ตอนที่ 99 คำอธิษฐาน และหานเวินเวินที่ชอบอ้อน
ตอนที่ 99 คำอธิษฐาน และหานเวินเวินที่ชอบอ้อน
เจียงจิ้งสือนั่งอยู่บนเบาะคนขับ ถอดรองเท้าส้นสูงออก เผยให้เห็นเรียวเท้าขาวเนียนในถุงน่อง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าพื้นเรียบเพื่อสะดวกในการขับรถ
เธอหันไปโบกมือลาหลินเจิ้งหรานที่ลงจากรถแล้ว “น้องชายหลินเจิ้งหราน มื้อนี้กินบะหมี่ด้วยกันสนุกมาก ไว้เจอกันใหม่นะ!”
หลินเจิ้งหรานโค้งตัวล่ำลาอย่างสุภาพ
โรลส์รอยซ์คันงามค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป เธอยังมองหลินเจิ้งหรานผ่านกระจกหลังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด
เจียงจิ้งสือรำพึงในใจ
“เด็กคนนี้ช่างพิเศษจริง ๆ ตอนคุยกับเขาเมื่อกี้ ฉันรู้สึกแปลก ๆ เหมือนว่าเขาจะมีสถานะที่สูงส่งในอนาคต สูงถึงขั้นที่ฉันกับเจียงเชี่ยนอาจเทียบไม่ติดด้วยซ้ำ ถึงจะรู้สึกว่าเว่อร์ไปหน่อยก็เถอะ…แต่ผูกสัมพันธ์ดีกับเขาไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย”
เธอจ้องมองถนนเบื้องหน้า พลางคิดต่อ
“แบบนี้ก็ไม่แปลกใจเลยที่เจียงเชี่ยนจะแพ้เขา ถึงเขาจะไม่ได้ยิ่งใหญ่ขนาดที่ฉันคิดไว้ แต่ก็ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน”
———
ในห้องอาบน้ำส่วนตัวของหอพักหญิง เสียงน้ำฝักบัวไหลกระทบพื้นอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นไอน้ำคลุ้งรอบตัว เหอฉิงตัวขาวเนียนเหมือนหยกยืนอยู่กลางหมอกไอน้ำนั้น
เธอยกมือขาวเนียนบีบครีมอาบน้ำลงฝ่ามือ ใช้ใยอาบน้ำถูจนเกิดฟอง แล้วลูบไล้ลงไปบนแขนและลำคอ
เงยหน้ารับสายน้ำอุ่น ๆ เพื่อชำระความเหนื่อยล้าตลอดสัปดาห์
เธอเผลอพึมพำออกมาเบา ๆ “สบายจังเลย~”
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอสวมชุดนอน ใช้ผ้าขนหนูพันผมเปียก ๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ
กลับมาถึงห้องพัก เห็นหานเวินเวินกำลังเป่าผมอยู่ เหอฉิงจึงทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างสบายใจ
“สบายมากเลยล่ะ ตอนแรกฉันนึกว่าโรงเรียนนี้ไม่มีห้องอาบน้ำในหอซะอีก ช่วงแรกต้องออกไปอาบข้างนอกตลอดเลย”
หานเวินเวินตอบ “ฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน ฉันเป่าผมเสร็จแล้วนะ เธอรออีกแป๊บแล้วค่อยเป่าก็ได้”
“อืม งั้นรอแป๊บนึงก่อน”
หานเวินเวินมองเหอฉิงที่ผิวเนียนชมพูหลังจากอาบน้ำเสร็จ วางไดร์เป่าผมแล้วเดินไปนั่งข้าง ๆ สูดกลิ่นตัวของเหอฉิงเบา ๆ “เหอฉิงตัวหอมจังเลย~”
เหอฉิงหน้าแดง รีบผลักเธอออก “เวินเวิน! อย่ามาเล่นแบบนี้นะ กลิ่นหอมอะไรนั่นมันก็แค่กลิ่นครีมอาบน้ำเองแหละ”
หานเวินเวินหยิบหวีขึ้นมานั่งข้าง ๆ ใช้หวีสางผมเหอฉิงเบา ๆ พลางพูด “ครีมอาบน้ำก็แค่ส่วนหนึ่ง จริง ๆ แล้วผู้หญิงน่ะจะมี ‘กลิ่นตัวหอม’ อยู่แล้วนะ เหอฉิงไม่เคยได้ยินเหรอ?”
เหอฉิงทำตาโต “กลิ่นตัวหอม? เคยได้ยินอยู่นะ…แต่มันมีจริง ๆ เหรอ?”
หานเวินเวินยิ้มเจ้าเล่ห์ เอามือป้องปากกระซิบที่ข้างหูเหอฉิง “เค้าว่ากันว่า ผู้หญิงที่ยังไม่เคยโดนผู้ชาย ‘ทำอะไร’ มาก่อน จะมีกลิ่นหอมพิเศษเฉพาะตัว แล้วกลิ่นนั้น คนที่เป็นเนื้อคู่ของเธอเท่านั้นถึงจะได้กลิ่น!”
หน้าเหอฉิงแดงจัด “เธออ่านนิยายมากไปแล้วมั้งเวินเวิน ฉันไม่เชื่อหรอก มันเว่อร์เกินไปแล้ว”
หานเวินเวินยังคงหวีผมไปพูดไปอย่างเชื่อมั่น “อะไรล่ะ ไม่น่าเชื่อเหรอ? ถ้าไม่เชื่อ ครั้งหน้าก็ลองถามหลินเจิ้งหรานดูสิ ให้เขาลองดมดูว่าตัวเธอมีกลิ่นพิเศษรึเปล่า”
แค่จินตนาการ เหอฉิงก็หน้าแดงจัดกว่าเดิม รีบมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม “ฉันไม่มีทางไปขอเขาแบบนั้นหรอก…ฟังดูทะลึ่งสุด ๆ เลย!”
หานเวินเวินหัวเราะจนน้ำตาแทบไหล “เหอฉิงน่ารักที่สุดเลยอะ”
แต่แล้วจู่ ๆ หานเวินเวินก็หยุดหัวเราะ สีหน้าชะงักไปทันที
เหอฉิงมองเธอแปลกใจ “เวินเวิน? เป็นอะไรน่ะ? ทำไมจ้องฉันแบบนั้น?”
หานเวินเวินกระพริบตา จ้องเหอฉิงที่นั่งขดตัวอยู่บนเตียง
หน้าอกที่ได้รูปทำให้ชุดนอนรัดแน่นอย่างเห็นได้ชัด
บางจุดดูโดดเด่นเกินไป
“เหอฉิง ฉันไม่เคยสังเกตเลยนะว่า ตั้งแต่ขึ้น ม.ปลายมา เธอหน้าอกใหญ่ขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ?”
“หา? อะไรหน้าอกใหญ่ขึ้น?” เหอฉิงไม่เข้าใจ มองตามสายตาเธอไปที่ตัวเอง แล้วก็หน้าแดงจัด รีบเอาผ้าห่มคลุมร่างทันที
“เวินเวิน! พูดอะไรของเธอเนี่ย!”
หานเวินเวินก้มมองหน้าอกตัวเองที่แบนราบเล็กน้อย สีหน้าหดหู่ “ทำไมของฉันมันแบนจัง…”
แล้วหันไปดูสะโพมตัวเอง “ดูเหมือนจะมีแค่ตรงนี้ที่โตขึ้น คิดว่าทั้งบนทั้งล่างจะพัฒนาแล้วแท้ ๆ”
เหอฉิงไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเวลาที่เธออยู่กับเวินเวินตามลำพัง ต้องคุยแต่เรื่องพวกนี้อยู่เรื่อย ถึงจะรู้สึกสนุกก็เถอะ แต่ก็คุยบ่อยไปหน่อยไหม
“พอเถอะเวินเวิน อย่าพูดเรื่องแบบนี้เลย ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ”
หานเวินเวินเหลือบมองเพื่อนสาว แล้วลุกไปเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้ตรงระเบียง
เธอพูดออกมาเหมือนรู้ล่วงหน้า
“ฉันรู้น่า ว่าเหอฉิงกำลังคิดอะไรอยู่ เธออยากถามฉันเรื่องที่สัปดาห์หน้าเธอกับหลินเจิ้งหรานจะกลับไปแข่งที่บ้านเกิดใช่มั้ย? ตอนนั้นหลินเจิ้งหรานเคยบอกว่า ถ้าเธอชนะ จะขออะไรก็ได้หนึ่งข้อ พอเราปรึกษากันแล้ว เธอเลือกจะขอ ‘จับมือ’ ใช่ไหมล่ะ?”
เหอฉิงที่นั่งกอดผ้าห่ม พยักหน้าช้า ๆ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ใช่…ฉันอยากรู้ว่า ถ้าฉันชนะ แล้วขอจับมือกับเขา เขาจะยอมมั้ย…”
หานเวินเวินนึกถึงวันที่ไปเดินตลาดกลางคืนกับหลินเจิ้งหราน พลางหันกลับมาถามอย่างแปลกใจ “ทำไมเขาจะไม่ยอมล่ะ? ตอนนี้เธอก็เป็นเหมือนแฟนของหลินเจิ้งหรานแล้วนะ แค่จับมือ เขาไม่ปฏิเสธหรอก แล้วก็…เขาเคยแบกเธอด้วยไม่ใช่เหรอ?”
เหอฉิงเม้มปาก สีหน้าเขิน ๆ ดูไม่มั่นใจ
“ก็…ถึงเราจะทำอะไรกันมาหลายอย่างตั้งแต่เด็ก แต่เรื่องของคนรัก ฉันไม่เคยทำอะไรกับเขาเลย ถ้าได้จับมือจริง ๆ ฉันคิดว่าความสัมพันธ์ของเราคงชัดเจนแล้วล่ะ…”
หานเวินเวินมองสีหน้าเขินอายของเธอ แล้วจินตนาการถึงภาพที่หลินเจิ้งหรานกับเหอฉิงจับมือกัน ใจรู้สึกหึงวูบหนึ่ง
แต่ความหึงนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว
เธอกลับมานั่งข้าง ๆ เหอฉิง ยิ้มให้กำลังใจ “สู้ ๆ นะ! เธอต้องทำได้แน่ พอถึงเวลานั้นก็กล้าขอเขาเลย!”
เหอฉิงก็ยิ้มออกมา ไม่ลังเลอีกต่อไป “อืม!”
หานเวินเวินลูบหัวเธอ แต่ในใจก็ยังแอบหึงมากขึ้นเรื่อย ๆ
คืนนั้นเอง ท่ามกลางความมืด หานเวินเวินแอบโทรหาหลินเจิ้งหราน นัดเจอกันลับ ๆ ที่มุมหนึ่งของหอพักชาย
หลินเจิ้งหรานมาถึงก็สงสัย “ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหาฉันอีกแล้ว?”
หานเวินเวินไม่ตอบ แค่ย่อตัวนั่งลง มองเขาด้วยแววตาอ้อน ๆ “ก็แค่อยากเจอน่ะ อยากให้นายโอ๋ฉัน”
หลินเจิ้งหรานนั่งลงข้าง ๆ ยื่นมือออกมา “ช่วงนี้เธอแอบมาหาฉันกี่ครั้งแล้วเนี่ย?”
หานเวินเวินจับมือเขาไว้ สอดนิ้วเข้าด้วยกัน แล้วเอาหัวพิงไหล่เขาอย่างออดอ้อน “จำไม่ได้แล้ว เยอะมากอยู่ จิ้งจอกอย่างฉันมันติดคนง่าย นายต้องตามใจฉันหน่อยนะ”
หลินเจิ้งหรานลูบหัวเธอ หานเวินเวินก็ยิ้มหลับตาอย่างมีความสุข
แต่ไม่นานเขาก็หยุดลูบ
หานเวินเวินงอแงทันที “อ้าว~ ลูบหัวฉันต่ออีกหน่อยสิ~”
“แล้วนี่มาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีหรอก แค่อยากให้ลูบหัวเฉย ๆ”
หลินเจิ้งหรานถอนหายใจ
หานเวินเวินยิ้มหลับตาอีกครั้ง เหมือนหูจิ้งจอกที่มองไม่เห็นกระดิกเบา ๆ ด้วยความพอใจ
“แค่อยากจะบอกว่า อย่าลืมนัดเดือนหน้านะ ต้องไปกับฉันล่ะ”
“อืม เธอพูดเรื่องนี้หลายรอบแล้วนะ”
— จบบท —
--------------------------------------------------
ฝากนิยายเรื่องอื่นด้วยนะครับ
1.สำนักนี้เพี้ยนรัก ข้าคนเดียวที่ฝึกฝน
2.ฉินซีฮ่องเต้ได้ยินเสียงในใจข้า