ตอนที่ 6: ทุกสิ่งเป็นไปได้

"อะไรคือสโลแกนของหลี่หนิงครับ?"

"ทุกสิ่งเป็นไปได้!"

อู๋ซือเต้ายิ้มและดันเงินไปข้างหน้า

เจ้าของร้านส่ายหน้า มองเขาด้วยความเวทนา ไม่พูดอะไรอีก และยื่นตั๋วลอตเตอรี่ที่พิมพ์เสร็จแล้วให้เขา

หลังจากที่อู๋ซือเต้าจากไป คอหวยคนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามามุงอย่างอยากรู้อยากเห็น และถามว่า: "เถ้าแก่! นักเรียนคนนั้นซื้อหวยบอลอะไรน่ะ อัตราต่อรองสูงขนาดนั้นเลยเหรอ? ใบเดียวได้แสนหกเลยเหรอ?"

"แบบทายผล 12 คู่ ต่อเนื่องกันน่ะ เขาทายสกอร์ ก็เลยอัตราต่อรองสูง"

เจ้าของร้านหัวเราะพลางชี้ไปที่หน้าจอเครื่องลอตเตอรี่แล้วพูดว่า: "จะอ่านให้ฟังนะ เขาทายว่าแอฟริกาใต้1:1 เม็กซิโก, อุรุกวัย 0:0 ฝรั่งเศส, เกาหลีใต้ 2:0 กรีซ, อาร์เจนตินา 1:0 ไนจีเรีย... ไม่เพียงแต่เขาจะไม่แทงว่า ฝรั่งเศส ซึ่งเป็นตัวเต็งจะชนะเลยซักคู่ เขายังทายว่าแอฟริกาใต้2:1 ฝรั่งเศส อีก! นี่มันเป็นเรื่องที่ 'โคตรบ้า' เปิดประตูให้ 'ความบ้าบอ' — บ้าบอสิ้นดี!"

"ถ้าทีมธรรมดา ๆ อย่างแอฟริกาใต้สามารถยิงประตู ฝรั่งเศส ได้ถึงสองประตู ก็มีแค่ความเป็นไปได้อย่างเดียวเท่านั้นแหละ—ล้มบอล"

"ถูกต้องเลยครับ! นับรวมฟุตบอลโลกครั้งนี้แอฟริกาใต้เพิ่งเข้าร่วมฟุตบอลโลกเป็นครั้งที่ 3 เท่านั้น ครั้งก่อน ๆ ผลงานดีสุดก็แค่จบอันดับ 3 ของกลุ่มเพราะผลต่างประตูได้เสียที่น้อยกว่า ในประวัติศาสตร์แอฟริกาใต้เคยแข่งกับฝรั่งเศส 3 ครั้ง เสมอ 1 แพ้ 2 การเสมอครั้งนั้นก็เป็นแค่นัดกระชับมิตร ซึ่งหมายความว่าฝรั่งเศสเล่นไปงั้น ๆ แหละ"

"แน่นอนว่ายังมีอีกสกอร์ที่บ้าบอไม่แพ้กัน: โปรตุเกส 7:0 เกาหลีเหนือ..."

ตั๋วลอตเตอรี่ใบนี้ของฉันจะเป็นใบที่มีอัตราต่อรองสูงสุดในฟุตบอลโลกครั้งนี้!

อู๋ซือเต้าจำได้ว่าในฟุตบอลโลกครั้งนี้ เคยมีตั๋วลอตเตอรี่ฟุตบอลที่ถูกเรียกว่า "ตำนาน" ซึ่งเป็นแบบ 12 คู่ต่อเนื่อง เดิมพันเดียว ได้รับเงินรางวัล 2.09 ล้านหยวน จากเงินเดิมพัน 144 หยวน มีอัตราผลตอบแทนสูงถึง 14,500 เท่า!

อย่างไรก็ตาม ในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า "ตำนาน" ใบเดิมจะกลายเป็นตั๋วของเขาเอง

แน่นอนว่าอู๋ซือเต้าจำคะแนนทั้งหมดของ 32 ทีมในรอบแบ่งกลุ่มได้อย่างไม่ชัดเจนนัก แต่เขามีความประทับใจอย่างลึกซึ้งกับสกอร์ของทีมมหาอำนาจยุโรป รวมถึงสกอร์ที่มีการพลิกล็อกและนัดที่น่าประหลาดใจบางนัด

โดยเฉพาะ โปรตุเกส 7:0 เกาหลีเหนือ — อัตราต่อรองของสกอร์นี้สกอร์เดียวก็สูงเกินจริงแล้ว!

การทายผลถูกต้องทั้งหมด 12 คู่ซ้อน ทำให้ตั๋ว 12 คู่ต่อเนื่อง นี้มีอัตราต่อรองสูงถึง 80,000 เท่า อย่างน่าอัศจรรย์

"หลังจากขึ้นเงินลอตเตอรี่ใบนี้ได้แล้ว ฉันก็สามารถซื้อได้อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น"

เหตุผลก็ง่าย ๆ

หลังจากผ่านไปกว่าสิบปีอู๋ซือเต้าก็จำสกอร์ของบางนัดได้ไม่ชัดเจนนัก

สำหรับนัดต่อ ๆ ไป สกอร์ที่อู๋ซือเต้าจำได้อย่างชัดเจนที่สุดคือสกอร์รอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศ

"...อู๋เหล่า ทางนี้ ทางนี้"

เมื่อมาถึงบริเวณบาร์ที่นัดไว้ในตอนเย็นอู๋ซือเต้าก็เห็นหูปินกำลังโบกมือให้เขาจากระยะไกล

เมื่อฟุตบอลโลกเปิดฉากขึ้นในคืนนี้ บาร์ทุกแห่งก็เข้าสู่ช่วงทองของการทำเงิน

ที่ทางเข้าร้านบาร์ทุกแห่งมีทีวีขนาดใหญ่หรือโปรเจคเตอร์ติดตั้งไว้ และมีการจัดโต๊ะด้านนอก ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนที่รอชมเกมอยู่แล้ว

"บาร์นี้เป็นของลูกพี่ลูกน้องฉันเอง นี่แหละพวกเราถึงได้มีที่นั่ง"

หลังจากอู๋ซือเต้านั่งลงหูปินก็รีบอวดอ้างความดีความชอบ "ไม่อย่างนั้นพวกเราก็คงไม่มีที่นั่งด้วยซ้ำ"

"อ้อ แล้วคืนนี้แกเลี้ยงนะ"

อู๋ซือเต้าพูดอย่างไม่เกรงใจ "พูดตรง ๆ เลยนะ ตอนนี้กระเป๋าฉันสะอาดกว่าใบหน้าอีก"

"ฉันล่ะเกลียดแกจริง ๆ!"

หูปินกรอกตา "พ่อแม่แกไม่ได้ให้เงินค่าขนมเหรอ? หรือว่าแกเตรียมจะซื้อของขวัญให้เหมิงเหวินเหวินอีกแล้ว เลยมาบ่นว่าจนกับฉัน? อู๋เหล่า ฉันไม่ได้ว่าแกนะ แต่เป็นพี่น้องกัน แกจะทิ้งเพื่อนเพื่อผู้หญิงไม่ได้นะเว้ย!"

เหมิงเหวินเหวิน?

อู๋ซือเต้าตะลึงไป จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือแฟนคนแรกของเขา

ในชีวิตที่แล้ว เขาไปเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองจินในขณะที่เหมิงเหวินเหวินไปเรียนที่เซี่ยงไฮ้ พวกเขายังติดต่อกันในช่วงเทอมแรกของการเรียนปีหนึ่งอู๋ซือเต้าจะคุยกับเธอทุกวัน แสดงความห่วงใย

เพื่อซื้อของขวัญวันเกิดให้เหมิงเหวินเหวิน

อู๋ซือเต้าประหยัดอดออม กินข้าวแค่วันละมื้อเป็นเวลาทั้งเดือน!

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเทอมสองเหมิงเหวินเหวินก็ประกาศเลิกกับเขา

เหตุผลนั้นแม้จะฟังดูซ้ำซาก แต่ก็เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นบ่อย

เหมิงเหวินเหวินรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระยะทางไกลมันเหนื่อยเกินไป

แต่ต่อมาอู๋ซือเต้าก็รู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอได้พบกับคนที่ดีกว่าในมหาวิทยาลัย เป็นลูกหลานเศรษฐีจากเซี่ยงไฮ้ที่พ่อแม่ทำธุรกิจและค่อนข้างร่ำรวย เธอจึงทิ้งเขาไปอย่างเด็ดขาด

"เหมิงเหวินเหวินเหรอ? ช่วงนี้ฉันไม่ได้ติดต่อเธอเลยนะ"

อู๋ซือเต้าโบกมือ ถ้าหูปินไม่พูดถึง เขาก็คงไม่นึกถึงเธอเลยด้วยซ้ำ

"พวกแกทะเลาะกันเหรอ?"

หูปินประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็สงสัยใคร่รู้มากกว่า ตั้งใจจะซักไซ้ให้รู้เรื่อง

ทว่าอู๋ซือเต้าไม่เปิดโอกาสให้เขาเปลี่ยนเรื่องทันที: "แกคิดว่านัดระหว่างแอฟริกาใต้กับ เม็กซิโก ใครจะชนะวะ?"

"ต้องถามด้วยเหรอ?"

หูปินตอบทันควัน "แน่นอนว่า เม็กซิโก! ฉันว่าแอฟริกาใต้ต้องแพ้อย่างน้อยสองประตูแน่ ๆ"

"ฉันว่าเสมอนะ"

อู๋ซือเต้าหัวเราะ: "เอาอย่างนี้ เรามาพนันกันไหม? ถ้าฉันแพ้ ฉันเลี้ยงคืนนี้ ถ้าฉันชนะ แกเลี้ยง ตกลงไหม?"

"แกพูดเองนะ"

หูปินหัวเราะด้วย "ฉันตั้งใจจะเลี้ยงแกอยู่แล้ว แต่ในเมื่อแกยืนยันจะให้ฉันเลี้ยง ฉันก็รับได้ ฉันจะได้ประหยัดเงินไว้ซื้อเอชทีซีด้วย"

"ไม่ซื้อ ไอโฟน 4 แล้วเหรอ?” อู๋ซือเต้าถาม

"มันแพงเกินไป ฉันไม่มีปัญญาซื้อเอชทีซีก็ดีพอแล้ว แต่มีเงื่อนไขนะ ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ แม่ถึงจะซื้อให้“หูปินถอนหายใจ ปลอบใจตัวเอง”เอาเอชทีซีก็ได้ว่ะ ซื้อแอปเปิลมันยุ่งยากเกินไป มันต้องเจลเบรก ฉันไปดูในเน็ตมาหลายคนบอกว่าถ้าเจลเบรกไม่สำเร็จ โทรศัพท์จะกลายเป็นที่ทับกระดาษเลยนะ"

อู๋ซือเต้ากล่าวว่า: "จริงอย่างที่พูดนั่นแหละ การเจลเบรกก็มีแบบสมบูรณ์กับแบบไม่สมบูรณ์ แบบสมบูรณ์ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าแบบไม่สมบูรณ์จะทำให้ติดโลโก้แอปเปิลสีขาว บูตไม่ขึ้น และโทรศัพท์ก็กลายเป็นที่ทับกระดาษไปเลย"

เมื่อเสียงนกหวีดของกรรมการดังขึ้น นัดเปิดสนามฟุตบอลโลกก็เริ่มขึ้นในที่สุด

หลังจากต่อสู้อย่างดุเดือดเป็นเวลา 90 นาที สกอร์สุดท้ายคือ 1:1 เสมอกัน!

สกอร์นี้ทำให้อู๋ซือเต้าถอนหายใจโล่งอก โลกยังคงดำเนินไปตามวิถีทางประวัติศาสตร์และไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเพราะการเกิดใหม่ของเขา

"ให้ตายสิ เสมอกันจริง ๆ ด้วย เงินสิบหยวนของฉันหายไปแล้ว"

หูปินโวยวาย ดึงตั๋วลอตเตอรี่ออกจากกระเป๋าและฉีกเป็นสองส่วนอย่างโกรธเคือง "เม็กซิโก นี่มันห่วยแตกจริง ๆ เอาชนะทีมอย่างแอฟริกาใต้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!"

"ขอบคุณ เถ้าแก่หูที่เลี้ยงนะครับ"

อู๋ซือเต้าลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม "แกดูต่อไปเถอะ ฉันจะกลับบ้านไปนอนแล้ว"

"ไม่ดูนัดที่สองเหรอ?"

หูปินถามอย่างประหลาดใจ "ฟุตบอลโลกมีแค่สี่ปีครั้งเดียว แกจะไม่ดูเลยเหรอ?" เขาและอู๋ซือเต้าเป็นทั้งผู้ที่ชื่นชอบเทคโนโลยีดิจิทัลและแฟนฟุตบอล และด้วยความสนใจร่วมกันนี้เองทำให้พวกเขาสนิทกันมาก

"ฉันเหนื่อย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ” อู๋ซือเต้าหาข้ออ้างง่าย ๆ ฟุตบอลโลกเป็นงานเลี้ยงสำหรับแฟนบอลทุกคน แต่สำหรับเขา มันเป็นเพียงการฉายซ้ำ

"แกมันหมูชัด ๆ อยากกลับก็กลับไปเถอะ ฉันจะดูนัดที่สองเสร็จแล้วค่อยกลับ” หูปินส่ายหน้าและพูด

อู๋ซือเต้าไม่แปลกใจ กล่าวลาและเดินกลับบ้านอย่างไม่เร่งรีบ ระหว่างทาง โทรศัพท์ของเขาก็มีเสียง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ดังขึ้นทันที

เขาหยิบออกมาดู และเห็นการแจ้งเตือนคิวคิวอวตารของผู้หญิงที่ชื่อ "เหมิงเซียง" กำลังกะพริบ: “อู๋ซือเต้า? ทำไมนายเปลี่ยนชื่อออนไลน์? แล้วทำไมไม่คุยกับฉันเลยสองสามวันนี้?”

อู๋ซือเต้าตกใจ จากนั้นก็จำได้ว่าเหมิงเซียงนี้คือชื่อออนไลน์ของเหมิงเหวินเหวินและชื่อออนไลน์เก่าของเขา "ความฝันของชายวัยสิบแปด" ก็เป็นชื่อที่สื่อถึงเธออย่างแนบเนียน!

ความรู้สึกรังเกียจเข้าจู่โจมเขาทันที อู๋ซือเต้าสั่นเล็กน้อยและตอบกลับไปตรง ๆ ว่า: "ไม่มีเวลา"

"ไม่มีเวลา? ดี! นายมันแน่จริง! ฉันจะไม่คุยกับนายอีกแล้ว!"