ตอนที่ 364

ตอนที่ 364 ยักษ์ผี

ในขณะที่เสียงคร่ำครวญยังคงดังอยู่เต็มสนาม

พื้นที่ตรงหน้าหวังหยวนเฟิงเกิดระลอกคลื่นอย่างแผ่วเบา เวทอัญเชิญค่อย ๆ ปรากฏขึ้นพร้อมกับแสงสีทองที่ไหลเวียน

สัตว์อสูรตนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากวงเวท

มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ ทั้งร่างปกคลุมด้วยขนขนนก ปากแลบลิ้นพิษออกมา และมีพลังงานสีดำลอยวนรอบกาย

【ชื่อ: ยักษ์ผี】

【คุณสมบัติ: ความมืด, พิษ】

【ระดับ: ทอง ขั้นที่ 5】

【คุณภาพ: เพชร】

【ทักษะ: ขนนกกลางเวหา, พิษหมอก, นรกเซินลั่ว】

【จุดอ่อน: แสง】

【เส้นทางวิวัฒนาการ: 1】

【คำอธิบาย: ร่างกายคล้ายมนุษย์ ปกคลุมด้วยขนนก มีลิ้นพิษที่พ่นออกมาจากปาก และล้อมรอบด้วยพลังงานมืด ยักษ์ผีมักจู่โจมหมู่บ้านมนุษย์ มีนิสัยโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง】

หวังหยวนเฟิงหรี่ตา สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีทั้งความยินดีหรือความโกรธ

“ยอมแพ้ซะ ถ้านายไม่อยากสัมผัสกับความเจ็บปวดถึงขีดสุด”

แม้เสียงของเขาจะไม่ได้ดังนัก แต่กลับดังชัดเข้าหูของทุกคนในสนาม

ทันทีที่ประโยคนี้จบลง ความเย็นยะเยือกก็แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทุกคน

ฉากจากการแข่งขันรอบก่อน ๆ ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

“ในเมื่อฉันมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ฉันจะไม่ยอมแพ้ ถ้านายอยากให้ฉันยอม ก็แสดงพลังของนายออกมาซะ”

หลี่ชิงโจวกล่าวอย่างสงบนิ่ง มองหวังหยวนเฟิงตรง ๆ ด้วยมือที่ไพล่หลังไว้ ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ในเมื่อนายเลือกเอง ก็อย่าหาว่าฉันโหดร้าย!”

หวังหยวนเฟิงกล่าวพลางลืมตาขึ้นอย่างรุนแรง

“ถ้าอย่างนั้น...ก็ให้เจอ ‘ความเจ็บปวดขั้นสุด’ ไปเลย!”

ทันทีที่เขาลืมตา

ยักษ์ผีก็เริ่มโจมตีในทันที

ยักษ์ผีมีใบหน้าสีเขียว เขี้ยวแหลมดูดุดันอย่างยิ่ง

มันจ้องไปยังลิงหินไท่ผิงด้วยดวงตาอำมหิต แล้วดวงตาก็หรี่ลง

ในชั่วพริบตา อุณหภูมิของสนามประลองทั้งสนามก็ลดต่ำลงหลายองศา

พลังเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมทั่วพื้นที่

ทักษะ — นรกเซินลั่ว!

ยักษ์ผีปล่อยทักษะนรกเซินลั่วออกมา

ทักษะนรกเซินลั่วเป็นทักษะประเภทภาพลวงตา โดยมียักษ์ผีเป็นศูนย์กลาง รัศมีสิบเมตรโดยรอบจะถูกปกคลุมด้วยมิติลวงตา

และภาพลวงตานั้นคือฉากนรกสุดสยอง

ภายในนรกจำลองนี้ ผู้เข้าแข่งขันจากรอบก่อน ๆ ต่างก็ถูกความหวาดกลัวกัดกร่อนจิตใจจนแทบพังทลาย

บางคนถึงกับยังไม่ทันเริ่มต่อสู้ก็หมดสติไปเสียก่อน

ไม่จำเป็นต้องให้หวังหยวนเฟิงลงมือ พวกเขาก็ถูกความกลัวฆ่าตายเสียเอง

และนรกเซินลั่วนี้ไม่ได้ส่งผลแค่สัตว์อสูรเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงผู้ควบคุมสัตว์อสูรที่อยู่ในขอบเขตนั้นด้วย — พวกเขาจะเห็นภาพนรกเช่นกัน

ภาพน่าสะพรึงเริ่มปรากฏในสายตาของหลี่ชิงโจว — ภาพของนรกที่น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ปีศาจชั่วร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนคำราม ยักษ์ยักษะแหวกว่ายอยู่ในอากาศ

น้ำมันเดือดพวยพุ่ง ควันดำโหมกระหน่ำ!

เสียงกรีดร้อง ร่ำไห้ สาปแช่ง ตะโกน... ดังก้องอยู่ข้างหูตลอดเวลา

หลิวหยวนเจิ้นบนแท่นกรรมการถึงกับตะลึงงัน

ทักษะทางจิตนี้ทรงพลังเกินไป แม้แต่เขา ผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับกึ่งปรมาจารย์ ยังมองเห็นเงาของภาพลวงตานรกนี้ได้

และภาพน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ในภาพลวงตานั้น ก็ทำให้เขารู้สึกขนลุกได้อย่างไม่น่าเชื่อ

เขาหันไปมองหวังหยวนเฟิงที่ยืนกอดอกอยู่กลางสนามอย่างองอาจ กวาดสายตามองทั้งสนามจากมุมสูง แล้วอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ

“สัตว์อสูรตัวนี้ แค่ทักษะเดียวก็นับว่าไร้เทียมทานในระดับทองแล้ว ไม่มีสัตว์อสูรระดับทองตัวไหนสามารถทนต่อ ‘นรกเซินลั่ว’ นี้ได้เลย”

แล้วเขาก็หันกลับไปมองหลี่ชิงโจวอีกครั้ง

หลี่ชิงโจวก้มศีรษะเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิด

ตรงหน้าของไท่ผิง ลิงหินของเขา ก็ปรากฏภาพเช่นเดียวกันกับของหลี่ชิงโจว — ภาพอันแปลกประหลาด น่ากลัว และเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ภาพนิมิตทั้งหลายโจมตีเข้าไปในจิตใจของไท่ผิง พยายามทำลายสติสัมปชัญญะของมัน...

มุมปากของหวังหยวนเฟิงยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้ม "เสร็จแล้ว เขาคืออีกคนที่อ่อนแอ"

ขณะพูดเขาก็ส่ายหัวและกล่าวต่อ "นอกจากพูดจาโอหังแล้ว เขาก็ไม่มีความสามารถอะไรเลย เขาถึงขั้นขยับมือไม่ได้แม้แต่ท่าทีเดียว"

เขาค่อยๆ หรี่ตาลงอีกครั้ง รอคอยให้เห็นฉากที่หลี่ชิงโจวและสัตว์อสูรของเขากรีดร้อง ร้องไห้ และกลิ้งไปมาบนสังเวียนเพราะการแตกสลายทางจิตใจ

แต่ในขณะนั้น ไท่ผิงเงยหน้าขึ้น

มันมองไปที่ยักษ์ผีที่เต็มไปด้วยพลังพิษที่อยู่ตรงหน้ามัน แล้วค่อยๆ ยืดนิ้วชี้ออกไป "ตรึงร่าง!"

ร่างของยักษ์ผีแข็งค้างไปชั่วขณะ และดวงตาของมันหดเล็กลง

พลังที่มองไม่เห็นมัดร่างมันไว้

นรกเซินลั่วถูกทำลายและดูดซึมเข้าไปในจิตสำนึกของมัน

นรกเซินลั่วถูกทำลายแล้ว!

จิตสำนึกของหวังหยวนเฟิงและยักษ์ผีถูกเชื่อมโยง

ทันทีที่นรกเซินลั่วแตกออก จิตสำนึกของเขาก็สัมผัสได้ถึงมัน

เขาลืมตาขึ้นทันทีและมองไปที่หลี่ชิงโจวด้วยความไม่เชื่อ

"นายทำได้ยังไง?" หวังหยวนเฟิงถามด้วยความประหลาดใจ

หลี่ชิงโจวยิ้มเล็กน้อย "ก็แค่ทักษะทางจิต ไม่เห็นจะยากเลย"

"เจี๊ยก!"

"คำถามแบบเด็กๆ แบบนี้ ทักษะภาพลวงตาขั้นต่ำแบบนี้จะมาหวาดกลัวข้าได้ยังไง ข้าเป็นราชาลิง ลิงผู้ทรงอำนาจที่ไร้เทียมทาน!"

ไท่ผิงกล่าว

พูดจบมันก็เหยียบเท้าแล้วกลายเป็นสายแสงพุ่งตรงไปยังยักษ์ผี

ดวงตาของยักษ์ผีหดลงทันที ขนบนร่างมันสั่นสะท้าน

มันพยายามดิ้นรนเพื่อหลุดจากการบังคับของท่าหยุดร่าง

พลังวิญญาณของท่าหยุดร่างของไท่ผิงนั้นทรงพลังมากกว่าพลังของนรกเซินลั่ว

ดังนั้นท่าหยุดร่างนี้ไม่เพียงแต่ทำลายนรกเซินลั่ว แต่ยังตรึงร่างของยักษ์ผีไว้

อย่างไรก็ตาม ยักษ์ผีซึ่งเป็นสัตว์อสูรระดับทองก็สามารถหลุดจากการตรึงได้ในไม่นาน

มันยกมือไขว้หน้าตัวเอง

ไท่ผิงต่อยออกไป

หมัดเล็กของมันข้ามระยะทางประมาณ 10 เมตรและมาถึงยักษ์ผี

ยักษ์ผียกมือไขว้เพื่อป้องกันตัวเอง

"ปัง!!!"

หมัดเล็กของไท่ผิงทันทีที่ปล่อยออกไปก็ขยายขนาดใหญ่ขึ้น ใหญ่กว่าตัวของยักษ์ผี

ยักษ์ผีถูกหมัดที่ใหญ่มหึมานั้นพุ่งถอยหลังไป

แรงลมที่น่าสะพรึงกลัวพัดผ่านสนามประลองพากลุ่มฝุ่นปลิวว่อน

ยักษ์ผีถูกพัดไปไกลราว 10 เมตรก่อนจะหยุด

ในขณะนั้น แขนของมันยืดออกและขนที่ปกคลุมร่างกายของมันช่วยให้มันลอยขึ้นชั่วขณะ

และเพราะความสามารถในการลอย ทำให้มันไม่ได้ตกออกจากสังเวียน

"อันนี้อะไร?"

บางคนในฝูงชนร้องออกมา

"นี่มันลิงหินจริงๆ หรอ?"

"ยักษ์ผีถูกผลักถอยและเกือบจะตกจากสังเวียนแล้ว!"

"ฉันเห็นอะไรเนี่ย? คนนี้แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ว้าว, ฉันต้องไปซื้อหวยหลังเลิกงานแล้วล่ะ"

ในฝูงชน นักสู้ศิลปะการต่อสู้ต่างก็อุทานออกมา

ใบหน้าของเฮ่อเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

หลังจากการเผชิญหน้าในครั้งนี้ หวังหยวนเฟิงกลับตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ

มันทำให้เขารู้สึกไม่เชื่อและยอมรับไม่ได้

หลี่ชิงโจวคือใคร? ดูเหมือนจะอายุแค่ 18 ปี ทำไมสัตว์อสูรของเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?

เฮ่อเฟิงเฟิงไม่สามารถหาคำตอบได้

ในสังเวียน

หวังหยวนเฟิงก็เก็บสีหน้านิ่งสงบของเขาไปแล้ว เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เคร่งขรึมและกำหมัดแน่น

ในการเผชิญหน้าครั้งนี้ เขาถูกบดขยี้

ไม่เพียงแต่นรกเซินลั่วถูกทำลาย แต่ในการแข่งขันด้านพลัง ยักษ์ผีก็เกือบถูกผลักตกจากสังเวียน

มันทำให้เขายอมรับไม่ได้!