บทที่ 37 หลี่ซวนนายจะต้องเสียใจ (อ่านฟรี)

บทที่ 37 หลี่ซวนนายจะต้องเสียใจ

“เหอะ!”

“ก็ลำบากจริงนั่นแหละ”

“ทุกเทศกาล ฉันเป็นคนซื้อของขวัญให้เธอ ค่าเช่าฉันก็จ่าย ค่าเลี้ยงแมวก็ฉัน ค่าความสุขทางใจฉันก็เป็นคนให้ งานบ้านฉันก็ทำ แม้แต่อาหารฉันก็เป็นคนทำ”

“เธอลำบากอะไร? เธอแค่ครางก็พอแล้ว!”

หลี่ซวนพูดจาเหน็บแนมอย่างดูถูก

“หลี่ซวนฉันไม่เคยให้ของขวัญนายเลยเหรอ? แปรงสีฟัน รองเท้าแตะ โฟมล้างหน้า ไม่ใช่ฉันซื้อให้นายเหรอ?”

“ฉันไม่คิดว่านายจะจุกจิกขนาดนี้ นายรวยจะตายไป แต่กลับมาแกล้งทำเป็นจนต่อหน้าฉัน!”

“ซื้อกระเป๋าหลุยส์วิตตอง มันง่ายมากสำหรับนาย แต่นายก็ไม่เคยซื้อให้ฉันเลย แค่สองหมื่นกว่าเองนะ ฉันอ้อนวอนนายตั้ง 3 เดือน ฉันคิดว่านายจะให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด แต่ผลคือนายทำให้ฉันผิดหวัง นายให้แค่กระเป๋ายี่ห้อโนเนมราคาพันกว่าเท่านั้น!”

“นายรู้ไหมว่าวันนั้นฉันอายขนาดไหน?”

“เพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนๆ มองกันเต็มไปหมด นายรู้ไหมฉันรู้สึกยังไง?”

“เพราะเรื่องนี้ ฉันยอมรับว่าฉันไม่พอใจนาย และหลินเสี่ยวเสี่ยวก็พูดจาไม่ดีถึงนายด้วย ฉันถึงได้คิดจะเปลี่ยนแฟน”

“จริงๆ แล้วตอนนี้ฉันคิดออกแล้ว ฉันไม่สนใจสิ่งของนอกกายเหล่านี้ ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ 3 ปีของเราสำคัญที่สุด”

“หลี่ซวนฉันไม่เคยลดตัวต่ำต้อยขนาดนี้เลยนะ นายกลับมาได้ไหม?”

เฝิงจื่อเซวียนพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ หน้าตาดูน่าสงสาร

แถมยังใช้ ‘เสียงสอง’ ออดอ้อนด้วย

เธอรู้ว่าหลี่ซวนแพ้ทางเสียงนี้

ทุกครั้งที่ใช้ ‘เสียงสอง’ หลี่ซวนก็ต้านทานไม่ได้เลย

“ไปให้พ้น!”

“เฝิงจื่อเซวียน ฉันเห็นธาตุแท้ของเธอมานานแล้ว!”

“เธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!”

หลี่ซวนไม่ต้องการที่จะข้องเกี่ยวกับเธออีกแล้ว

กระจกที่แตกแล้วยากที่จะกลับมาสมบูรณ์

บางสิ่งเมื่อทำ]’ไปแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะแก้ไขได้อีกเลย

“ฮือๆๆ”

“หลี่ซวนฉันไม่คิดว่านายจะใจดำขนาดนี้!”

“ฉัน เฝิงจื่อเซวียน ไม่ใช่ว่าจะไม่มีผู้ชายคนอื่นต้องการ นายไม่เอาฉัน ก็ยังมีผู้ชายมากมายที่พร้อมจะคบกับฉัน ฉันจะทำให้นายเสียใจ นายจะต้องเสียใจแน่ๆ!”

เฝิงจื่อเซวียนร้องไห้วิ่งหนีไป

ผู้คนที่มุงดูหลายคนรู้สึกเสียดายแทน

ผู้หญิงคนนี้หน้าตา…ก็ค่อนข้างดีทีเดียว

เธอมาขอคืนดีแท้ๆ แต่กลับถูกปฏิเสธ

ผู้ชายหลายคนรู้สึกเสียดายมาก

เพราะหน้าตาคือความยุติธรรม!

“เอ๊ะ! รุ่นพี่หลี่ซวน บังเอิญจังเลยนะคะ พวกพี่ก็มากินข้าวที่นี่ด้วยเหรอคะ?”

เฝิงจื่อเซวียนเพิ่งวิ่งออกจากร้านหมูกระทะ

ทันใดนั้น ฟู่โต้วโต้วก็พาหญิงสาวอีก 3 คนเดินเข้ามา!

พอเธอเห็นหลี่ซวนเธอก็รีบเข้ามาทักทายทันที

“น้องโต้วโต้วเองเหรอ!”

“ใช่ค่ะ พวกเราก็มากินข้าวที่นี่ รุ่นพี่หลี่ซวนเมื่อวานหนูส่งข้อความ WeChat ไปหาตั้งหลายข้อความ ทำไมพี่ไม่ตอบเลยคะ?”

“พี่คงลืมอ่านน่ะ!”

“ไม่เป็นไรค่ะ รุ่นพี่หลี่ซวน พี่คงเป็นจะยุ่งมากแน่ๆ แต่ครั้งหน้าพี่ต้องตอบฉันนะคะ!”

“เอาล่ะ ครั้งหน้าพี่ตอบแน่!”

“กินด้วยกันไหมคะ?”

ฟู่โต้วโต้วชวนอย่างกระตือรือร้น

หลิวชวนได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที

“เฮีย! เปลี่ยนโต๊ะใหญ่ให้เราหน่อย!”

“น้องๆ ครับ ผมชื่อหลิวชวนนะครับ หลิวชวนที่มาจาก ‘หลิวชวนเฟิง’ น่ะครับ พวกน้องชื่ออะไรกันบ้างครับ?” หลิวชวนถามด้วยแววตาเป็นประกาย

“ฉันชื่อ ฟู่โต้วโต้ว ค่ะ”

“ฉันชื่อ จางถิง ค่ะ”

“ฉันชื่อ หวงเหวินเหวิน ค่ะ

“ฉันชื่อ ว่านเสี่ยวฮุ่ย ค่ะ!”

“ฟู่โต้วโต้ว! อ๋อ เป็นเธอเอง ดาวเฟรชชี่อันดับหนึ่งของปี 1 หน้าตาน่ารักสดใส คล้ายๆ เปาช่างเอินเลยนะ ไม่สิ เธอสวยกว่าเปาช่างเอินด้วยซ้ำ!”

“ไม่ได้มีแค่ฟู่โต้วโต้วที่สวยเท่านั้น เพื่อนร่วมห้องของเธอก็สวยกันทั้งนั้นเลย ไม่มีใครหน้าตาแย่เลยสักคน!”

“โว้ว! อย่างว่าแหละ คนดีอยู่ร่วมกัน คนชั่วอยู่ร่วมกัน!”

“ไม่น่าเชื่อว่าสาวสวยจะเข้าหาหนุ่มหล่ออย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ ผมโตมาไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน การที่สาวสวยตามมาขอร่วมโต๊ะอาหารด้วยแบบนี้”

“ไอ้คนเจ้าชู้เอ๊ย! ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ยอมคืนดีกับแฟนเก่า ที่แท้ก็หาคนใหม่ได้แล้วนี่เอง!”

“คนที่เป็นเพื่อนกับหลิวชวนจะไปเป็นคนดีอะไรได้? ชื่อเสียงของหลิวชวนมันเหม็นมานานแล้ว ไม่เพียงแต่จีบสาวไปทั่ว ยังชอบเกาะผู้หญิงกิน ค่าโรงแรมก็ให้ผู้หญิงออก ผู้ชายคนนี้ดูยังไงก็เป็นพวกหน้าอ่อนที่ชอบเกาะผู้หญิง!”

เด็กหนุ่มโต๊ะข้างๆ ชี้ชวนกัน ซุบซิบถึงหลิวชวนและหลี่ซวน

หลิวชวนอาจจะไม่ได้ยิน แต่หลี่ซวนได้ยินชัดเจนทุกคำ

หมอนี่ถึงขั้นให้ผู้หญิงจ่ายค่าโรงแรมเลยเหรอ?

เขาทำได้ยังไงกัน?

มื้ออาหารดำเนินไป หลิวชวนวุ่นวายอยู่กับการเอาอกเอาใจ

เขาก็เริ่มโอ้อวดความรู้แปลกๆ ที่มี โอ้อวดสารพัดเรื่องจนฟุ้งไปหมด

สาวๆ ฟังแล้วต่างตกตะลึงอย่างมาก รู้สึกว่าหลิวชวนเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง รอบรู้ทั้งอดีตและปัจจุบัน

“รุ่นพี่หลิวชวน พี่รู้เยอะมากเลยนะคะ ไม่น่าเชื่อว่าแม้แต่เรื่องลี้ลับที่เกิดขึ้นทั่วประเทศเมื่อ 6 ปีที่แล้ว พี่ก็รู้ชัดเจนขนาดนี้!” จางถิงเอ่ยชม

“ก็แค่เรื่องเล็กน้อยไม่น่าพูดถึงหรอกครับ!”

“น้องจางถิงครับ เราเพิ่ม WeChat กันไหมครับ วันหน้าพี่จะได้ชวนน้องมาคุยกันแบบเปิดอกจริงๆ พี่มีความสามารถอีกหลายอย่างที่น้องไม่รู้ แต่ก็น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจพี่ผิดไปเยอะเลย!”

“ดีเลยค่ะ!”

“ติ๊ง!”

หลิวชวนแอด WeChat ของจางถิงได้สำเร็จอย่างราบรื่น

อาหารก็กินหมดแล้ว

หลี่ซวนจ่ายเงินผ่านการสแกนคิวอาร์โค้ดทันที

เขารู้ว่าหลิวชวนไม่มีทางจ่ายเงินแน่นอน หมอนี่กินข้าวกับผู้หญิง ไม่เคยจ่ายเงินเลยสักครั้ง

“โต้วโต้ว ยินดีที่ได้รู้จักพวกเธอนะ เพื่อเป็นการขอโทษที่พี่ไม่ได้ตอบข้อความเมื่อครั้งที่แล้ว พี่จะให้ของขวัญพวกเธอแล้วกัน!”

หลี่ซวนไม่รู้ว่าไปค้นหากำไล 4 วงมาจากไหน

“เอาไปคนละวงนะ เป็นของชิ้นเล็กๆ ที่ไม่แพงอะไรหรอก!”

ฟู่โต้วโต้วรับกำไลมาถือไว้ในมือ ก็รู้สึกได้ทันทีว่าวัสดุไม่ธรรมดา

“นี่มัน…กำไลหยกเนื้อแก้วเหรอคะ?”

“โต้วโต้ว เธอพูดเล่นอะไรเนี่ย กำไลหยกเนื้อแก้วของแท้ราคาล้านกว่า นี่คงเป็นของปลอมที่พี่หลี่ซวนซื้อมาจากเถาเป่าแหละ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้แวววาวและโปร่งใสขนาดนี้ ดูเหมือนทำจากแก้วจริงๆ เลย!”