Chapter 34: เมอรี่คริสมาสต์ -1

**

ฉันขมวดคิ้วหนักมากหลังจากที่เหลือบตามองระหว่างปืนคาบศิลาและเคานต์แวมไพร์ที่ถูกผลักกระเด็นออกไป

ฉันเล็งไปที่หัวของเจ้าสารเลวนั่น โชคร้ายที่สิ่งกีดขวางและระยะทางมันทำให้กระสุนมันหันเหออกไป

แต่ยังโชคดีที่การอวยพรอย่างขำขันของฉันที่พูดไปก่อนหน้านี้กลับกลายเป็นเรื่องจริง

“สุดท้ายฉันก็ฆ่ามันไม่ได้สินะ หือ?”

เคานต์แวมไพร์อยู่ออกจากระยะห่างของปืนไปแล้ว

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสภาพของมันแล้ว มันน่าจะยากแล้วที่จะควบคุมกองทัพอันเดท อีกอย่างหนึ่ง ฉันไม่ได้เหลือพลังไว้รวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์อีกแล้ว แม้แต่ขาของฉันยังสั่นอย่างรุนแรงและฉันก็รู้สึกมึนงงด้วยเช่นกัน

“ฉันคิดว่าฉันยื้อเวลาให้ได้อีกสักพักแล้วนะ”

อย่างน้อยพวกเราก็มีเวลาที่จะจัดกลุ่มคนใหม่และคิดเกี่ยวกับวิธีการรับมือ

ฉันยังจำเป็นต้องใช้เวลาในการรวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์และสร้างน้ำศักดิ์สิทธิ์ไว้เป็นเอเนอจี้ดริ้งค์อีก

“ยังไงก็ตาม...”

เมื่อฉันหันกลับไป ฉันพบว่าทุกคนต่างจดจ้องมาที่ฉัน

“...ทำไมทุกคนถึงเงียบกัน?”

ฉันขมวดคิ้ว ในขณะที่รู้สึกได้ถึงสายตาของพวกเขาที่จดจ้องมาที่ฉัน

ทหารและนักโทษ เจ้าเมืองเจนาลที่มาเจอภาพที่เกิดขึ้น รวมทั้งชาร์ลอตต์และฮาร์แมนที่อยู่ห่างไกลออกไป ทุกคนต่างมองมาที่ฉันอย่างเงียบงัน

**

(มุมมองที่ 3)

พระอาทิตย์ได้ตกดินแล้ว มันกลายเป็นช่วงเวลากลางคืน

ฮาร์แมนยืนอยู่บนกำแพงเมืองคนเดียว เขาจ้องไปที่ค่ายของศัตรูอย่างจดจ่อ ซึ่งมันเป็นสถานที่ที่เคานต์แวมไพร์และฝูงซอมบี้อยู่ เขาควรที่จะคิดเกี่ยวกับ เรื่องที่พวกมันจะบุกโจมตีปราสาทของพวกเขาอีกครั้งอย่างไรและมีสิ่งใดบ้างที่เขาไว้ใช้รับมือพวกมัน อย่างไรก็ตามในความคิดของเขากับจมอยู่ในสิ่งอื่นแทน

มันเป็นเวลาหนึ่งวันแล้วที่ได้ผ่านไปหลังจากการต่อสู้และทหารที่ได้รับบาดเจ็บต่างได้รับการรักษาโดยนักบวชและน้ำศักดิ์สิทธิ์ ฮาร์แมนมึนงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น นอกจากคนที่ได้รับบาดเจ็บหนักแล้ว ทุกคนต่างฟื้นตัวกลับมาอย่างสมบูรณ์กันทั้งหมด

‘นี่มันไม่ใช่น้ำศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาทั่วไปแล้ว’

เขามองไปที่ขวดน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในมือของเขา ขวดแก้วเล็กนี้ได้มีน้ำศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดอยู่ ซึ่งมันสามารถที่จะถูกสร้างขึ้นมาโดยนักบวชชั้นสูงที่รวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์หลายวันหลายคืนอย่างไม่หยุดหย่อนเท่านั้น

เพียงแค่ขวดเพียงขวดเดียวมันก็มากเพียงพอที่จะรักษาคนหลายสิบคนแล้ว และเขาได้ยินมาว่าเจ้าชายเป็นคนที่มอบพวกมันให้กับพวกนักบวช

‘ไม่ใช่แค่นั้น มันยังเข้มข้นมากด้วยเช่นกัน’

น้ำศักดิ์สิทธิ์ได้ถูกผสมเข้ากับน้ำธรรมดาทั่วไปก่อนที่จะถูกแจกจ่าย ซึ่งมันได้รักษาคนนับร้อยชีวิตจากมัน ซึ่งความดีความชอบทั้งหมดต้องขอบคุณเจ้าชาย

“เจ้าชายกำลังซ่อนอะไรอยู่กันแน่?”

ฮาร์แมนมีคำถามมากมายกับเจ้าชาย

แม้ว่าเรื่องวาจาจิตวิญญาณอาจจะอ้างว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญก็ตาม เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเจ้าน้ำศักดิ์สิทธิ์ชั้นสูงสุดนี้เขาได้รับมาจากไหนกัน

หรือว่า...เจ้าชายสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองกันแน่?

‘มันไม่ใช่เรื่องที่น่าเป็นไปได้เลยที่เจ้าชายจะมีความสามารถเช่นนี้ แต่ว่า...’

เจ้าชายพึ่งจะลอบยิงเคานต์แวมไพร์ไปไม่ใช่เหรอ? นอกจากนั้นแล้ว เขายังได้รับการคุ้มครองจากเทพีไกอาอีก

มันเหมือนกับว่านักบวชคนอื่นยังไม่รู้ความจริงนี้กัน เอาเถอะ เขาคงพยายามที่จะซ่อนตัวตนของเขาไว้ภายใต้หน้ากากนั่น ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

พูดตามจริงแล้ว แม้แต่ฮาร์แมนยังไม่มั่นใจว่าเขาเป็นใครกัน เขาคิดว่าคนที่ยิงแวมไพร์นั่นอาจจะไม่ใช่เจ้าชาย แต่อาจจะเป็นคนอื่น ซึ่งอาจจะเป็นนักบวชระดับสูงคนอื่น

‘ไม่สิ….มันไม่น่าใช่’

ก่อนหน้านี้เด็กหญิงที่ชื่อชาร์ลอตต์ได้เรียกคนที่ยิงปืนออกไปว่า ‘เจ้าชาย’ ซึ่งเด็กที่คอยปรนนิบัติเจ้าชายคงจะเข้าใจไม่ผิดอย่างแน่นอน

‘นอกจากนี้แล้ว ชาร์ลอตต์ก็ดูไม่เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไปด้วยเหมือนกัน’

เธอรู้วิชาดาบของราชวงศ์ เมื่อเขาถามเธอว่าเธอไปเรียนมาจากที่ใด..

เธอกลับตอบเขามาว่า “ฉันเรียนมันมาจากในหนังสือค่ะ”

…นี่คือสิ่งที่เธอตอบเขามา มันเห็นได้ชัดเลยว่าเธอไม่ได้บอกความจริงกับเขา

ฮาร์แมนทำได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่น

เธอเรียนมันมาจากในหนังสือ?

โกหก

การเคลื่อนไหวแบบนั้นมันไม่ใช่สิ่งที่สามารถลอกเรียนจากหนังสือได้

วิชาดาบนั้นเต็มไปด้วยเทคนิคชั้นสูงมากมาย ซึ่งคนที่ใช้มันจำเป็นต้องมีสมดุล ความแข็งแกร่งทางร่างกายและปฏิกิริยาที่ดีในการเคลื่อนไหวเช่นนั้น

คนหนึ่งคนที่จะใช้มันได้ มันจำเป็นต้องใช้เวลาหลายปีในการที่จะมาถึงจุดที่เธอยืนอยู่

ฮาร์แมนมั่นใจว่าเด็กสาวได้ฝึกวิชาดาบนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว และมันไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญที่เด็กสาวเช่นนั้นจะดูแลเจ้าชาย

‘พวกเธอรู้จักกันมานานแล้วหรือเปล่ากันนะ?’

เขาสงสัยว่าผู้ติดตามที่ภักดีของเจ้าชายองค์ที่เจ็ดได้ส่งเธอมาเพื่อคอยดูแลเจ้าชาย

‘ถ้ามันเป็นเรื่องจริงแล้ว… ถ้างั้น พ่อของเด็กหญิงคนนั้น ‘กริล’ ก็ไม่ใช่คนธรรมดาด้วยเช่นกัน’

หรือว่ากริลคืออัศวินที่ได้รับภารกิจสายลับอยู่กัน?

ยังไงก็ตาม เมื่อเขาสืบค้นเบาะแสก่อนหน้านี้ ฮาร์แมนได้พบว่า ‘ชาวนา’ คนนี้ได้อาศัยอยู่ในดินแดนวิญญาณแห่งความตายมาแล้วหลายสิบปี ชาร์ลอตต์ก็สูญเสียพ่อแม่ไปจากโรคระบาด ซึ่งมันทำให้กริลได้รับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม

มันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อมต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันจากการฟังคำบอกเล่าของชาวบ้านคนอื่น

หัวของฮาร์แมนเต็มไปด้วยเรื่องซับซ้อนเต็มไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างดูลึกลับกันมาก

‘และอีกอย่างหนึ่ง…. วิธีที่เจ้าชายเปลี่ยนไปมันก็แปลกด้วยเช่นกัน’

แน่นอนว่าเจ้าชายได้เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ หลังจากที่เขาโดนขับไล่และได้รับประสบการณ์การโดนลอบสังหารมาก่อนหน้านี้

เขาเปลี่ยนไปหลังจากที่เขา ‘สูญเสีย’ ความทรงจำ

‘บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ที่เขาลืมบาดแผลทางจิตใจของเขาที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน’

แม่ของเจ้าชายองค์แรกและองค์ที่เจ็ด ยูริเซีย เธอเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่มาจากหมู่บ้านที่ห่างไกลออกไปและไม่เพียงแค่นั้น เธอยังเป็นคนที่มีเลือดผสมที่มาจากอาณาจักรอาสแลนจากทิศใต้ด้วยเช่นกัน

ตั้งแต่ที่เธอมีสายเลือดมาจากอาณาจักรแบบนั้น มันจึงเป็นเรื่องที่ไม่น่าประหลาดใจเลยที่สายตาของคนทั้งหมดจากราชวงศ์จะจดจ้องมาที่เธออย่างไม่อบอุ่น

อาสแลนนั้นขัดแย้งกับจักรวรรดิทีโอเครติคมานานแล้ว ทั้งสองประเทศต่างทำสงครามกันมาหลายต่อหลายครั้ง ตลอดระยะเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านมา

ผู้หญิงแบบนั้นกับตกหลุมรักกับลูกชายของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์และเธอก็ได้คลอดองค์ชายองค์แรกออกมา

มันเป็นเรื่องธรรมชาติที่ฝ่ายต่อต้าน ซึ่งมาจากพวกเหล่าขุนนางและพวกนักบวชจะทะเลาะกันอย่างดุเดือด – เหตุผลหลักที่ทะเลาะกันนั้นมาจากการที่องค์รัชทายาทไปเลือกคนธรรมดาทั่วไป แทนที่จะเลือกคนที่มาจากตระกูลชนชั้นสูงตระกูลอื่น มันยังมีความจริงที่ว่าเธอมีสายเลือดของอาณาจักรอาสแลนไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเธอ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ครึ่งเดียวก็ตามที

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์กับเห็นด้วยกับข้อโต้แย้งของพวกเขา

สุดท้ายแล้ว องค์รัชทายาทก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากการรับข้อตกลงในการรับหญิงสาวจากชนชั้นสูงมาเป็นนางสนม เขาทำมันแบบนั้นไปเพื่อทำให้ฝ่ายที่ต่อต้านบิดาของเขาพึงพอใจ ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือเหล่านักบวช

สุดท้ายแล้ว ‘ภรรยา’ ทั้งสองคนของเขาได้ให้กำเนิดเจ้าชายและเจ้าหญิงมาอีกหลายต่อหลายคน ภรรยาคนแรกของเขาอย่างท่านหญิงยูริเซียก็ยังให้กำเนิดเจ้าชายองค์ที่เจ็ดออกมาด้วยเช่นกัน

ในปีที่เด็กชายคนนี้มีอายุสิบขวบ

ในค่ำคืนที่หิมะตกหนัก มารดาของเจ้าชายองค์แรกและองค์ที่เจ็ด ยูริเซียได้กลายเป็นเหยื่อของ ‘การลอบโจมตีจากแวมไพร์’ ภายในสวนพระราชวัง

เจ้าชายองค์แรกเอาชีวิตรอดมาได้อย่างเฉียดตาย แต่เขายังคงได้รับคำสาปจากพลังมารที่ฝังอยู่ในหัวใจของเขา ในเวลาเดียวกัน ยูริเซียพยายามที่จะเอาชีวิตตัวเองไปปกป้องเจ้าชายองค์ที่เจ็ด ก่อนที่จะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาของเด็กหนุ่ม

มารดาอันเป็นที่รักของเขาได้ตายลงในอ้อมแขนของเขาและพี่ชายคนโตของเขาก็ได้ป่วยหนัก องค์ชายองค์ที่เจ็ดได้เกิดบาดแผลทางจิตใจอย่างหนักหน่วงในวันนั้นและได้สูญเสียสติสัมปชัญญะไป

เด็กชายอายุสิบขวบที่เป็นรู้จักกันดีว่าเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยน เริ่มเติบโตเป็นคนที่ขี้กลัวและกลายเป็นเด็กชายที่น่ารังเกียจ ซึ่งกลายเป็นคนที่ก่อกวนคนรอบข้างเขาแทน

‘มันอาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับแม่มดมอร์กาน่านั่น ทำให้เขากลับกลายเป็นคนที่มีนิสัยแบบเดิมกัน?’

ไม่สิ...แม้จะเป็นแบบนั้น มันยังคงมีจุดแปลกประหลาดอีกหลายอย่าง

เด็กหนุ่มที่เสียความทรงจำไปกับการที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังแบบนั้นได้ ทั้งสองเรื่องมันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย

‘ฉันได้ยินมาว่าขุนนางที่ชื่อไฮส์ได้ทำการคุกคามชาร์ลอตต์และมันทำให้เจ้าชายได้ทำร้ายเขาไปเพราะความโกรธ’เจ้าชายคงไม่ได้ทำตัวแบบนั้น เพียงเพราะเด็กสาวที่คอยรับใช้เขาโดนคุกคามหรอก

อย่างไรก็ตาม คำว่า ‘คนธรรมดาชั้นต่ำ’ และ ‘การนอนตายบนพื้นที่หนาวเหน็บ’ – ทั้งสองประโยคมันต่างสื่อถึงแม่ขององค์ชาย ท่านหญิงยูริเซีย

หรือว่าเจ้าชายโกรธแค้นจากคำพูดเหล่านั้นและทำร้ายไฮส์จนเละเทะ?

เมื่อฮาร์แมนถามเขา เด็กหนุ่มก็เพียงแค่ยิ้มและตอบกลับ ‘มันเป็นเพราะว่า’ แต่มันเป็นเรื่องแปลกที่ว่าเขาไม่ได้สูญเสียความทรงจำไปอย่างงั้นเหรอ? หรือว่าเขาทำมันไปเพราะสัญชาตญาณกัน?

มันอาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ด้วยเช่นกันที่การสูญเสียความทรงจำของเขา มันเป็นการแสร้งทำเพื่อทำให้ความสนใจจากราชวงศ์ออกไปจากเขา

ถ้ามันเป็นเรื่องจริงแล้ว ทำไมเขาถึงได้ทำแบบนั้นกันละ?

ฮาร์แมนลูบคางอย่างช้าๆ

“มันก็เป็นคำตอบที่แสนง่ายดายไม่ใช่เหรอ?”

เขาสามารถพอที่จะเดาคำตอบได้

‘...เพื่อล้างแค้นยังไงละ’

เพื่อสังหารแวมไพร์ที่ทำให้แม่ของเขาเสียชีวิตลงและล้างแค้นคำเหยียดหยามทั้งหมดที่เธอได้รับมาจากเงื้อมมือของพวกขุนนาง เจ้าชายเลยตั้งใจที่จะโดนขับไล่ด้วยตัวของเขาเอง

‘มันเป็นทฤษฏีที่เป็นไปได้’

มันมีสายตามากมายที่คอยจับจ้องอยู่ในราชวัง การถูกขับไล่ออกมาจากที่แบบนั้นมายังโบสถ์ที่อยู่ห่างไกลออกไปคงจะดีกว่า ในการเพิ่มพลังของตัวเองอย่างเงียบๆ

เจ้าชายคอยพูดอยู่ตลอดว่าแม่มดมอร์กาน่าถูกล่าโดยชาวบ้าน แต่ในทางกลับกัน สิ่งที่ชาวบ้านพูดกลับไปเป็นอีกแบบหนึ่งเลย

‘ถ้าฉันคิดแบบนี้แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างก็สมเหตุสมผล นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงทำตัวหยาบคายต่อหน้าฉัน มันเป็นเพราะแบบนี้นี่เอง!’

ฮาร์แมนไม่มั่นใจว่าเจ้าชายทำยังไงถึงได้รับความรักจากเทพีไกอาและมีพลังศักดิ์สิทธิ์ในระดับที่ไม่น่าเชื่อแบบนั้น ยังไงก็ตาม เขาก็มั่นใจว่าเด็กหนุ่มปรารถนาที่จะได้รับ ‘พลัง’ ที่มากขึ้น เพื่อทำความฝันในการล้างแค้นของเขาให้สำเร็จ

มันคงมีตระกูลชนชั้นสูงที่ไม่เป็นที่รู้จักอยู่คงกำลังสนับสนุนเจ้าชายมาจากในเงามือ ชาร์ลอตต์เป็นข้อยืนยันเรื่องนี้ได้ดี

ความลับทุกอย่างมันดูจะคลี่คลายลงแล้ว

‘ท่านหญิงยูริเซีย’

เมื่อห้าปีก่อน ฮาร์แมนก็ได้อยู่ในสวนแห่งนั้นด้วยเช่นกัน เขาได้รับหน้าที่ในการเฝ้าป้องกันพวกเขาควบคู่ไปกับภาคีอัศวินไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์คนอื่น แต่ในเวลานั้นเขาได้ล้มเหลวในการป้องท่านหญิงยูริเซียและองค์ชาย เมื่อพวกเขาออกไปเดินเล่น

แม้ว่าเจ้าชายจะสั่งให้เขาไปขอความช่วยเหลือ มันก็ยังเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาได้ละทิ้งหน้าที่ในการเป็นผู้คุ้มกันอยู่ดี

ฮาร์แมนกัดฟันแน่น

เขานึกถึงสภาพที่น่าอนาถของตัวเขาเองเมื่อยามนั้นและจมอยู่ในความอับอายของตัวเอง

‘ฉันเกือบจะลืมมันไปแล้วนะ แต่ว่า…’

เจ้าชายกำลังพยายามที่จะแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น เพียงเพื่อที่จะล้างแค้นตั้งแต่ยังมีวัยแค่เพียงสิบขวบ?

สำหรับเด็กอายุแบบนั้นแล้ว เขายังต้องอดทนต่อการโดนเหยียดหยามและถูกขับไล่ออกมาอีก…!

ฮาร์แมนนวดหน้าของตัวเอง

ท่านหญิงยูริเซียเป็นหญิงสาวที่งดงามทั้งด้านนอกและด้านใน

เธอปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกันและหัวใจของเธอนั้นคอยห่วงใยอยู่ตลอด เธออาจะดูธรรมดาทั่วไป แต่ในเวลาเดียวกันก็ยังดูพิเศษกว่าคนทั่วไป

‘นี่อาจจะเป็นผลที่ว่าทำไม’

….นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมองค์ชายองค์แรกถึงได้ปฏิบัติกับองค์ที่เจ็ด อัลเลน ออโฟเซ่ได้เย็นชาจนถึงตอนนี้

ไม่สำคัญว่าเขาจะกักเก็บอารมณ์ของตัวเองได้ดีแค่ไหน ฮาร์แมนก็ไม่สามารถที่จะทนต่อพฤติกรรมที่เหยียดหยามต่อความทรงจำท่านหญิงยูริเซียได้ แต่ความจริงมันแตกต่างออกไป

ถ้าเจ้าชายองค์ที่เจ็ดต้องการที่จะล้างแค้นให้ท่านหญิงยูริเซียจริงๆแล้วละก็ ถ้าอย่างงั้นแล้ว...

‘ถ้างั้น ฉันก็จะคอยรับใช้เขาในการทำภารกิจนี้ด้วยเช่นกัน!’

ฮาร์แมนกำหมัดแน่น เขาหายใจเข้าลึกๆและทำให้ตัวเองใจเย็นลง

ล้างแค้น

เพื่อที่จะทำให้เป้าหมายนี้ให้สำเร็จแล้วละก็ สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือการแก้ไขปัญหาตรงหน้าก่อน

“แน่นอนว่าฉันจะต้องโฟกัสกับสถานการณ์ปัจจุบันก่อนเป็นอย่างแรก”

เขาถอนหายใจยาวเหยียดออกมาก่อนที่จะเหลือบตากลับไปมองการเฝ้ารักษาการณ์ของปราสาท

ในระยะที่ห่างไกลออกไป ฝูงอันเดทได้ตั้งค่ายขึ้น ภูตผีนับร้อยนับพันตัวต่างจ้องมาที่โรเนีย

เป็นเพราะพวกมัน มันทำให้ความรู้สึกพร้อมต่อสู้มันยังไม่ได้จางหายและมันทำให้ความเหนื่อยล้าของทหารมันเพิ่มสูงขึ้นและในเวลาเดียวกันกำลังใจของพวกเขาก็ลดต่ำลง

และในคืนต่อไป มันเป็นคืนของวันที่ 25 ธันวาคม มันเป็นช่วงเวลาที่เคานต์แวมไพร์จะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งหนึ่ง

ฮาร์แมนหยุดจ้องไปที่ค่ายของศัตรูและกลับไปยังด้านในของปราสาท

เขาเห็นทหารที่คอยรักษาการณ์อยู่ต่างถือคบเพลิงที่สว่างสไว มันมีหลุมมากมายที่อยู่ภายในเมือง ตั้งแต่ที่อันเดทมันได้บุกรุกมาที่ด้านในนี้ มันจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ที่มันจะใช้วิธีนี้อีก เพื่อการป้องกันแบบนั้นแล้ว จำนวนของคนเฝ้ายามจึงเพิ่มขึ้นและทั่วทุกบ้านต่างเสาะหาหลุมเหล่านี้

กลุ่มค้นหาถูกจัดตั้งขึ้นมาโดยมีทหารอย่างน้อยสิบคนต่อกลุ่มและได้ถูกจัดตั้งออกมาถึงสามสิบกลุ่ม จำนวนคนที่ทำภารกิจนี้คือ 300 คน ในอีกความหมายหนึ่ง เมื่อฮาร์แมนคอยสังเกตจากด้านบนกำแพง มันเหมือนกับว่ามีคนไม่กี่คนเท่านั้นที่กำลังคอยเดินเฝ้ายามอยู่

ปราสาทน่าจะขาดแคลนกำลังคนนี้นา ทำไมกัน...?

เขาสามารถที่จะมองเห็นทหารส่วนใหญ่ที่เดินไปมาพร้อมกับคบเพลิง แต่มันมีพวกเขาส่วนหนึ่งที่ไม่ได้ถือคบเพลิงอยู่

ทำไมพวกเขาถึงเดินตรวจตราในความมืดโดยไม่มีคบเพลิงกัน? โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแสงจากพระจันทร์ถูกลืนกินโดยเมฆหมอกดำนั้น?

มันเป็นเรื่องที่น่าสงสัยมาก

ฮาร์แมนปีนลงมาจากบนกำแพง เขาหยิบคบเพลิงและเดินไปบอกอัศวินที่อยู่ใกล้เคียงว่าเขาจะเดินออกตรวจตรา ก่อนที่จะเดินลงไปหาทหารเหล่านั้น

ทหารีท่ไม่ได้ถือคบเพลิงต่างเลือกที่จะอยู่ในบริเวณที่มืดมิดที่ไม่มีคนอยู่ ฮาร์แมนขมวดคิ้ว ในขณะที่มองทหารเหล่านี้เดินเข้าไปภายในซอยมืด ก่อนที่จะเดินตามพวกเขาไป

“เห้ย พวกเจ้า! ทหาร!”

การตะโกนเรียกของเขาถูกเมินเฉย

เขาขมวดคิ้ว เขารีบก้าวตามพวกเขาไป เขาจับไปที่ไหล่ของชายคนหนึ่งและลากเขากลับมาทางตัวเอง

“เห้ย ทหาร! เจ้าทำบ้าอะไร…”

แค่ตอนนั้นเองที่สีหน้าของฮาร์แมนแข็งทื่อ

ทหารคนนี้สวมหมวกและหน้ากากที่ปิดบังใบหน้า เมื่อออกล่าพวกเหล่าอันเดทที่แพร่กระจายพิษและเชื้อโรค มันจึงเป็นเรื่องปกติที่จะสวมหน้ากาก แต่ว่าเจ้าคนนี้มันไม่ได้ปิดบังแค่จมูก แต่มันปิดทั้งใบหน้าของมันแทน

มันอาจจะเป็นเพราะว่า...

“อันเดท?”

มันเป็นทหารอันเดทที่ไม่มีแสงในดวงตาของมันเลย

ฮาร์แมนชักดาบออกมาและก้าวถอยหลังกลับไป แม้ว่าจะเป็นแบบนั้นเขาก็สงสัยในสายตาของตัวเอง

“แต่ว่ามันเป็นไปได้ยังไงกัน...พลังศักดิ์สิทธิ์...?”

ถึงแม้ว่ามันจะเจือจาง เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังศักดิ์สิทธิ์ที่ออกมาจากอันเดทตัวนี้

‘นี่มันเกิดบ้าอะไรกันขึ้น? ทำไมเจ้าพวกสัตว์ประหลาดเหล่านี้...!’

ฮาร์แมนตกอยู่ในความคิดที่ว่าเขาอาจจะตกอยู่ในมนต์สะกดของเหล่าปีศาจเข้าให้ สุดท้ายแล้ว พวกแวมไพร์บางตัวก็มีความสามารถในการใช้เวทย์มนต์ภาพลวงตา

‘ยังไงก็ตาม มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลอกสัมผัสของฉัน…’

ทหารอันเดทที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ได้เมินฮาร์แมนและเริ่มต้นเดินออกไปอีกครั้งหนึ่ง มันทำให้ฮาร์แมนกัดฟันและพุ่งเข้าใส่มัน

มันไม่ใช่เวลาที่จะลังเลอีกต่อไปแล้ว

เขาไม่รู้ว่าทำไมเจ้าพวกนี้ถึงไม่ได้สนใจในตัวเขา แต่การปล่อยพวกมันไว้มันจะกลายเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างมาก

ฮาร์แมนเหวี่ยงดาบที่แฝงพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้

อันเดททั่วไปก็คงจะกลายเป็นเถ้าถ่าน ทันทีที่มันถูกคมดาบนี้ตัดไป

อย่างไรก็ตาม....

แคร้ง!

...การโจมตีของเขาถูกบล็อคเอาไว้ได้

ตาของฮาร์แมนโตขึ้น

เจ้าซอมบี้นั่นใช้ดาบที่แฝงไว้ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์เหมือนกับเขาปัดป้อง ตาของอันเดทขยับไปมา ตาของมันบ่งบองให้ถึงวิญญาณที่กำลังลุกไหม้อยู่ภายในความมืด

หลังจากนั้น มันก็ปัดป้องดาบของเขาไป

มันก้าวถอยออกไปก่อนที่จะลดตัวลงต่ำ

ในเวลาเดียวกัน หอกดาบก็พุ่งออกมาจากในความมืดด้านหลัง

ทหารอันเดทตัวอื่นต่างปีนขึ้นไปบนกำแพงของซอยนี้ ก่อนที่จะลุมร้อมฮาร์แมนจากทั้งสองฝั่ง ในขณะที่ต่างสะบัดดาบไปมา

“..อะไรวะเนี่ย?”

การโจมตีที่ดุเดือดและไม่มีความลังเลต่างถาโถมมาจากหลายทิศทาง ไม่ว่าจะทั้งด้านหน้า ด้านซ้ายและด้านขวา

สีหน้าของฮาร์แมนตึงเครียดขึ้นทันที

....เนื่องจากว่าพวกอันเดทเหล่านี้ต่างโจมตีออกมาพร้อมกัน เหมือนกับว่าพวกมันเป็นอัศวินที่ได้รับการฝึกฝนมาแล้วยังไงยังงั้น