สุ่มคุณสมบัติใหม่ เปิดฉากมาก็ดวงมหาเฮง! ตอนที่ 20

ตอนที่ 20: พี่อู๋ซวง ท่านเข้าใจข้าผิดไปจริงๆ

“เสี่ยวฮั่ว เจ้าชนะแล้ว”

“ข้าจะรักษาสัญญา จากนี้ไป เจ้าคือกัปตันของทีมต่อสู้เพลิงรุ่งโรจน์”

หลิวฮั่วถูกช่วยพยุงขึ้นมาจากข้างล่างเวที

หลินเฟิงเหลือบมองแสดงความยินดี

ศักยภาพของเจ้าหมอนี่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าพี่น้องสือ

แต่ก็เท่านั้นแหละ

ก็แค่กลุ่มไก่อ่อนจิกกัน

อนิจจา!

หลินเฟิงส่ายหัวอย่างเสียดาย พลางถอนหายใจ

ฮั่วอู๋ซวงเฝ้ามองหลินเฟิงขมวดคิ้ว ถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ท่าทางนั้น มันคือความเสียดายรึ?

เขากำลังเสียดายอะไร?

เป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาอยากจะต่อสู้?

แต่น่าเสียดายที่นี่เป็นเรื่องภายในของทีมต่อสู้สถาบันเพลิงรุ่งโรจน์ของพวกเขา เขาจึงไม่สามารถเข้าร่วมได้?

มันก็สมเหตุสมผล เขาได้ยินมานานแล้วว่าโรงเรียนหลวงรับแต่พวกไร้ค่าและพวกเสเพลเข้ามา

หลินเฟิง อัจฉริยะคนนี้ คงจะเป็นข้อยกเว้นในหมู่พวกเขา

ราชันผู้โดดเดี่ยวย่อมปรารถนาการยอมรับจากคนในระดับเดียวกันเสมอ

ฮั่วอู๋ซวงพยักหน้าด้วยความมั่นใจ ก้าวไปข้างหน้าและตบไหล่หลินเฟิง

“หลินเฟิง อย่าถอนหายใจอีกเลย”

“ถ้าเจ้าอยากจะสู้ ข้าจะประลองกับเจ้าสักตั้ง”

หลินเฟิงค่อนข้างงุนงงกับคำพูดที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยของฮั่วอู๋ซวง

อะไรนะ? ข้ากำลังคิดอะไรอยู่?

ทำไมต้องประลองด้วย?

ก่อนที่หลินเฟิงจะทันได้ตอบสนอง ฮั่วอู๋ซวงก็กระโจนขึ้นไปบนเวทีประลองแล้ว

เสี่ยวฮั่วที่รู้ความ รีบก้าวลงจากเวทีอย่างรวดเร็ว

“หลินเฟิง ขึ้นมาสิ มาประลองกัน”

ฮั่วอู๋ซวงยื่นมือออกไป เชื้อเชิญเขาอย่างจริงใจ

“หลินเฟิง?”

“เขาคือหลินเฟิงจากโรงเรียนหลวงระดับต้นที่ท่านคณบดีเคยพูดถึงบ่อยๆ งั้นรึ?”

“นั่นมันฮั่วอู๋ซวงไม่ใช่รึ? เขาบอกว่าจะสู้กับใครนะ??”

“ลูกชายของท่านคณบดีจะสู้กับอัจฉริยะจากโรงเรียนหลวงรึ? นี่มันน่าดูชมจริงๆ”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีจากด้านล่างเวที และทุกสายตาก็จับจ้องมาที่หลินเฟิง

แม้แต่ฮั่วอู่ที่ยืนอยู่ข้างล่าง ก็มองไปที่ฮั่วอู๋ซวงบนเวทีด้วยสีหน้าว่างเปล่า

พี่ชาย... ท้าหลินเฟิง?

ทำไมกัน?

เป็นไปได้หรือไม่ว่า...

นางนึกถึงสิ่งที่นางเคยพูดไว้ตอนเด็กๆ

ฮั่วอู่: “หึ! ข้า ฮั่วอู่ จะแต่งงานกับคนที่สามารถเอาชนะข้าได้เท่านั้น!”

จะเป็นไปได้จริงๆ รึ?

พี่ชายน่ารำคาญคนนี้คิดว่าข้าชอบหลินเฟิงและต้องการจะทดสอบความแข็งแกร่งของเขาสินะ?

บัดซบเอ๊ย เห็นได้ชัดว่าเป็นหลินเฟิงที่ชอบข้าต่างหาก เข้าใจไหม

ข้ายังไม่ได้ตกลงเลยด้วยซ้ำ แล้วฮั่วอู๋ซวงจะรีบร้อนไปไหน!

น่ารำคาญ!

ฮั่วอู่บ่นในใจ แต่ใบหน้าของนางกลับปรากฏรอยแดงระเรื่ออย่างเขินอาย

หลินเฟิงมองไปที่ท่าทางบิดไปมาของฮั่วอู่ข้างๆ เขา รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เดี๋ยวนะ ทำไมเจ้าต้องหน้าแดงด้วย?

ข้ายังไม่ได้จีบเจ้าเลยนะตอนนี้

ไม่เห็นรึไงว่าพี่ชายของเจ้าบนเวทีกำลังจะอัดข้าอยู่แล้ว?

“เจ้าหลินเฟิงนี่ไม่กลัวเลยรึไง?”

“ดูสิ เขามัวแต่สบตากับฮั่วอู่อยู่ข้างล่างนั่น เขาคงกลัวที่จะขึ้นไปและอยากให้ฮั่วอู่ช่วยเขาสินะ”

หลินเฟิงได้ยินการสนทนาจากคนสองสามคนที่อยู่ใกล้เขา ใบหน้าของเขาก็มืดลงทันที และเขารู้สึกพูดไม่ออกในใจ

ข้ากลัวที่จะขึ้นไปรึ? บ้านแกสิ

เจ้าด่าใครอยู่?

เขาเคยหักแขนหวังเหล่ย และในการแข่งขันเพราะความโกรธ ก็ทำให้แขนขาของหวังเซี่ยงพิการ เขาเคยกลัวที่ไหนกัน?

ดวงตาของหลินเฟิงหรี่ลง ไม่สนใจคำพูดของคนรอบข้างอีกต่อไป และเดินตรงขึ้นไปบนเวที

“ฮ่าๆๆๆ! หลินเฟิง ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนแบบนี้”

“วันนี้ ข้าจะสนองความปรารถนาของเจ้า!”

หลินเฟิงโบกมืออย่างจนใจ ทำท่าเตรียมพร้อมต่อสู้

ข้างล่างเวที ฮั่วอู่จ้องมองฮั่วอู๋ซวงด้วยสายตาที่ดุร้าย

ถ้าวันนี้เจ้ากล้าทำร้ายหลินเฟิงล่ะก็ เจ้าตายแน่

บนเวที ฮั่วอู๋ซวงรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ราวกับว่าเขาเหลือบไปเห็นสายตาที่ดุร้ายของน้องสาวเขาที่หางตา

ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ ฮั่วอู๋ซวงปลอบใจตัวเอง

นางต้องกำลังมองไปที่หลินเฟิงใช่ไหม?

ท้ายที่สุดแล้ว วันนี้หลินเฟิงเมินเฉยต่อฮั่วอู่ในตอนแรก ซึ่งทำให้นางโกรธ

ตอนนี้นางคงจะยังโกรธเรื่องนั้นอยู่

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องเอาชนะหลินเฟิงให้ได้ในภายหลังเพื่อที่จะปลอบใจน้องสาวของเขาอย่างเหมาะสม

“ขอโทษนะ หลินเฟิง”

“ฮั่วอู๋ซวง อายุ 13 ปี วิญญาณยุทธ์: มังกรเพลิงเขาเดียว อัคราจารย์วิญญาณสายโจมตีระดับ 26”

ฮั่วอู๋ซวงถูจมูกของเขา และวงแหวนวิญญาณสีเหลืองสองวง ซึ่งเป็นการจัดเรียงที่สมบูรณ์แบบ ก็สว่างขึ้นที่เท้าของเขา

ผู้ชมด้านล่างอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ

“สมกับที่เป็นลูกชายของท่านคณบดี”

แม้แต่เสี่ยวฮั่วที่เพิ่งเดินลงไป ก็ยังประหลาดใจอยู่บ้าง

ในฐานะสมาชิกที่แข็งแกร่งที่สุดของทีมต่อสู้ในปัจจุบัน พรสวรรค์ของอู๋ซวงนั้นเทียบเท่าหรืออาจจะเหนือกว่าของเขาเอง

“หลินเฟิง ข้าจะให้เจ้าโจมตีก่อน”

“อย่างไรเสีย ข้าก็แก่กว่าเจ้า”

ฮั่วอู๋ซวงยิ้มเล็กน้อย คิดว่าไม่ว่าข่าวลือภายนอกจะแข็งแกร่งเพียงใด เด็กอายุ 12 ปีจะแข็งแกร่งได้สักแค่ไหน?

เขาลอบตัดสินใจว่าจะประลองกับหลินเฟิงสองสามกระบวนท่าหลังจากที่หลินเฟิงโจมตี

เขาจะเอาชนะหลังจากปล่อยให้เขาสนุกไปก่อน ท้ายที่สุด เขายังต้องรักษาหน้าตาเพื่อชื่อเสียงของเขา

ในขณะนี้ หลินเฟิงเพียงแค่ยืนนิ่งโดยไม่ปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของเขา

“ท่าน—แน่ใจรึ?”

หลินเฟิงเลิกคิ้ว มองอย่างไม่เชื่อสายตา

“มาเถอะ อย่าเขินอายไปเลย”

ฮั่วอู๋ซวงทำท่าป้องกัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ กระตือรือร้นที่จะลอง

“ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง รัดสังหารมังกรเพลิง”

หลินเฟิงส่ายหัวอย่างจนใจและยื่นมือขวาออกไป ปลดปล่อยทักษะวิญญาณของเขา

มังกรเพลิงขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่ฮั่วอู๋ซวง

ฮั่วอู๋ซวงไม่มีเวลาให้คิด

“ทักษะวิญญาณที่สอง เกล็ดมังกรเพลิง”

โล่ที่สร้างจากเกล็ดมังกรปรากฏขึ้นต่อหน้าฮั่วอู๋ซวง

ฮั่วอู๋ซวงพยายามดิ้นรนเพื่อต้านทานแรงกระแทกอันทรงพลังของมังกรเพลิงตรงหน้าเขา ขณะที่พูดพึมพำกับตัวเอง

“เจ้า... เจ้าจะบอกข้ารึว่านี่คือเด็กอายุ 12 ปี?”

ข้างล่างเวที ฮั่วอู่และฝูงชนมองหลินเฟิงบนเวที สงบนิ่งและเยือกเย็น แสดงฝีมืออย่างง่ายดาย ด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง

“อ๊า~”

ฮั่วอู๋ซวงคำราม เพิ่มพลังวิญญาณของเขา แทบจะไม่สามารถต้านทานแรงกระแทกและทรงตัวได้

แต่มังกรเพลิงตรงหน้าเขายังคงพุ่งเข้าหาเขาต่อไป

ฝั่งตรงข้าม ฝ่ามือของหลินเฟิงขยับเล็กน้อย เพิ่มพลังของมังกรเพลิง

ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ

โล่เกล็ดมังกรแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที และฮั่วอู๋ซวงก็ถูกส่งลอยออกไป กลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ

“แค่ก แค่ก แค่ก”

ร่างกายของฮั่วอู๋ซวงสั่นสะท้าน และเขาไอเป็นเลือดออกมาจากมุมปากไม่หยุด ทุกครั้งที่หายใจเข้าอย่างรวดเร็วก็มาพร้อมกับความเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ทั้งสนามประลองเงียบกริบ ยังคงเป็นเช่นนั้นเป็นเวลานาน

เสี่ยวฮั่วที่กำลังชมการต่อสู้ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เจ้าหลินเฟิงนี่มันสัตว์ประหลาดประเภทไหนกัน?

ฮั่วอู่เดินไปข้างหน้าด้วยสีหน้าเป็นห่วงและช่วยพยุงฮั่วอู๋ซวงขึ้น

อัคราจารย์วิญญาณสายรักษาก็รีบขึ้นไปรักษาฮั่วอู๋ซวงอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นอะไรมาก แค่บาดแผลภายนอก”

“ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

หลินเฟิงเดินลงจากเวทีและก้าวไปข้างหน้าเพื่อถามอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

เขาควบคุมความแข็งแกร่งของเขาในตอนท้ายแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นนี้

“ข้าไม่เป็นไร ข้าประมาทไปเอง”

“แค่ก แค่ก แค่ก!”

“ข้าไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะทรงพลังขนาดนี้ หลินเฟิง”

“ดูเหมือนว่าสถาบันเพลิงรุ่งโรจน์ของเราคงจะหาคู่ต่อสู้ให้เจ้าไม่ได้แล้ว”

ฮั่วอู๋ซวงกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด สีหน้าของเขาหดหู่

“ข้าไม่ได้มองหาคู่ต่อสู้นะ”

หลินเฟิงรู้สึกพูดไม่ออกในใจ

ตอนนี้ อย่างน้อยจากคำพูดของฮั่วอู๋ซวง เขาสามารถอนุมานได้ว่าฮั่วอู๋ซวงเข้าใจผิดไปว่าเขากำลังมองหาการต่อสู้ ดูเหมือนว่าคีย์เวิร์ด 'จินตนาการสุดล้ำ' จะได้ผลแล้ว

“พี่อู๋ซวง ท่านเข้าใจข้าผิดไปแล้ว”

“ข้าไม่ได้คิดที่จะหาคู่ต่อสู้จริงๆ”

หลินเฟิงพูดกับฮั่วอู๋ซวงด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้ารู้ เจ้าไม่ต้องปลอบใจข้าหรอก หลินเฟิง”

“แพ้ก็คือแพ้ ไม่มีอะไรน่าอาย”

“ตั้งแต่แรกเริ่ม เมื่อข้าเห็นแววตาของเจ้าขณะที่เจ้ามองเสี่ยวฮั่ว ข้าก็บอกได้ถึงความปรารถนาในการต่อสู้ของเจ้า”

“ข้าคิดว่าข้าสามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าได้”

“ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินตัวเองสูงเกินไป”

“ท่านพ่อพูดถูก เจ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ”

“ข้าไม่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเจ้า ข้ายอมรับผลลัพธ์นี้ได้”

ดวงตาของฮั่วอู๋ซวงทอดต่ำลง ราวกับว่าเขาได้ปฏิเสธผลของความพยายามอย่างหนักของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

หลินเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรในชั่วขณะ

เขามองไปที่ฮั่วอู๋ซวงซึ่งดูเหมือนวิญญาณยุทธ์จะแตกสลาย และรู้สึกจนปัญญา

จบตอน