บทที่ 165

บทที่ 165

“ฉันเข้าใจค่ะว่านี่เป็นความลับ พวกคุณไม่จำเป็นต้องพูดรายละเอียดมากเกินไป แต่ขอแค่ทิศทางกว้าง ๆ ก็พอ… หรือไม่ก็บอกฉันมาเลยว่าในชิปนั้นอาจจะมีอะไรก็ได้” ซูลั่วถอยคนละก้าวเพื่อให้พวกเขาเลือก

จริง ๆ แล้วเธอก็อยากรู้ตั้งแต่แรกว่าในชิปมีอะไร แต่คิดว่าอีกฝ่ายคงยอมรับได้ยาก เลยเสนอว่าจะขอรู้รายละเอียดภารกิจก่อน จากนั้นก็ค่อยถอยกลับมาอย่างอื่นแทน

นี่ก็เหมือนกับเวลาที่คนอื่นไม่อนุญาตให้คุณเปิดหน้าต่าง แต่พอคุณบอกว่าจะรื้อหลังคาออกไปเลย อีกฝ่ายก็คงจะยอมให้เปิดหน้าต่างแล้ว

“คุณซูยังไม่ได้ดูชิปเลยเหรอครับ” ตู้เทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขานึกว่าใครก็ตามที่ได้ชิปไปจะต้องทนความเย้ายวนไม่ได้แล้วลองเปิดดูแล้วเสียอีก

ซูลั่วส่ายหน้าเล็กน้อย “แน่นอนว่าไม่ค่ะ กลัวว่าถ้าดูแล้วเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นจะทำยังไงคะ? พวกคุณแค่บอกในสิ่งที่บอกได้เพื่อให้ฉันสบายใจก็พอแล้วค่ะ”

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ในใจของซูลั่วกลับไม่ได้คิดอย่างเดียวกัน

เธอไม่เปิดดูไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น แต่เป็นเพราะกลัวว่าในชิปจะมีไวรัสฝังไว้ เผื่อว่าตัวชิปไม่ได้มีปัญหาแต่ของข้างในมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ ตอนนั้นคงเป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นที่ทำให้ต้องตายจริง ๆ แล้ว

โลกก่อนหน้านี้ของเธอยังมีไวรัสหลายชนิดที่สร้างความปั่นป่วนให้กับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของมนุษย์เพื่อหากำไรได้เลย นี่คือยุคดวงดาวที่เทคโนโลยีก้าวหน้ากว่ามาก เธอยิ่งไม่สามารถรับประกันได้ว่าข้างในจะไม่มีของแปลก ๆ อยู่

อีกอย่าง ถึงแม้จะไม่มีไวรัส ในชิปที่สำคัญขนาดนี้ส่วนใหญ่น่าจะมีข้อมูลที่เข้ารหัสไว้… เธอไม่ได้เป็นบุคลากรด้านเทคนิคที่เก่งกาจอะไร จะไปแกะรหัสได้อย่างไร

แน่นอนว่ามีความเป็นไปได้ที่นี่จะเป็นเพียงชิปที่ใช้เก็บข้อมูลเท่านั้น ไม่มีไวรัสและไม่มีการเข้ารหัสใด ๆ...

แต่แล้วไงล่ะ?

ยังไงเธอก็ไม่มีตาทิพย์ ไม่เห็นว่าข้างในมีอะไรอยู่ และไม่มีทางที่จะเสี่ยงโดยเด็ดขาด

แต่ในสายตาของอีกฝ่าย คำพูดของเธอในครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย

เธอมีชิป สามารถเปิดดูได้แต่ไม่ได้เปิดดู ก็สามารถพิสูจน์ได้จากอีกมุมหนึ่งว่าเธอไม่ได้สนใจมัน ดังนั้นถึงแม้จะเปิดเผยเนื้อหาภายในก็ไม่เป็นไร

สำหรับความระมัดระวังของซูลั่ว ตู้เทียนและเวินจื่อหรงเข้าใจได้ดี เพราะไม่มีใครอยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องไม่ดีบางอย่างโดยไม่มีเหตุผล

“ข้างในนี้มีรายชื่อกับข้อมูลการวิจัยอยู่” ตู้เทียนพูดจบก็หุบปากทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถพูดอะไรต่อได้แล้ว

ส่วนเวินจื่อหรงก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นเป็นครั้งแรก แต่คำพูดของเขาก็ไม่ใช่อะไรนอกจากการปลอบโยนซูลั่ว และบอกว่าเรื่องนี้จะไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเธออย่างแน่นอน

ซูลั่วตั้งใจที่จะล้วงข้อมูล แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนโง่

ตู้เทียนแค่บอกว่ามีรายชื่อและข้อมูลการวิจัยอยู่ ซูลั่วก็คงเดาอะไรไม่ออก

รายชื่ออาจจะหมายถึงรายชื่อสมาชิกขององค์กรที่นักรบคนนี้เป็นสายลับอยู่… แต่ก็ไม่รู้ว่าองค์กรนี้ทำอะไร?

ก็ยังไม่รู้อยู่ดี

ข้อมูลการวิจัยก็เช่นกัน ถ้าไม่รู้ทิศทางการวิจัย พูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยอมบอกตามที่เธอร้องขอแล้ว และเวินจื่อหรงก็เปลี่ยนเรื่องแล้ว ดังนั้นซูลั่วจึงไม่ได้คะยั้นคะยออะไรอีก เพียงแต่ตอนที่ส่งมอบชิป เธอก็ได้สอบถามถึงสถานการณ์ของนักรบ ‘สายลับ’ คนนั้น

“ผมขอขอบคุณคุณซูแทนนักรบท่านนั้นสำหรับความเป็นห่วงครับ…” ตอนนี้พวกเขาได้ชิปที่สำคัญที่สุดมาอยู่ในมือแล้ว แถมคำพูดที่ซูลั่วแสดงความห่วงใยนักรบยังทำให้เขารู้สึกประทับใจ ดังนั้นตู้เทียนจึงผ่อนคลายลงไม่น้อย “แม้จะยังอยู่ในอาการโคม่า แต่เขาก็มีอาการที่ดีขึ้นมากแล้ว น่าจะฟื้นตัวได้ในไม่ช้าครับ”

“ก็ดีแล้วค่ะ…” ซูลั่วถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็ยิ้มออกมา “จริงสิ ตอนที่ฉันเจอชิปนี้ ยังเจอเสื้อแขนยาวลายทางสีดำเทาด้วยค่ะ เพราะกลัวคนอื่นจะเจอ ฉันก็เลยทำลายมันทิ้งไปแล้ว…ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ”

ตู้เทียนกับเวินจื่อหรงต่างก็นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเวินจื่อหรงก็กลับมามีสติและมองเธออย่างลึกซึ้ง

“ไม่เป็นไรครับ”

“ไม่เป็นไรก็ดีค่ะ” พูดจบ เธอก็ยืนขึ้น และอีกสองคนเห็นดังนั้นก็ยืนขึ้นเช่นกัน

พวกเขาทั้งสามคนเข้าใจดีว่าเธอกำลังจะ ‘ขับไล่แขก’ แล้ว

ก่อนจากไป ตู้เทียนบอกว่าครั้งนี้เธอช่วยไว้เยอะมาก ในอนาคตถ้ามีปัญหาอะไรก็สามารถขอความช่วยเหลือจากกองทัพที่เจ็ดได้ตลอดเวลา… แม้ว่าคำพูดทำนองนี้เธอจะได้ยินมาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้เป็นครั้งที่จริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา

พอคนไปหมดแล้ว ซูลั่วก็รู้สึกง่วงขึ้นมาเล็กน้อย

ในระหว่างที่เดินกลับห้อง เธอก็ยังคงครุ่นคิดอยู่…

สโนว์บอลเคยบอกกับเธอถึงช่วงเวลาที่รังกระต่ายของมันถูก ‘รุกราน’

หลังจากนั้น ซูลั่วก็ตรวจสอบปฏิทิน และพบว่าวันนั้นตรงกับวันที่มีการประมูลพอดี…

และที่งานประมูลนั้นเอง ตอนที่เธอไปเอาอาหารเย็นที่ชั้นใต้ดิน เธอก็ได้เห็นชายคนหนึ่งที่มีอารมณ์และท่าทางแปลก ๆ อย่างมาก

หลังจากนั้นก็เกิดการระเบิดขึ้น

ในตอนนั้น ซูลั่วสงสัยชายที่มีท่าทางแปลก ๆ คนนี้เป็นคนแรก เพราะเส้นทางที่เขาเดินไปเป็นพื้นที่ด้านหลังที่เฉพาะเจ้าหน้าที่เท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้

ทั้งไฟและเสียงระเบิดก็เกิดขึ้นที่พื้นที่ด้านหลัง

แน่นอนว่านี่เป็นแค่การคาดเดาเท่านั้น

เพราะผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกเดียวกับคนที่ลักพาตัวจินฉิวฉิว เขาไม่มีเหตุผลที่จะทำเรื่องแบบนี้

บางทีเขาอาจจะแค่ไปดูสถานการณ์ของจินฉิวฉิวที่ด้านหลังก็ได้?

ซึ่งก็สามารถอธิบายได้

แต่เมื่อนำข้อมูลที่รู้ในตอนนี้มารวมกัน หากคนนี้คือนักรบสายลับ ทุกอย่างก็สามารถอธิบายได้เช่นกัน

เขาระเบิดสถานที่ประมูล เพราะเขาต้องการช่วยจินฉิวฉิว

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น แต่เห็นได้ชัดว่าเขาทำไม่สำเร็จ ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงคราวที่เธอได้ช่วยจินฉิวฉิว

และผู้ชายคนนั้นก็สวมเสื้อแขนยาวลายทางสีดำเทาในวันนั้น… ตอนแรกเธอก็แค่พูดออกไปลอย ๆ ไม่คิดว่าเวินจื่อหรงจะยอมรับจริง ๆ

เมื่อรู้ว่าผู้ชายคนนั้นกับนักรบสายลับคือคนเดียวกัน ข้อมูลที่เธอรู้ก็เพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

คิดไปคิดมา ซูลั่วก็หาวออกมา ความง่วงครอบงำ ทำให้ความคิดทั้งหมดค่อย ๆ เลือนหายไป…

…

…

เทรนด์ยอดนิยมของเครือข่ายดวงดาว:

อันดับ 1: #สตอเบอร์รีพืชวิญญาณกลับมาวางขายอีกครั้ง!#

อันดับ 2: #คุณมั่นใจว่าจะแย่งสตอเบอร์รีได้ไหม?#

อันดับ 3: #ผักผลไม้สี่ฤดู#

“เพื่อน คืนนี้มีความหวังมั้ยวะ”

“หวังบ้าอะไรล่ะ คนหลายสิบล้านคนทั่วทั้งอวกาศจ้องจะแย่งสตอเบอร์รีกันอยู่ ถ้าแย่งได้นะจะถ่ายทอดสดตีลังกาบนดาดฟ้าให้ดูเลย!”

…

ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปห้าวัน

จากการพัฒนาของตลาด ร้านค้ามากมายได้พบกับนักเพาะปลูกหรือนักเพาะปลูกวิญญานที่เป็นคู่ค้าที่เหมาะสมแล้ว

แต่ไม่ว่าจะมีร้านค้ามากมายแค่ไหน ก็ยังคงมีเพียงร้านเดียวที่สามารถครองตำแหน่งยอดนิยมได้ทันทีที่นำสินค้ามาวางขาย

หลายคนสงสัยว่าเบื้องหลังของนักเพาะปลูกวิญญาณของร้านนี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้ครองอันดับยอดนิยมได้บ่อยขนาดนี้…

ไม่ต้องพูดถึงคนอื่นที่ยอมจ่ายเงินเพื่อให้ได้ยอดนิยมแต่ไม่สำเร็จเลย แม้แต่ทางการของดวงดาวก็ไม่สามารถอนุญาตให้ร้านค้าส่วนตัวปรากฏในสายตาของสาธารณชนบ่อยครั้งขนาดนี้ได้

อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง ซูลั่วในฐานะเจ้าของร้านก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมากเช่นกัน เพราะเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีเบื้องหลังแปลก ๆ ตามที่ทุกคนลือกันเลยแม้แต่น้อย