บทที่ 87 ตบสั่งสอน

###

วานรอสูรนอนขดตัวอยู่บนพื้น กุมขาซ้ายที่หักครวญครางอย่างน่าสงสาร ราวกับอ่อนแอไร้ทางสู้

หากไม่ใช่เพราะขนาดตัวที่แม้นอนหมอบแล้วยังสูงกว่าเจียงลี่ และบันทึกในวิชาประเมินที่ระบุชัดว่ามัน "เจ้าเล่ห์กระหายเลือด" เขาอาจจะเผลอใจอ่อนเข้าให้แล้ว

เสียงเสียดสีของโซ่เหล็กกับพื้นหินดังขึ้นเป็นระยะ

บนใบหน้าขนดกที่น่าเกลียดราวกับปีศาจนั้น ปรากฏรอยยิ้มแห่งชัยชนะเล็กน้อย

แม้ว่าจะหมอบแนบพื้น วานรอสูรก็ยังตั้งใจเงี่ยหูฟัง

มันได้ยินเสียงโซ่เหล็กเข้าใกล้เรื่อย ๆ หากมนุษย์นั่นกล้าเข้ามาภายในระยะสิบเมตร มันมั่นใจว่าจะสามารถพุ่งเข้าไปฉีกเหยื่อให้แหลกคามือได้ทันที

ปัง!

ขณะที่มันกำลังรอคอยอย่างใจเย็น หินก้อนขนาดศีรษะคนก็ถูกขว้างมากระแทกใส่มัน แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

โฮก!

วานรอสูรส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ แต่ก็ยังไม่ยอมขยับตัว ยังคงอดทนรอโอกาสเหมาะ

แม้ก้อนหินจะเจ็บปวด แต่ตราบใดที่ไม่โดนจุดสำคัญ ก็ไม่ส่งผลอะไรใหญ่โต ความอดทนนี้จะทำให้เหยื่อประมาท!

มันภาคภูมิใจกับความเจ้าเล่ห์ของตัวเองนัก

อย่างไรก็ตาม หลังจากขว้างหินก้อนแรกแล้ว เจียงลี่กลับไม่ยอมหยุด หินก้อนแล้วก้อนเล่าพุ่งกระแทกร่างวานรยักษ์จนร้องลั่น

ในการต่อสู้กับมันเมื่อครู่ แม้เวลาจะสั้น แต่สนามรบก็พังจนมีเศษหินกระจัดกระจายเต็มไปหมด นั่นกลายเป็นกระสุนในมือเจียงลี่

หากไม่ใช่วานรตัวนี้ปกป้องขาซ้ายไว้แน่น เจียงลี่คงเล็งโจมตีตรงนั้นไม่หยุดแน่นอน

เวลาผ่านไป วานรอสูรรู้สึกว่าร่างกายเหมือนถูกหินถมทับจนแทบขยับไม่ได้

"ไอ้มนุษย์บัดซบ มันไม่รู้จักความเมตตาเลยหรือยังไง!" วานรอสูรคับแค้นใจจนโกรธจัด

โฮก!

ทนไม่ไหวอีกต่อไป!

วานรอสูรสูงสี่เมตรลุกพรวดขึ้นตั้งใจจะฉีกกระชากเจียงลี่ให้แหลก

แต่...เปรี๊ยะ!

เสียงโซ่เหล็กตึงแน่นทันที มันถูกพันรัดจนขยับไม่ได้!

เจียงลี่ใช้จังหวะที่วานรมัวแต่ตั้งรับการขว้างหิน ค่อย ๆ ลากโซ่จองมังกรพันรัดร่างมันทีละชั้น

ด้วยทักษะการใช้โซ่ที่ชำนาญ โซ่ที่เคยหลวม ๆ บัดนี้ถูกแรงดิ้นของวานรทำให้รัดแน่นยิ่งกว่าเดิม

ด้วยขาซ้ายที่หักไปแล้ว บวกกับร่างที่ถูกพันรัดแน่น ตอนนี้แม้แต่นั่งให้ตรงตัวยังทำไม่ได้ จะหวังให้ลุกไปฉีกเจียงลี่ก็เลิกหวัง

วานรอสูรพยายามกระชากโซ่สุดกำลัง แต่โซ่จองมังกรไม่ใช่โซ่ธรรมดา

ถึงแม้จะมีการคุยโวว่าโซ่นี้สามารถจองจำมังกรได้ แต่ก็ไม่ถึงกับไร้เหตุผล วานรเด็กตัวเดียวไม่มีทางทำลายได้แน่นอน

เมื่อเห็นศัตรูหมดหนทางขัดขืน เจียงลี่ก็ฉวยโอกาสเดินเข้ามาใกล้ ตบเข้าที่ศีรษะของมันฉาดใหญ่!

ตั้งแต่แรก เจียงลี่ก็สังเกตแล้วว่า กะโหลกของเจ้าวานรนี่แข็งแกร่งผิดมนุษย์มนา

ดังนั้นแทนที่จะใช้กำปั้นทื่อ ๆ ต่อย เขาเลือกใช้ฝ่ามือเบา ๆ ตบแทน

ปัง!

ฝ่ามือเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณฟาดเข้าที่หูขวาของวานรอสูร คลื่นพลังพุ่งทะลุผ่านเข้าหูอย่างรุนแรง ทำให้เยื่อแก้วหูฉีกขาดทันที พลังทะลวงเข้าสู่สมองโดยตรง!

เส้นเลือดสีแดงไหลทะลักออกมาจากรูหูของวานรอสูร เจ้าสัตว์ยักษ์ถึงกับมึนงงไปครู่หนึ่ง

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เจียงลี่ก็ตวัดฝ่ามือตบเข้าอีกข้าง!

ปัง!

ลมปราณสองสายจากรากวิญญาณธาตุไม้และหยินหลั่งทะลักเข้าไปทางรูหูอีกด้าน พลังทั้งสองปะทะกันภายในกะโหลกศีรษะของวานรอย่างรุนแรง เกือบทำให้กระโหลกมันระเบิด

ร่างยักษ์ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสดทะลักไหลออกจากหูทั้งสองข้างเป็นสาย

แม้กระทั่งน้ำไขสันหลังสีเหลืองจาง ๆ ก็ปนออกมาด้วย แสดงให้เห็นว่าฝ่ามือสองครั้งนี้รุนแรงถึงเพียงไหน

"อาจารย์ ศิษย์ชนะแล้ว"

เจียงลี่หอบหายใจสองครั้ง แล้วโค้งคำนับไปยังผู้อาวุโสเหอที่ยังยืนอยู่บนกรงเหล็ก

"ทำได้ดี ตามสัญญา โซ่จองมังกรนี้ก็ตกเป็นของเจ้า"

น้ำเสียงช่วงแรกยังดังมาจากกรง แต่พอพูดจบ ผู้อาวุโสเหอก็ปรากฏตัวข้างกายเจียงลี่เรียบร้อยแล้ว

เขาสะบัดมือ ปลดโซ่จองมังกรออกจากตัวเจียงลี่และวานรอสูร โซ่ยักษ์ยาวสองร้อยเมตรย่นสั้นลงทันตาเหลือเพียงยี่สิบเมตร ขนาดก็หดลงเหลือพอดีมือ ก่อนจะตกอยู่ในมือของเจียงลี่

ของดีที่ทั้งยืดได้หดได้ ทั้งหนาได้บางได้!

"ขอบพระคุณอาจารย์!"

เจียงลี่รีบรับโซ่เหล็กที่ดูเหมือนธรรมดาไว้ในมือ คารวะขอบคุณทันที

โซ่นี้แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ ระดับของมันคงไม่ต่ำแน่นอน นับจากนี้ไปเขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องสมบัติโดนทำลายง่าย ๆ อีกแล้ว

"อืม กลับไปหมั่นหลอมกลืนมันเสียให้ดี ในอนาคตเจ้าจะได้ใช้มันอีกมาก"

คำพูดนี้ แฝงความหมายว่าการต่อสู้แบบโหดร้ายทารุณจะยังมีตามมาอีก

เจียงลี่อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ พอมองเห็นรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่บนหน้าของอาจารย์ เขาก็พอเดาได้ว่า คู่ต่อสู้ในอนาคตของตนคงจะโหดหินขึ้นเรื่อย ๆ

"เจ้าทำได้ดี ข้าพอใจมาก การทดสอบวันนี้ถือว่าผ่าน"

"ตอนนี้ ไปควักหัวใจของวานรอสูรนั่นออกมา แล้วขุดหลุมฝังมันที่ตรงโน้น"

ผู้อาวุโสเหอชี้ไปยังพื้นที่หินแข็งเรียบมันทางด้านหนึ่ง

หมายความว่า ต้องขุดหลุมฝังศพบนหินนั่นเอง

มุมปากเจียงลี่กระตุก ก่อนหันซ้ายแลขวาทำหน้าตาไร้เดียงสา

"อาจารย์ แล้วเครื่องมือขุดล่ะขอรับ?"

ผู้อาวุโสเหอเหลือบมองเขานิดหนึ่งก่อนยิ้มพลางกล่าว

"ในฐานะสายฝึกกาย ร่างกายและมือของเจ้าก็คือเครื่องมือที่ดีที่สุดแล้ว"

"หากทำไม่สำเร็จ วันนี้อย่าหวังจะได้กลับ"

พูดจบ ผู้อาวุโสเหอก็ทิ้งหีบเย็นไว้หนึ่งใบ แล้วหันหลังจากไป ก้าวสองสามก้าวก็หายวับจากสายตาของเจียงลี่