ตอนที่ 258: ผึ้งเมฆา (1)

แองเจเล่ไม่ได้พูดอะไรแต่เริ่มคิด

"มีวิธีที่จะอยู่ห่างจากพวกมันไหม" บารอนสงสัย

"ไม่ ผึ้งเมฆาจะโจมตีทุกอย่างที่บินเหนือพวกมันและจะกินอะไรก็ตามที่พวกมันพบ" ฮิคาริส่ายหัว

พ่อมดสี่คนยังเงียบหลังจากที่สนทนาสั้นๆ พวกเขาพยายามคิดวิธีที่ดีที่สุดให้ออกในการจัดการกับผึ้ง

ภายในห้องเปลวไฟภายในโคมไฟน้ำมันกำลังสั่นไหว

"ข้าคิดว่ารูปแบบเวทมนต์บนเรือเหาะสามารถเปิดใช้งานเพื่อรับความเสียหายได้" ทันใดนั้นแองเจเล่ก็เปิดปากพูด "แต่ข้าไม่แน่ใจว่ามันเป็นความคิดที่ดีหรือไม่"

"เราสามารถทดสอบมันได้กับผึ้งเมฆาสองตัวแรกที่มาเรือเหาะ" เรย์ไลน์พยักหน้าเล็กน้อย

"อีกนานแค่ไหนจนกว่าเราจะถึงอาณาเขตของผึ้งเมฆา" แองเจเล่ถาม

"เราจะถึงที่นั่นอีกประมาณครึ่งเดือน"

"ดี งั้นไปเตรียมตัวกันก่อน" แองเจเล่ลุกขึ้นยืน "ข้าจะกลับไปที่ห้องของข้า" เขาเปิดประตูและออกไป

คนอื่นๆลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน

"ข้าสงสัยว่าพวกเราจะไปโอแมนดิสกันกี่คน" ฮิคาริพึมพำ

"ขอให้โชคดี" บารอนสวมฮู้ดและก้าวออกไป

************************

มันเป็นเวลากลางคืน

แองเจเล่กลับไปที่เรือเหาะของเขา

ท้องฟ้าว่างเปล่า

กระโดดออกจากราวและก้าวไปบนดาดฟ้า บารอนตามหลังเขา เสียงเดียวที่มีคือเสียงฝีเท้าของพวกเขา

"กรีน ความแข็งแกร่งของรูปแบบป้องกันบนเรือเหาะแข็งแกร่งแค่ไหน" บารอนถามจากด้านหลัง

"มันพูดยาก ข้ากำลังต้องการทดสอบ" แองเจเล่หันกลับไป "แต่อย่าไปคาดหวังอะไรมาก ศัตรูของเราก็แข็งแกร่ง" เขาเตือนด้วยเสียงเคร่งเครียด

"ผึ้งเมฆามีความอึดและความต้านทานที่สูง พวกมันยังเก่งการต่อสู้ ถ้าแผนของเราล้มเหลวก็จะมีคนตายมากมาย"

แม้ว่าแองเจเล่จะมั่นใจในทักษะการต่อสู้ของเขาแต่ข้อมูลที่เขาได้ยินเรื่องผึ้งมันก็ดูน่ากลัว เขาไม่สามารถสัญญาอะไรกับลูกเรือได้จนกว่าเขาจะต่อสู้จริงๆ

"นอกจากนี้ยังมีหินเวทมนต์มากมายที่เก็บไว้ใต้ชั้นของห้องโดยสาร รูปแบบป้องกันและโจมตีก็ถูกตั้งไว้ที่นั่นด้วยเช่นกัน ถ้าเรามีผู้เชี่ยวชาญค่ายกล(แนะนำมาได้ครับนึกไม่ออกจริงๆว่าจะใช้อะไร)การเดินทางก็คงจะง่ายขึ้น เราสามารถต่อสู้ด้วยสิ่งที่เรามีในตอนนี้" แองเจเล่ถอนหายใจ

"เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าเรือเหาะจะไม่ได้รับความเสียหายที่ร้ายแรง นั่นเป็นสิ่งสำคัญ" บารอนพูดเสริม "เจ้า ข้า เรย์ไลน์และฮิคาริเป็นพ่อมดที่แข็งแกร่งที่สุดในทีม เราต้องรวบรวมข้อมูลให้มากที่สุดที่เราสามารถทำได้เมื่อเราปะทะกับผึ้งสำรวจ"

"อืม"

"เอาล่ะ ข้าจะต้องไปพักผ่อนก่อน" บารอนหันกลับไปและเดินไปที่บันได

แองเจเล่ยืนอยู่บนดาดฟ้าและรอจนบารอนไป

ฟิ้ว

มีเงาดำทะยานผ่านท้องฟ้าและลงบนไหล่ขวาของแองเจเล่ มันเป็นนกกระจอกราตรีสี่ปีก

แองเจเล่ลูบหลังของมันในขณะที่เขายืนอยู่ข้างราวและมองลงไป

มีจุดแสงสีน้ำเงินกำลังกะพริบอยู่ในป่ามืด มันอาจจะเป็นพืชบางอย่าง

แสงสีขาวที่นุ่มนวลจากจันทร์เสี้ยวสองดวงส่องลงบนแผ่นดิน

แองเจเล่ยืนอยู่ข้างราว ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมาก็มีคนค่อยๆเดินออกมาจากห้องโดยสาร

มันเป็นชายที่มีสีหน้าเคร่งเครียดบนใบหน้า เขาสวมชุดคลุมดำยาวที่ช่วยทำให้เขากลมกลืนกับความมืด ใบหน้าของเขาเจ็บปวดและดวงตาของเขาถูกล้อมรอบไปด้วยความหมองคล้ำ

"เจ้ากำลังมองหาข้าใช่ไหม" เขาเดินมาหาแองเจเล่ "คุยเสร็จแล้วหรือ"

"สถานการณ์ไม่ดี เพอร์รี่ช่วยรักษาเจ้าใช่ไหม เขาบอกว่าเจ้ารู้เรื่องค่ายกลอย่างมาก" แองเจเล่เอนตัวไปข้างหน้า "แล้วค่ายกลบนเรือเหาะ...."

ชายคนนั้นขัดแองเจเล่ก่อนที่เขาจะพูดจบ

"ไม่มีอะไรที่ข้าสามารถทำได้ เจ้ารู้ว่าเรือเหาะลำนี้ทำมาจากอะไรใช่ไหม ไม้สนนั้นแข็ง เบาและยืดหยุ่น อย่างไรก็ตามการนำพลังงานนั้นแย่มาก ข้าไม่สามารถปรับปรุงค่ายกลเพราะเรื่องนี้" ชายคนนั้นอธิบาย เขาเป็นคนที่ช่วยแองเจเล่ซุ่มโจมตีบารอนระหว่างการแข่งขัน

"เจ้าหมายถึงเรือทั้งสามลำสามารถรับมือกับความเสียหายได้แต่มันแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ค่ายกลโจมตีแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหม"

"ใช่" ชายคนนั้นพยักหน้า

"เอาล่ะ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ"

"ไม่เป็นไร"

ทั้งสองเดินลงบันไดพร้อมกันและกลับไปที่ห้องของตัวเอง

แองเจเล่นั่งอยู่ในห้องและคิดสักพักแต่เขาก็คิดแผนไม่ออก

ครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา

แองเจเล่ได้สื่อสารกับพ่อมดส่วนใหญ่จากเรือเหาะแล้ว

ฮิคาริเกลียดพ่อมดทุกคนบนเรือลำแรก ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่เธอจึงอยู่ในห้อง พ่อมดบนเรือเหาะของเธอแทบจะไม่พูดคุยกันหลังจากการแข่งขัน

มีเพียงพ่อมดสองคนที่ถามแองเจเล่เกี่ยวกับสถานการณ์แต่นั่นก็เป็นเพียงบทสนทนาเดียวที่พวกเขามี

สถานการณ์บนเรือเหาะของเรย์ไลน์นั้นต่างออกไป พ่อมดทุกคนเคารพเขา นอกจากนี้เขายังได้คัดเลือกผู้ช่วยเป็นสาวสวยอายุประมาณ 20 ปีซึ่งเป็นญาติของเรย์ไลน์ เธอต้องการเข้าร่วมการสนทนาระหว่างหัวหน้า แองเจเล่ไม่มีปัญหากับเรื่องนี้

เพอร์รี่ โนเพิ้ลและโค้ชได้คุยกับแองเจเล่แตกต่างไปจากเดิมหลังจากต่อสู้ มันดูเหมือนว่าพวกเขาต้องการเป็นเพื่อนกับพ่อมดที่แข็งแกร่งที่สุดในทีมแต่พ่อมดคนอื่นๆเพียงอยู่ในห้องของพวกเขาและสนใจธุระของตัวเอง

แองเจเล่ไม่ได้กังวลเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพ่อมด ระดับทักษะของเพอร์รี่ โนเพิ้ลและโค้ชต่ำกว่าปกติ เขาอยากจะใช้เวลากับบารอนและชายในชุดคลุมดำมากกว่า

ทุกหน้าที่ของเรือเหาะเป็นเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้แต่พ่อมดคนอื่นโค้งให้แองเจเล่เล็กน้อยหลังจากที่เขากลายเป็นเจ้าของเครื่องราง

***************************

ในท้องฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดมีเรือกอนโดล่าสีดำสามลำกำลังห้อยอยู่ข้างล่างของบอลลูน พวกมันกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

มีจุดสีขาวสองจุดกำลังบินไปใกล้ๆเรือลำแรก

พวกมันดูเหมือนแมลงวันที่บินไปรอบๆอาหารเน่าเสือ

พ่อมดได้รวมตัวกันบนดาดฟ้าของเรือลำแรก พวกเขามองไปที่จุดสีขาวที่กำลังบินด้วยความกังวล

แองเจเล่ยืนอยู่ข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด หัวหน้าทั้งสามยืนอยู่ข้างหลังเขา ไม่มีใครพูดอะไรและบรรยากาศก็หนักอึ้ง

"ค่ายกลป้องกันเปิดใช้งานเต็มที่ ตอนนี้ข้าจะเอาบาเรียพลังออก ทุกคนระวังตัวให้ดี!" ทันใดนั้นแองเจเล่ก็ตะโกน เขาจับเครื่องรางในมือขวาและส่ายมันเล็กน้อย

มีแสงประกายสีขาวกะพริบบนผิวของคริสตัล

สนามบาเรียล่องหนถูกปิดใช้งานและตอนนี้เรือเหาะทั้งสามลำก็ถูกเปิดเผยสู่สายตาของภัยคุกคาม

ผึ้งเมฆาสองตัวสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงและหยุดบินไปรอบๆ ตอนนี้มันตรงไปยังคนที่อยู่บนดาดฟ้า

ในที่สุดแองเจเล่ก็มองเห็นสิ่งมีชีวิตนี้ได้อย่างชัดเจนเมื่อพวกมันเข้ามาใกล้

ผึ้งขนาดมหึมาสองตัวมีร่างกายสีขาวและลวดลายเกลียวสีน้ำเงินปกคุลมท้องของพวกมัน ผึ้งแต่ละตัวสูงประมาณสองเมตรและภาพของพ่อมดบนดาดฟ้าก็สะท้อนอยู่ในดวงตาของพวกมัน

"เตรียมพร้อม!" แองเจเล่ยกมือขวาขึ้น

"ข้าจะทำเอง!" พ่อมดล่ำสันจากเรือเหาะลำแรกก้าวไปข้างหน้า มีธนูเหล็กยาวในมือของเขา

เขายกธนูและดึงสายธนูเต็มที่จากนั้นก็ยิงลูกธนูล่องหน

ฟึบ

ลูกธนูโดนหนึ่งในผึ้งเมฆาอย่างแม่นยำ มันระเบิดและเปลี่ยนเป็นใยเหนียวขนาดใหญ่จับผึ้งสองตัว

ตู้ม

ผึ้งเมฆาหลบไม่พ้นและโดนผิวของดาดฟ้ากลิ้งไปบนพื้นหลายครั้ง

ก่อนที่แองเจเล่จะออกคำสั่งต่อไปก็มีพ่อมดสองก็กระโดดไปที่ผึ้ง หนึ่งในนั้นมีกระบองในมือในขณะที่อีกคนมีดาบกางเขนยาวในมือ

เคร๊ง

แสงสีแดงและแสงสีเหลืองกะพริบในอากาศ พ่อมดสองคนปลิวจากแรงกระแทกทำให้โดนกับราว พวกเขาดิ้นสักพักก่อนที่จะหยุดเคลื่อนไหว

"อเรียน เจ้าเป็นไรไหม" มีพ่อมดคนหนึ่งวิ่งไปช่วยเขา "โอ้ พระเจ้า!" ทันใดนั้นเขาก็ตะโกน

ผึ้งเมฆาสองตัวพยายามหลบหนีจากใย แองเจเล่บอกให้เรย์ไลน์ไปเตรียมพร้อมและไปตรวจสอบอาการบาดเจ็บของพ่อมดทั้งสอง

อากาศรอบตัวผึ้งทั้งสองกำลังแช่แข็ง

ร่างกายของพวกมันปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งหนา แองเจเล่หรี่ตาและเขาก็เห็นเหล็กในที่แทงทะลุอกของพ่อมดทั้งสอง

เหล็กในยาวประมาณครึ่งเมตรเจาะทะลุโล่พลังของพ่อมดได้อย่างง่ายดาย

พ่อมดแสงชราก้มตัวตรวจสอบสภาพของพ่อมดทั้งสอง จากนั้นเขาก็มองที่แองเจเล่และส่ายหัวเล็กน้อย

พวกเขาถูกฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"โล่พลังไร้ประโยชน์....ความเสียหายมันน่ากลัวมาก...." ใบหน้าของแม่มดคนหนึ่งซีด "ทักษะพิเศษของอเรียนแข็งแกร่งกว่าของข้า...."

แองเจเล่ขบริมฝีปากและหันกลับไป เขาเห็นผึ้งเมฆาสองตัวได้หลบหนีออกจากใยล่องหนแล้วและตอนนี้ก็บินไปรอบๆเหนือดาดฟ้า

เรย์ไลน์และพ่อมดอีกหลายคนกำลังโจมตีผึ้งโดยใช้ลูกธนูไฟฟ้าแต่ผึ้งก็เร็วมากจนหลบการโจมตีส่วนใหญ่ได้อย่างง่ายดาย พวกมันยังบินอยู่ในอากาศหลังจากถูกโจมตีหลายครั้ง

แองเจเล่สังเกตเห็นว่าร่างกายของผึ้งล้อมรอบไปด้วยบาเรียแสงบางๆปกป้องพวกมันจากลูกธนูไฟฟ้าทั้งหมด

เรย์ไลน์และบารอนก็สังเกตเห็นบาเรียแสงด้วยเช่นกัน นอกจากนี้ยังมีพ่อมดกำลังบันทึกและคำนวณข้อมูลของผึ้งเมฆาทั้งสอง

เมื่อผึ้งเมฆาพยายามลงมาบารอนและเรย์ไลน์ก็ยิงพวกมันด้วยธนูไฟฟ้าที่แข็งแกร่งขึ้นแต่ก็ไม่มีลูกธนูดอกไหนที่สร้างความเสียหายกับสัตว์ประหลาดเหล่านี้จริงๆ

แองเจเล่บอกให้พวกเขาเพิ่มคาถาที่สร้างความเสียหายมากกว่า 40 หน่วยแต่พวกเขาก็ล้มเหลวในการเจาะบาเรียของผึ้งเมฆา ผึ้งสองตัวยังพยายามพุ่งไปหาพ่อมด

สีหน้าแองเจเล่เริ่มเคร่งเครียดเมื่อเวลาผ่านไป

เขายืนอยู่ข้างราวอย่างเงียบๆในขณะที่รอซีโร่ที่กำลังวิเคราะห์สิ่งมีชีวิต

แถวของข้อมูลกำลังกะพริบอยู่ในสายตาของเขา

[การจำลองและการวิเคราะห์เสร็จสิ้น]

เสียงจักรกลของซีโร่ดังก้องอยู่ในหูของแองเจเล่และเขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

[ข้อมูลของผึ้งงาน ยังไม่ใช่ผลลัพธ์สุดท้าย]

[ความแข็งแกร่งมากกว่า 11 ความว่องไวมากกว่า 8 ความอึดมากกว่า 8 พลังจิตมากกว่า 24 ทักษะพิเศษ: 1.สนามพลังน้ำแข็ง: สร้างสนามพลังน้ำแข็งด้วยคลื่นพลังจิตที่แข็งแกร่งที่สามารถป้องกันความเสียหายใดๆก็ตามที่ต่ำกว่า 30 หน่วยและความเสียหายน้ำแข็งทั้งหมดจะไร้ผล 2.ลดความเสียหาย: ทุกครั้งที่ผึ้งรับการโจมตีจากทักษะกายภาพหรือการโจมตีด้วยพลังงานความเสียหายจะลดลงครึ่งหนึ่ง 3.เข็มพิษ: ปลดปล่อยเหล็กใน ความเสียหาย ไม่ทราบ ทักษะอื่นๆ ไม่ทราบ]

'พลังจิตมากกว่า 24 หน่วย...' ในที่สุดแองเจเล่ก็รู้ว่าทำไมพ่อมดจำนวนมากถึงตายเมื่อเดินทางไปโอแมนดิส สิ่งมีชีวิตนี้เป็นเหมือนแกรนด์อัศวินที่บินได้ที่มีความต้านทานเวทมนต์สูงและมันสามารถสร้างความเสียหายทางธาตุได้ ผึ้งยังสามารถใช้การโจมตีระยะไกลได้ถ้ามันต้องการ

"บารอน! ข้าพร้อมแล้ว!" แองเจเล่สื่อสารกับบารอนและเรย์ไลน์โดยใช้อนุภาคพลังงาน