ตอนที่ 11 เพื่อนสนิทที่ไม่ธรรมดาของโยสึยะ มิโกะ

สัญญาไม่สามารถปกปิดโดยเจตนาได้ นี่เป็นหนึ่งในข้อจำกัดเช่นกัน

ดังนั้น โรเซ็นจึงอธิบายอย่างชัดเจนว่าเด็กสาวจะได้อะไรและจะเสียอะไรไปหลังจากเซ็นสัญญา

“ถ้าคุณเซ็นสัญญากับผม คุณจะได้รับพลังในการกำจัดวิญญาณ และคุณจะเติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกว่าจะถึงวันที่ไม่มีวิญญาณตนใดสามารถทำร้ายคุณได้ ในสายตาของคุณ พวกมันจะอ่อนแอเหมือนมด”

“แล้ว... ราคาที่ต้องจ่ายคืออะไรคะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กสาวก็รู้สึกหวั่นไหวอย่างมาก แต่เธอก็ไม่ได้ถูกผลประโยชน์มหาศาลตรงหน้าบดบังจนหน้ามืดตามัว

ของฟรีไม่มีในโลก

อย่างที่ทราบกันดีว่า เกมที่เล่นฟรีคือเกมที่แพงที่สุด

“หลังจากเซ็นสัญญาแล้ว คุณจะไม่ใช่มนุษย์ปุถุชนอีกต่อไป แต่จะเป็นบริวารของผม ไม่สามารถขัดขืนหรือทรยศผมได้”

“นั่นหมายถึง... อิสรภาพเหรอคะ”

เด็กสาวลดสายตาลง

และโรเซ็นก็พยักหน้าเล็กน้อย

พลังมาพร้อมกับราคาที่ต้องจ่าย นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้และเป็นการตัดสินใจส่วนบุคคลล้วน ๆ

บางคนยอมทำทุกอย่างเพื่อพลัง

ในขณะที่บางคนยอมตายดีกว่ารับของบริจาค

เห็นได้ชัดว่าโยสึยะ มิโกะ อยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ถ้าเป็นเงื่อนไขอื่น เธออาจจะตกลงไปอย่างหุนหันพลันแล่นแล้ว

แต่การสูญเสียอิสรภาพนั้นถูกอธิบายไว้อย่างคลุมเครือทีเดียว

“ไม่ต้องรีบตัดสินใจหรอก การตัดสินใจที่เกิดขึ้นภายใต้อิทธิพลของอารมณ์มักจะเสียใจได้ง่ายในภายหลัง ผมไม่อยากให้บริวารคนแรกของผมต้องมานั่งถอนหายใจอยู่ตลอดเวลา”

โรเซ็นกล่าว

เมื่อได้ยินดังนั้น โยสึยะ มิโกะ ก็มองไปที่โรเซ็นด้วยความประหลาดใจ

“เอ่อ คือ... ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีค่ะ งั้น ขอเวลาฉันสักคืนได้ไหมคะ ฉันจะลองคิดดู”

“ได้สิ”

พูดจบ โรเซ็นก็พยักหน้า

แล้วเขาก็ถามว่า

“เธอเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายโซบุเหรอ”

“ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อเดือนที่แล้ว”

จากนั้นโรเซ็นก็ถามถึงชั้นเรียนของเธอและพบว่าห้องเรียนของโยสึยะ มิโกะ อยู่คนละฟากของอาคารเรียนกับเขาเลย

ไม่น่าแปลกใจเลยที่โรเซ็นไม่เคยสังเกตเห็นการปรากฏตัวของโยสึยะ มิโกะ ในช่วงเดือนที่ผ่านมา

ท้ายที่สุดแล้ว ด้วยวงสังคมที่จำกัดของเด็กสาว—ที่มีเพียงฮานะ ยูริคาวะ เป็นเพื่อน—จึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่เคยเห็นเธอ

“ถ้างั้น ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้ว ก็มาหาผมที่ดาดฟ้าของอาคารเรียนตอนพักกลางวันพรุ่งนี้นะ”

“เอ๊ะ รุ่นพี่ก็เป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายโซบุเหมือนกันเหรอคะ”

“ใช่แล้ว ไม่รู้สึกว่าจู่ ๆ ผมก็ดูติดดินขึ้นมาบ้างเหรอ”

โรเซ็นพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

“โอ้ อยากกินแตงโมหน่อยไหม”

เขายังไม่ลืมว่าตัวเองกำลังถือของหนักอยู่

แตงโมลูกใหญ่ ถ้าไม่กินวันนี้แล้วใส่ตู้เย็นไว้แค่ครึ่งลูก รสชาติก็จะเสียไป

ถ้าเขาอยู่ในประเทศจีน แน่นอนว่าโรเซ็นคงไม่ใส่ใจ

อย่างไรก็ตาม แตงโมในญี่ปุ่นนั้นแพงหูฉี่ การทำแบบนั้นคงจะสิ้นเปลืองไปหน่อย

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ใกล้ชิดกับเด็กสาวมากขึ้น ในเมื่อเป็นเพื่อบริวารในอนาคตของเขา มันก็ไม่ถือว่าสิ้นเปลือง

ส่วนที่ว่าทำไมเขาถึงมั่นใจนัก เหตุผลง่าย ๆ เลย

โยสึยะ มิโกะ จะไม่ปฏิเสธที่จะเป็นผู้เหนือธรรมดา พวกวิญญาณส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อชีวิตประจำวันของเธอไปแล้ว และถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป เธอจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนก็ยังเป็นคำถาม

หนึ่งคืน

ไม่สิ บางทีในตอนที่โยสึยะ มิโกะ ถูกวิญญาณทำให้ตกใจอีกครั้ง เธอก็จะไม่ลังเลอีกต่อไป

ทั้งสองคนมาถึงโต๊ะหินข้างสวนสาธารณะ

โรเซ็นเสกมีดผลไม้ออกมาอย่างสบาย ๆ ทำให้เด็กสาวตกใจเป็นอย่างมาก

“นี่คือเวทมนตร์เหรอคะ”

แต่โรเซ็นสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นและไม่ได้หันหลังกลับ มันเป็นไปไม่ได้

“หนึ่งในความสามารถของผม”

“ถ้าคุณมาเป็นบริวารของผม การเหาะเหินเดินอากาศและดำดินจะเป็นเรื่องง่ายดาย”

โรเซ็นพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

การแสดงพลังอย่างเหมาะสมก็เป็นหนทางหนึ่งในการดึงดูดเช่นกัน

เมื่อได้ยินดังนั้น โยสึยะ มิโกะ ก็รู้สึกทึ่งในทันที แล้วจึงเงียบ ๆ กัดแตงโมไปคำหนึ่ง

เมื่อกัดเข้าไปคำหนึ่ง น้ำแตงโมสีแดงฉานก็ไหลล้นออกมา

“อร่อยมากเลยค่ะ”

น้ำที่หอมหวานและอร่อยไหลผ่านริมฝีปากและฟันของเธอ และความรู้สึกสดชื่นก็เบ่งบานในทันที

ความหดหู่จากการถูกวิญญาณทำให้ตกใจเมื่อครู่ก็ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น

“ถ้าเสี่ยวฮวาอยู่ที่นี่ด้วย เธอคงกินคนเดียวไปครึ่งลูกแน่ ๆ”

ฮานะ ยูริคาวะ เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเธอ

หนึ่งในเหตุผลที่เธอยังอยากไปโรงเรียนก็เพราะการมีอยู่ของฮานะ ยูริคาวะ

การได้พูดคุยกับเธอสามารถขจัดความหดหู่ของเธอไปได้ครึ่งหนึ่ง

โรเซ็นรู้จักฮานะ ยูริคาวะ

แม้ว่าเธอจะไม่ใช่ตัวเอก แต่การมีอยู่ของเธอก็ไม่ได้น้อยเลย

เธอและโยสึยะ มิโกะ ต่างก็มีร่างกายที่ดึงดูดวิญญาณได้ง่าย แต่เมื่อเทียบกับโยสึยะ มิโกะ ที่จะตายทันทีเมื่อสัมผัส วิญญาณธรรมดาจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่านด้วยออร่าแห่งชีวิตที่เข้มข้นที่แผ่ออกมาจากฮานะ ยูริคาวะ หากพวกมันเข้าใกล้

นอกจากนั้น เธอยังมีหน้าอกที่ใหญ่มากอีกด้วย

เธอเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะมาเป็นบริวาร โรเซ็นคิด

หลังจากดึงโยสึยะ มิโกะ เข้ามาเป็นพวกแล้ว การทำให้ฮานะ ยูริคาวะ เป็นเป้าหมายต่อไปอาจจะสำเร็จได้ง่ายขึ้น

“ถ้างั้น... รุ่นพี่ ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ พรุ่งนี้เจอกันค่ะ”

โยสึยะ มิโกะ โค้งคำนับแล้วหันหลังเดินจากไปในอีกทิศทางหนึ่ง

โรเซ็นก็กลับบ้าน อาบน้ำ แล้วจึงเปิดกลุ่มแชทขึ้นมา

จบตอน