บทที่ 13 ผู้หมายปองของสวี่ชิงเฉี่ยน!
บทที่ 13 ผู้หมายปองของสวี่ชิงเฉี่ยน!
ไอ้เย่ฮวนบ้านี่ ฉันกับนายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันแล้ว!!!
เย่ฮวนที่เพิ่งออกจากตึก ตอนนี้มาถึงด้านล่างแล้ว เขาลูบจมูกเบาๆ พร้อมพึมพำ
"ใครกำลังนินทาฉันอยู่นะ"
เย่ฮวนหยิบโทรศัพท์ออกมา ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้า
ถ้าไม่รีบไปทำงานที่บริษัท ภรรยาสวยน่าหลงใหลของเขาก็จะบ่นอีกแล้ว
คิดได้ดังนั้น เย่ฮวนจึงเร่งฝีเท้า
ด้านนอกตึกสำนักงานของหลินซื่อฟาร์มา เย่ฮวนเดินเข้าตึกอย่างสบายอารมณ์
แต่เดิม เย่ฮวนไม่จำเป็นต้องสแกนบัตร
แต่เมื่อคืน หลินฮ่าวเยว่สั่งให้เขาต้องไปสแกนบัตรที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าทุกครั้งที่มาบริษัท เพื่อป้องกันไม่ให้เย่ฮวนขี้เกียจในเวลางาน
เย่ฮวนไม่พอใจทันที แต่หลังจากเก็บ "ดอกเบี้ย" บางอย่างจากหลินฮ่าวเยว่แล้ว เขาถึงยอมเลิกรา
เสียงจากเครื่องดังขึ้น
"สแกนบัตรสำเร็จ...มาสาย"
เย่ฮวนจ้องเครื่องสแกนบัตร อยากจะต่อยมันสักหมัด
"ทำไมเป็นบัตรมาสายล่ะ?!"
แต่เย่ฮวนก็คิดได้ว่า เขาไม่มีเงินเดือนอยู่แล้ว
ทำงานที่หลินซื่อฟาร์มาแบบไม่รับค่าจ้าง เครื่องสแกนบัตรนี่จัดการอะไรเขาไม่ได้หรอก เขาจึงปล่อยวางอย่างรวดเร็ว
เย่ฮวนมองซ้ายมองขวา แล้วสนใจสาวหน้าใสที่เคาน์เตอร์ด้านหน้า จึงเข้าไปหาอย่างกวนๆ
"น้องสาว ยุ่งอะไรอยู่เหรอ?"
สาวคนนั้นจ้องคอมพิวเตอร์ มือจับเมาส์ กำลังทำงานหน้าจอ
"ฉันกำลังจัดการตารางของเครื่องสแกนบัตร เดี๋ยวต้องส่งให้แผนกการเงินเพื่อคำนวณเงินเดือน"
"แต่ตอนนี้มีปัญหานิดหน่อย..."
เย่ฮวนเดินเข้าไปด้านในอย่างเป็นกันเอง
"ลองเล่าให้ฟังสิ เกิดอะไรขึ้น?
ฉันเป็นคนชอบช่วยเหลือคนอื่น โดยเฉพาะสาวสวยๆ"
"จริงเหรอ"
สาวเคาน์เตอร์หันมามองเย่ฮวน เธอชี้ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมยิ้ม
"งั้นช่วยดึงตารางนี้หน่อยสิ"
"อันนี้เหรอ ง่ายมาก"
เย่ฮวนเข้าไปใกล้คอมพิวเตอร์ มือทั้งสองพิมพ์บนคีย์บอร์ด
"แค่ทำแบบนี้ แล้วก็แบบนี้...เรียบร้อย"
"ว้าว คุณเก่งจัง"
ในตอนนั้น เสียงเย็นชาดังขึ้น
"เย่ฮวน ไม่ไปทำงานแล้วมาทำอะไรที่เคาน์เตอร์"
"ภรรยา"
เมื่อเห็นคนที่มา เย่ฮวนผิวปากเบาๆ เดินไปหาหลินฮ่าวเยว่อย่างไม่ใส่ใจ
"ฉันคงไม่ต้องทำงานยี่สิบสี่ชั่วโมงหรอกนะ คนเราก็ต้องการพักผ่อนบ้าง"
หลินฮ่าวเยว่กอดอกมองเย่ฮวนด้วยสายตาเย็นชา
"เมื่อกี้ ฉันเห็นในเครื่องสแกนบัตรว่าคุณมาสาย เกิดอะไรขึ้น?"
"โอ๊ย วันนี้ตื่นสายนิดหน่อย คราวหน้าจะระวัง"
เย่ฮวนยิ้มแหยๆ ตอบแบบขอไปที
แน่นอนว่าเขาไม่อาจบอกเรื่องที่ได้เงิน 2 ล้านจากจ้าวจงเหอ
สาวหน้าใสที่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ได้ยินเย่ฮวนเรียกหลินฮ่าวเยว่ ก็ตกใจ
เขา เขาเป็นสามีของประธานหลินเหรอ?
หลินฮ่าวเยว่มองเย่ฮวนด้วยสายตาดุ
"รีบขึ้นมาเลย อย่าไปรบกวนคนอื่นทำงาน!"
"ครับผม!"
เมื่อผ่านชั้นออฟฟิศ พนักงานหลายคนในสำนักงานต่างมองมาที่เย่ฮวนและหลินฮ่าวเยว่
สายตาของเย่ฮวนตกลงที่เอวและด้านหลังของหลินฮ่าวเยว่
จริงๆ เลย สมแล้วที่เป็นภรรยาของเขา
รูปร่างและหน้าตาแบบนี้ จะมีดาราสาวคนไหนในวงการบันเทิงเทียบได้?
"สองเรื่อง"
ในห้องทำงาน หลินฮ่าวเยว่หยิบเอกสารที่เตรียมไว้ออกมา
"เอกสารนี้ ไปส่งที่ห้องทำงานของชิงเฉี่ยน ให้เธอเซ็นชื่อ"
"และสัญญานี้...เรื่องสัญญา คุณจะไปเมื่อไหร่ก็ได้"
เย่ฮวนพยักหน้า ภรรยาของเขามักจะมอบหมายงานประเภทเลขาฯ ให้เขาทำ
"คุณเพิ่งออกมาไม่ใช่เหรอ! ทำไมไม่ส่งเอกสารที่ต้องเซ็นให้คุณสวี่ซะเลย?"
หลินฮ่าวเยว่ขมวดคิ้ว จ้องเย่ฮวน
"ฉันเป็นเจ้านายหรือคุณเป็นเจ้านาย?"
"ภรรยา คุณโกรธแล้วยังสวยเหมือนเดิมเลย"
พูดจบ เย่ฮวนก็คว้าเอกสารแล้วรีบออกจากห้องทำงาน
ห้องทำงานของสวี่ชิงเฉี่ยน...คุณสวยอยู่ที่ไหน?
อยู่ข้างๆ ใช่ไหม?
โครม! โครม! โครม!
เย่ฮวนมาถึงหน้าห้องทำงานของสวี่ชิงเฉี่ยน
พอเข้าประตูไป เย่ฮวนก็เห็นว่านอกจากสวี่ชิงเฉี่ยนแล้ว ยังมีชายแต่งตัวฉูดฉาดคนหนึ่งยืนอยู่ข้างใน วนเวียนรอบๆ สวี่ชิงเฉี่ยนเหมือนแมลงวัน
เย่ฮวนไม่สนใจชายฉูดฉาดคนนั้น
"คุณคนสวยครับ ผมมาส่งเอกสาร"
"นายเป็นใคร? ทำไมถึงเรียกชิงเฉี่ยนของฉันแบบนั้น?"
ชายที่กำลังรบกวนสวี่ชิงเฉี่ยนได้ยินคำเรียกของเย่ฮวน ก็โมโหทันที
กล้ามารบกวนเพื่อนสนิทของภรรยาเขา เย่ฮวนไม่เกรงใจคนแบบนี้เลย
"ฉันเป็นพ่อนาย!"
พอพูดแบบนี้ บรรยากาศในห้องทำงานก็เงียบ
สวี่ชิงเฉี่ยนยกมือปิดริมฝีปาก กลั้นหัวเราว เกือบจะหลุดขำออกมา รีบออกมาช่วยกลบเกลื่อน
"หลิวเสี่ยวหลง ตอนนี้เป็นเวลางาน กรุณาออกไปจากห้องทำงานฉัน"
หลิวเสี่ยวหลงรู้สึกไม่พอใจมาก เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่นึกได้ว่าที่นี่เป็นอาณาเขตของสวี่ชิงเฉี่ยน จึงแสดงท่าทางเต็มไปด้วยความรักหวานซึ้งต่อสวี่ชิงเฉี่ยน
"ชิงเฉี่ยน ความรักของผมที่มีต่อคุณ ฟ้าดินเป็นพยาน!"
"ชิงเฉี่ยน ขอโอกาสให้ผมได้รักคุณสักครั้ง ผมจะทำให้คุณรู้ว่าอะไรคือผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก!"
เย่ฮวนขัดจังหวะหลิวเสี่ยวหลง
"พอแล้วพี่ชาย คำหวานแหววนี่ไปก๊อปปี้มาจากเว็บไหน? ถ้าจะก๊อปก็ช่วยก๊อปแบบมืออาชีพหน่อยสิ"
อยากให้หลิวเสี่ยวหลงเลิกรบกวนตัวเอง ทางเดียวคือให้เย่ฮวนเป็นโล่กันศรสักครั้ง
คิดแล้ว สวี่ชิงเฉี่ยนก็ลุกขึ้น เดินไปหาเย่ฮวน แล้วโอบคอเย่ฮวนอย่างเป็นธรรมชาติ
"ที่รัก คืนนี้เราจองโรงแรมไหนดี?"
เย่ฮวนงงนิดหน่อย ที่แท้สวี่ชิงเฉี่ยนกำลังใช้เขาเป็นโล่กันศรนี่เอง
สาวสวยเข้ามาในอ้อมกอด จะไม่รับก็เสียเปล่า เย่ฮวนปล่อยให้สวี่ชิงเฉี่ยนดึงคอเขาไว้ มือทั้งสองจับที่เอวบางของสวี่ชิงเฉี่ยน บีบเบาๆ แล้วยิ้มกวน
"ที่ไหนก็ได้! ฝีมือของผม ต้องเหนือกว่าไอ้ขี้แพ้บางคนแน่นอน"
หลิวเสี่ยวหลงเห็นภาพนี้ โกรธจนแทบระเบิด
"ชิงเฉี่ยน คุณทำร้ายตัวเองแบบนี้เหรอ?
มีความสัมพันธ์แบบนี้กับพนักงานธรรมดาของบริษัท? คุ้มค่าเหรอ?"
หลิวเสี่ยวหลงคิดไม่ออก เขาเป็นลูกรวยที่มีเงิน
ผู้ชายคนนี้ อย่างมากก็แค่หล่อกว่าเขานิดหน่อย ดูดีกว่าเขาหน่อย
ทำไมเย่ฮวนถึงชิงตัดหน้าไปได้?
สวี่ชิงเฉี่ยนรู้สึกถึงความจั๊กจี้ที่เอว ใบหน้าแดงเรื่อ
ไอ้บ้า จับตรงนั้น เดี๋ยวฉันจะฟ้องภรรยานาย
"คุณหลิว ฉันอยากคุยกับใคร ก็คุยกับคนนั้น"
สวี่ชิงเฉี่ยนท่าทีเฉยชา ใบหน้านิ่งมองหลิวเสี่ยวหลง
"หรือว่า คุณยังจะมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน?"
ฮึ่ม รอดูเถอะ
หลิวเสี่ยวหลงแม้จะไม่พอใจสักเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่อาจแสดงออกต่อหน้าสวี่ชิงเฉี่ยน
ต่อหน้าสวี่ชิงเฉี่ยน หลิวเสี่ยวหลงมองตัวเองว่าเป็นสุภาพบุรุษ
ต้องรักษาความเป็นสุภาพบุรุษไว้ ต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้สวี่ชิงเฉี่ยน
หลิวเสี่ยวหลงจ้องเย่ฮวนอย่างเกรี้ยวกราด แล้วหมุนตัวออกจากห้องทำงานของสวี่ชิงเฉี่ยน
"บีบพอหรือยัง? รีบปล่อยมือเลย"
(จบบท)