Chapter3: Being distraught “คลุ้มคลั่ง”

Chapter3: Being distraught “คลุ้มคลั่ง”

หลายชั่วโมงผ่านไป สติของหนิงเถาเริ่มกลับมาจนครบ เมื่อเขาลืมตาขึ้น เขามองเห็นชั้นเรือนยอดของต้นไม้ที่หนาแน่น แสงแดดสีทองกระทบผ่านช่องว่างของกิ่งไม้และใบไม้ลงมายังใบหน้าของหนิงเถา

หนิงเถาลุกขึ้นจากพื้น มองไปรอบๆ เขาไม่พบบ้านหลังเก่าหรือเชินพิงดาว เขากำลังยืนอยู่ข้างภูเขาซึ่งเต็มไปด้วย ต้นไม้  พงหนาม วัชพืช แต่เขาไม่เห็นแม้แต่ทางเดิน ถึงกระนั้นหนังสือทางการแพทย์และสัญญาการโอนย้ายซึ่งเชินพิงดาวให้เขายังคงอยู่ที่มือของเขา มันเป็นเรื่องจริงไม่ใช่แค่ภาพลวงตา

“โอ้!” หนิงเถาจำบางอย่างขึ้นมาได้ “เชินพิงดาวมีกลิ่นคล้ายเจ้าหมาดำ และเขายังบอกอีกว่าเขาจะสั่งสอนอะไรฉันนิดหน่อย....บ้าจริงงงงง เขาคือเจ้าหมาดำ..นี่...นี่ฉันพึ่งไปเจอผีมาหรอเนี่ย?”

หลังจากหยุดคิดไปชั่วขณะ หนิงเถาจึงก้มลงมาเปิดหนังสือแพทย์และลองอ่านมันดู

เนื้อหาของหนังสือเล่มนี้ค่อนข้างกระชับ มีแค่สี่บท ได้แก่ การมอง การดมกลิ่น ยาอายุวัฒนะ การฝังเข็ม ทั้งสี่บทมีตัวอักษรไม่ถึง 1000 คำด้วยซ้ำ

“การมอง การดมกลิ่น ยาอายุวัฒนะ และการฝังเข็มรึ? นี่คงไม่ใช่นิจฉัยโรคแบบจีนดั้งเดิมหรอกสินะ...การมอง การได้ยิน การถามและการสัมผัส” เมื่อลองมาคบคิดและอ่านหนังสือเล่มนี้อีกครั้ง เนื้อหาในนี้ถูกเขียนด้วยสไตล์การเขียนแบบคลาสสิคของหนังสือแพทย์คือ ยากที่จะเข้าใจ แต่อย่างไรก็ดี...หนิงเถาก็ไม่สามารถบอกได้ว่า เนื้อหาพวกนี้จริงหรือเท็จ

หนิงเถากลับมาเปิดสัญญาโอนย้ายอีกครั้ง ยังพบว่าเนื้อหาในนั้นยังเหมือนเดิมเช่นเมื่อคืน และลายเซ็นของหนิงเถาก็ยังคงอยู่ในสัญญานั้น

สัญญาการโอนย้ายบรรจุกุญแจดอกหนึ่งไว้ กุญแจนี้เป็นแบบยุคเก่า มีสีครึ้มมนและหนัก ไม่ได้ทำจากทั้งเหล็กหรือทองแดง หนิงเถาไม่รู้ว่ามันทำมาจากอะไรกันแน่

กุญแจถูกจารึกด้วยตัวอักษรแบบดั้งเดิม “คลินิกแห่งนภา”

หนิงเถารู้สึกฉงน “บ้านเก่าหลังนั้นหายไป เจ้าหมาดำตัวนั้นคือเชินพิงดาว...แล้วคลินิกนี้จะมีอยู่จริงๆหรอ?”

ทันในนั้น กลิ่นที่น่าขยะแขยง ไม่น่าพึงประสงค์พัดเข้ามาสู่จมูกของเขา เขาก้มหัวลงอย่างรวดเร็วแลพบว่าตัวเขาเองเต็มไปด้วย น้ำมันเหนียวๆสีดำ เหมือนเขาพึ่งตกท่อน้ำมันมายังไงยังงั้น เขารู้สึกแย่กับกลิ่นนี้แทบอ้วก

เขาหวนคิดถึงน้ำชาแก้วนั้นที่เชินพิงดาวให้เขาทานเมื่อคืนก่อน และ.......

“ไม่นะ!!......ฉันต้องไปมหาวิทยาลัยวันนี้นี่น่า!” พอนึกขึ้นได้หนิงเถาก็รีบวิ่งลงเขา ไม่สนเกี่ยวกับบ้านเก่าหรือเชินพิงดาวอีกต่อไป

เนินเขาที่ลาดชันซึ่งปราศจากทางเดินอีกทั้งโรยไปด้วยก้อนหินและเถาวัลย์

หนิงเถาวิ่งลงมาโดยไม่สนใจอันตรายเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ขณะที่เขาวิ่งลงเขาอยู่นั้น ประมาณอีกสองเมตรข้างหน้ามีหินผาขว้างทางเขาอยู่ เขากระโดดข้ามหินผาโดยไม่ทันตั้งตัว

หนิงเถารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เขาจำเรื่องที่เชินพิงดาวบอกเขาได้ “นี่แค่ยาอายุวัฒนะเพียงเล็กน้อยเท่านี้....เชินพิงดาวคือใครกันแน่เนี่ย??..เขาเป็นสุนัขประเภทไหนกัน หลังจากไปตรวจสอบที่โรงพยาบาล ฉันต้องไปที่คลินิกนั่นให้ได้”

เขายังคงวิ่งลงเขาต่อไป...

สองชั่วโมงถัดมา..

หนิงเถายืนอยู่ด้านหน้าสำนักงานแผนกบุคคลของมหาวิทยาลัย โดยแต่งตัวในชุดเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย

พอดีที่เขายกแขนขึ้นกำลังเคาะประตู  เสียงตุ้งติ้งของผู้หญิงคนนึงดังลอดประตูออกมา “คุณลุงมา นี่คือไฟล์ของหยางไฮ เชิญดูเลยค่า”

ทันใดนั้นแขนของหนิงเถาหยุดกลางอากาศ เหมือนเขาได้ยินเสียงของถังหลิง เขารู้สึกแปลกใจมาก ว่าหยางไฮไม่ได้มาที่นี้ในฐานะนักศึกษาฝึกงานของมหาวิทยาลัยเพราะว่าเกรดของเขาแน่มาก แต่ทำไมกัน...ทำไมไฟล์ของเขาถึงมาอยู่ฝ่ายบุคคลได้

“หยางไฮไม่ได้อยู่ที่นี่หรอ?” เสียงผู้ชายดังมาจากข้างในสำนักงาน

“เขามีแขกคนสำคัญมาที่บ้านค่ะ เขาจำเป็นต้องดูแลแขกคนนั้น เขาจึงขอให้ฉันเอาไฟล์มาให้ที่นี้ค่ะ โอเคมั้ยคะ?”

“แน่นอนสิ..แค่ต้องการประสบการณ์ ด้วยเส้นสายของครอบครัวเขา ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะกลายมาเป็นเจ้าหน้าที่ในระบบสุขภาพ...ตอนนั้นก็ดูแลฉันด้วยละ”

“คุณลุงคะ...อย่าแซวหนูสิคะ..คนที่จะมาแทนที่....”

หนิงเถาเคาะประตูโดยไม่รออะไรทั้งนั้น

“เข้ามาได้” เสียงผู้ชายพูด

หนิงเถาผลักประตูและเดินเข้าไปในออฟฟิศ

มีผู้ชายและเด็กผู้หญิงอยู่ในออฟฟิศ ถ้าให้เขาเดา เด็กผู้หญิงคนนี้คือถังหลิง และผู้ชายอีกคนคือ มาฟูกวัน หัวหน้าแผนกบุคคลของโรงพยาบาลแห่งนี้

เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นถังหลินอยู่ในออฟฟิศของมาฟูกวัน แต่เขาก็เก็บอารมณ์ความสงสัยไว้ และพูดขึ้นอย่างสุภาพว่า “หัวหน้ามาครับ ผมเป็นรุ่นพี่จากมหาวิทยาลัยแพทย์ของชาซิตี้ครับ ผมมาที่นี่เพื่อที่จะรายงานหน้าที่ครับ”

มาฟูกวันเหลือบมองไปยังถังหลิง ถังหลิงผงกศีรษะ เหมือนขานรับ

“นายคือหนิงเถาสินะ?” มาฟูกวันลุกขึ้น และถามคำถามด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจนัก “นี่มันกี่โมงแล้ว?”

หนิงเถารู้แน่นอนว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว เขาจึงเตรียมตัวรับมือกับคำถามและตอบ

มาฟูกวันไปว่า “เอิ่ม..ตอนนี้สี่ทุ่มครับ”

โทนเสียงของมาฟูกวันเริ่มแข็งกร้าวขึ้น “คุณมายืนอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเมื่อคุณรู้ว่าตอนนี้มันสี่ทุ่มแล้ว? คุณสายไปสองชั่วโมง” มาฟูกวันตะคอกเสียง “บางทีในอนาคตคุณอาจจะสายตอนที่ต้องมาผ่าตัดคนไข้...สองชั่วโมงที่คุณมาสาย มันหมายถึงชีวิตของคนไข้!! ออกไป ที่นี่ไม่ต้องการคนไม่รู้จักเวลา!!!!!”

หนิงเถารีบอธิบาย “หัวหน้าครับ....ผมเจอสถานการณ์ที่พิเศษนิดหน่อยครับ ผมเจอ...”

“หุบปาก!!!!” มาฟูกวันขัดจังหวะหนิงเถาอย่างหยาบคาย “ฉันไม่อยากได้ยินคำอธิบายอะไรทั้งนั้น!!!”

“แล้วนี่จะเป็นยังไงต่อครับ?”

หนิงเถารู้สึกมีเสียงหึ่งๆ และปวดหนึบๆที่ศีรษะของเขา

ถังหลิงมองมาที่หนิงเถาด้วยความเยาะเย้ย “คนบางคนก็ไม่มีความละอายใจ..ทำไมยังอยู่ที่นี่ละ?”

สายตาของหนิงเถาเหลือบมองลงไปด้านล่าง ในหัวของเขากำลังคิดว่า ชื่อของเขาจะถูกฆ่าทิ้งและถูกแทนที่ด้วยชื่อของหยางไฮ ตอนนั้นเองที่เขาเข้าใจความหมายของบทสนทนาตอนที่เขารออยู่ด้านนอกประตู มันคือเขานั่นเองที่จะถูกแทนที่ ไม่ใช่เพราะเขามาสายแต่เป็นเพราะเรื่องนี้มันถูกกำหนดไว้แล้วต่างหากละ

“หัวหน้ามาครับ! คุณให้ตำแหน่งของพบแก่หยางไฮใช่มั้ยครับ? คุณทำแบบนี้ได้ยังไง????คุณต้องให้คำอธิบายกับผมครับ!!”

ถังหลิงเดินอ้อมไปเก็บไฟล์ของหยางไฮ เพื่อปกปิดแบบฟอร์มไว้

“แกเป็นใคร??? ทำไมฉันต้องอธิบายให้แกฟังด้วย!!! ออกไปจากที่นี่ซะ!!”

ปังงงงง!

หนิงเถารู้สึกเหมือนศีรษะของเขาถูกทุบด้วยค้อนและภาพตัดกลายเป็นสีดำ เขาเสจนเกือบล้มลงบนพื้น ความรู้สึกทุกข์ทรมานมาเพียงชั่วครู่เท่านั้นแล้วก็หายไป เมื่อวิสัยทัศน์ของเขากลับมาอีกครั้ง หนิงเถาพบว่าทุกๆอย่างที่เขาเห็นมันเปลี่ยนไป

ตอนนี้ในการมองเห็นของเขา ตัวของมาฟูกวันและถังหลิงถึงห่อหุ้มด้วยออร่าที่มีสีสัน ลักษณะคล้านกับเปลือกไข่

ร่างกายแต่ละส่วนตอบสนองต่อสีได้แตกต่างกัน ทั้งผิวหัง กระเพาะอาหาร ตับ ลำไส้เล็ก ก็มีออร่าออกมาด้วยกันทั้งนั้น

ตัวเขาเองก็มีออร่าเช่นกัน แต่มันดูแปลกๆคือ เป็นสีครึ่งขาวครึ่งดำ ออร่าสีขาวดูบริสุทธิ์ แต่ออร่าสีดำปรากฏเป็นสีเข้มที่ดูลึกลับ

หนิงเถารู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังตื่นขึ้นในตัวเขา

“ออกไปจากที่นี่ซะ!!” ด้านหน้าของเขา มาฟูกวันผลักเขาที่แขนอย่างแรง

ตู้มมม!

ความรู้สึกของหนิงเถาระเบิดออกมา

“ไอ้ @#$%^&*(&*()(*” หนิงเถาชกไปที่หน้าของมาฟูกวัน

ปัง!

การปะทะกันระหว่างกำปั้นของหนิงเถาและหฟน้าของมาฟูกวัน ทำให้จมูกของมาฟูกวันหักทันที เลือดไหลออกมา และพนึ่งในฟันซี่หน้าของเขากระเด็นหลุดออกมาพร้อมเลือด

“อ่าาา....” มาฟูกวันกรี๊ดจนเสียงหลง เสมือนหมูโดนฆ่า

“ไอ้งั่งเอ้ย!!” หนิงเถาคำรามเหมือนสัตว์ป่า ก่อนที่มาฟูกวันจะล้มลงพื้น หนิงเถาก็เตะเข้าที่ท้องน้อยของมาฟูกวันเข้าอย่างจัง

มาฟูกวันถูกเตะกลางอากาศ ล้มไปชนโต๊ะทำงานและร่วงไปบนไปพื้น ทั้งโทรศัพท์ ปากกา แฟ้มต่างๆ ต่างกระจัดกระจายไปหมด

มาฟูกวันถูกเตะจนสภาพเข้าขั้นวิกฤต

“ว้ายยยยยยย!!!”ถังหลิงกรีดร้องและเป็นลมไป

หนิงเถามองไปที่สองคนนั้น ที่ล้มลงบนพื้น นัยต์ตาของเขาเปลี่ยนจากเย็นชากลายเป็นเป็นดูอบอุ่นขึ้น เขาหันหลังกลับและเดินออกไป

จากออฟฟิศ เขากำลังจะทิ้งโรงพยาบาลเพื่อคลินิกของเชินพิงดาว

โปรดติดต่อตอนที่ 4