฉลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวกับขุนนางที่อยู่ด้านล่าง สิ่งนี้ถูกจุดบนท้องฟ้า ใครๆ ก็เห็นได้ ต่อให้เขาไม่อยากให้ใครเห็น คนอื่นก็เห็นอยู่ดี สู้ทำบุญเอาใจคนดีกว่า

ขุนนางที่อยู่ด้านล่างก็รีบประจบตามไปด้วย คำพูดดีๆ ก็พรั่งพรูออกมาเหมือนน้ำ

เจ้าของร้านรีบนำสิ่งของออกมา จากนั้นก็เริ่มทำตามคำแนะนำทีละขั้นตอน

เหอเยี่ยนเคยพิจารณาเรื่องนี้มาก่อนแล้ว ดังนั้นเขาจึงบอกวิธีใช้ทั้งหมดให้ฟางอี้ จากนั้นก็ให้ฟางอี้ สอน เจ้าของร้านทีละขั้นตอน

คืนนั้นคนทั้งเย่เฉิงต่างก็เฝ้ารออย่างเงียบๆ มองดูท้องฟ้าเป็นครั้งคราว

คบเพลิงค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้สายชนวนสีดำ จากนั้นก็จุด สายชนวนสีดำอย่างรวดเร็ว แสงหนึ่งก็ค่อยๆเลื่อนผ่าน

จากนั้นก็มีเสียงดัง แสงอีกดวงก็พุ่ง ทะลุ ท้องฟ้าขึ้นไปบนเมฆ แล้วก็เบ่งบานบนท้องฟ้าในยามค่ำคืน

ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือชาวบ้าน ต่างก็มอง ดอกไม้บนท้องฟ้าด้วยความใฝ่ฝัน

เหอเยี่ยนค่อยๆกุม มือเล็กๆ ของโจวอิงไว้ จากนั้นภายใต้แสง ดอกไม้ไฟ ก็กระซิบกับเธอเบาๆ

“เธอสวยกว่าดอกไม้ไฟนี้เสียอีก”

“ดอกไม้ไฟหรือ”

โจวอิงเดิมทีรู้สึกเขินอาย แต่เมื่อได้ยินคำที่ไม่ค่อยคุ้นเคยนี้ ก็เอียงคอเผยสีหน้าที่สงสัย

เหอเยี่ยนตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองพูดหลุดปากไปแล้ว แต่ก็ไม่น่าจะมีอะไรที่พูดไม่ได้ จึงอธิบายไปอย่างไม่ตั้งใจ

“อืม เป็นชื่อที่ฉันตั้งให้สิ่งนี้ ดอกไม้ไฟ ดอกไม้ที่เหมือนเปลวไฟ”

“ดอกไม้ที่เหมือนเปลวไฟ อืม ดูเหมือนจะเหมาะสมนะ” โจวอิง พึมพำก่อน แล้วจึงพยักหน้าตกลง

ทั้งสองก็จูงมือกันอย่างเปิดเผย ชื่นชม ดอกไม้ไฟบนท้องฟ้า

เช่นเดียวกับคนทั้งสอง ในคืนนั้นก็มีคู่รักมากมายที่บอกรักกันภายใต้แสง ดอกไม้ไฟ

เรื่องที่วุยอ๋อง ทุ่มเงินมหาศาล ซื้อดอกไม้ไฟเพื่อให้ชาวเมืองได้ชม ก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว

ทันใดนั้น ภาพลักษณ์ของวุยอ๋องในใจของชาวเมืองก็ดีขึ้นทันที ชาวเมืองเหล่านั้นก็มีความรักใคร่ต่อวุยอ๋องมากขึ้น

เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่โจโฉให้คนไปทำ แต่เป็นสิ่งที่เจี่ยอวี้สั่งให้คนไปทำโดยตรง

โจโฉรู้เรื่องนี้ในภายหลัง ตอนนั้นเขาพอใจกับการกระทำของเจี่ยอวี้มาก

[จบแล้ว]