ตอนที่ 311

ตอนที่ 311 ผู้พิทักษ์แผ่นดิน

ความคิดต่าง ๆ พลุ่งพล่านอยู่ในหัวของชายสวมแว่น แต่ทั้งหมดก็วูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แม้เจ้าแห่งศิลาเกือบจะสังหารพวกหลี่ชิงโจวหมดสิ้น แต่พวกเขากลับยังปรากฏตัวอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย

แต่เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญอีกแล้ว—ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ "การเอาชีวิตรอด!"

ชายสวมแว่นไม่มีเวลาจะตกใจอีกต่อไป

เขาโบกมือและตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างไม่ยอมแพ้

ยังคงตะโกนร้อง และวิ่งอย่างสุดแรงเกิดไปทางหลี่ชิงโจวกับพวก

ทว่าเจ้าแห่งศิลาเร็วกว่าชายสวมแว่นมากนัก

ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

"ช่วยฉันที..."

ชายสวมแว่นยื่นมือไปข้างหน้า เหมือนพยายามจะคว้าบางอย่างไว้

แต่ในวินาทีนั้นเอง ร่างของเขาก็ถูกยกขึ้นลอยจากพื้น

เจ้าแห่งศิลาเอื้อมมือใหญ่คว้าหัวของชายสวมแว่นเบา ๆ

แล้วยกขึ้นเหนือพื้นดิน

ขาของชายสวมแว่นยังแกว่งไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อและสั่นสะท้าน

ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"ไม่! ไม่! ฉันยังไม่อยากตาย!"

ทันใดนั้น บริเวณเป้ากางเกงของเขาก็เปียกชุ่ม พร้อมกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว

เขาตกใจจนปัสสาวะราด!

จากนั้น เจ้าแห่งศิลาก็ค่อย ๆ ออกแรงบีบฝ่ามือหินของมันลง

เสียง "ปัง!" ดังขึ้น—ศีรษะของชายสวมแว่นระเบิดกระจาย

เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นไปทั่วพื้น

ร่างของเขาทรุดลงเหมือนเส้นบะหมี่เปียก

เจ้าแห่งศิลาเหวี่ยงแขนเบา ๆ แล้วโยนศพเขาทิ้งไปอย่างไม่แยแส

ตอนนี้ เจ้าแห่งศิลาตัวนี้ก็ดูเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าพลังของมันใกล้หมดเต็มทีแล้ว

คนพวกก่อนหน้านี้แม้จะไม่อ่อนแอ พวกเขามีสัตว์เลี้ยงระดับทองถึงสามตัว

แม้สุดท้ายจะถูกเจ้าแห่งศิลาโลหะจัดการไปหมด

แต่การเสียสละของพวกเขาก็ไม่ได้ไร้ค่า เพราะมันได้กัดกร่อนพละกำลังของเจ้าแห่งศิลาไปมาก และยังทำให้มันบาดเจ็บอย่างหนัก

"ไม่อยากเชื่อเลย นอกจากเสือคำรามเพลิงแล้ว ยังได้ของดีอีกชิ้นแถมมาด้วย?" หลงเจ๋อหัวเราะออกมา

"จริงด้วย ไม่นึกเลยว่าจะได้ของตกหล่นแบบนี้" โจวจื่อฉีก็เห็นด้วย

"ลงมือ" หลี่ชิงโจวพูดอย่างเรียบเฉย

พวกนี้ตั้งใจจะทำร้ายคนอื่น แต่สุดท้ายกลับทำร้ายตัวเอง ไม่มีอะไรให้รู้สึกเห็นใจ

สัตว์เลี้ยงทั้งสามตัวของพวกเขาลงมือพร้อมกัน พลังสายฟ้า ไฟ และสายน้ำรวมกันโจมตี

สุดท้าย เจ้าแห่งศิลาโลหะก็ตกลงไปนอนแน่นิ่งบนพื้น

แล้วในอากาศ ก็ปรากฏแก่นหินสีทองลอยขึ้นมา

แต่เพียงชั่วพริบตา แก่นหินก็ร่วงหล่นเข้าไปในถ้ำเหมือนอุกกาบาตตก

"นั่นมันแก่นควบคุมของเจ้าแห่งศิลา!" หลงเจ๋อพูดขึ้น

"ที่แท้แก่นควบคุมถูกเก็บไว้ในถ้ำ ในร่างจำแลงอีกตัวหนึ่งนี่เอง ถึงว่าเราถึงหาไม่เจอ" หลี่ชิงโจวกล่าว

"เข้าไปดูในถ้ำกันเถอะ" โจวจื่อฉีกล่าว พลางเดินนำเข้าไป

ทั้งสามคนเดินเข้าสู่ถ้ำได้อย่างง่ายดาย

ภายในถ้ำนั้นเต็มไปด้วยความโกลาหล

ซากสัตว์เลี้ยงกระจัดกระจายไปทั่ว พื้นดินเปื้อนเลือดแดงฉาน

กลางถ้ำ มีแท่นหินก้อนหนึ่งตั้งอยู่ และบนแท่นหินนั้น แก่นหินสีทองนอนนิ่งอยู่

รอบ ๆ แท่น ยังมีผลึกหินอีกสามก้อนที่มีขนาดเท่ากับแก่นควบคุม

"นี่มันของวิเศษชั้นสูงเลยนะ!" หลงเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"ใช่ ของป้องกันระดับสูงแบบนี้ ส่วนใหญ่จะสร้างได้จากสิ่งมีชีวิตธาตุระดับสูงเท่านั้น" โจวจื่อฉีอธิบาย

"นี่น่าจะเป็นของที่เรียกว่า 'ผู้พิทักษ์แห่งปฐพี' ผลิตออกมาได้เหมือนกับโล่พลังที่เจ้าแห่งศิลาปล่อยออกมาก่อนหน้านี้เลย" หลี่ชิงโจวกล่าว

ของวิเศษชิ้นนี้มีพลังป้องกันสูงมาก

สามารถทนการโจมตีของสัตว์เลี้ยงระดับทองได้อย่างสบาย แม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงระดับแพลตตินัมโจมตี ก็ยังสามารถรับไว้ได้หนึ่งครั้งโดยไม่แตกหัก

ทั้งสามคนเดินเข้าไปใกล้แท่นหิน เพื่อพิจารณาสิ่งของที่วางอยู่

แท่นหินนั้นเป็นรูปทรงสามเหลี่ยม และแต่ละมุมของสามเหลี่ยม ก็วางผลึกหินไว้หนึ่งก้อน

แก่นควบคุมของเจ้าแห่งศิลาลอยเด่นอยู่กลางแท่นหิน แผ่รัศมีแสงสลัวออกมา

"เจ้าแห่งศิลา และของวิเศษผู้พิทักษ์แห่งปฐพีที่สกัดจากยอดเขาแบบนี้ หาได้ยากมากนะ!"

หลี่ชิงโจวพยักหน้าและกล่าว

"มาแบ่งของกันเถอะ!" หลงเจ๋อกล่าว

โจวจื่อฉีและหลี่ชิงโจวก็พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน

"ของผู้พิทักษ์แห่งปฐพีมีอยู่สามชิ้น เราก็แบ่งกันคนละชิ้น ส่วนแก่นควบคุมของเจ้าแห่งศิลา...ให้อยู่กับหลี่ชิงโจวเถอะ"

โจวจื่อฉีเสนอขึ้น

"ได้เลย!" หลงเจ๋อก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

เพราะในการต่อสู้ที่ผ่านมา หลี่ชิงโจวเป็นคนที่โค่นเจ้าแห่งศิลาไปถึงสองตัวด้วยตนเอง

เขามีบทบาทมากที่สุดในการต่อสู้ครั้งนี้ สมควรได้รับรางวัลมากกว่าใคร

ที่ให้แก่นควบคุมเจ้าแห่งศิลาแก่หลี่ชิงโจว ก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

หลี่ชิงโจวรับของโดยไม่ได้ปฏิเสธ

หลังจากทั้งสามคนเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็เดินออกจากถ้ำ

ระหว่างทาง หลี่ชิงโจวเล่นกับผลึกหินในมือ

ด้วยของวิเศษผู้พิทักษ์แห่งปฐพี เขาสามารถสร้างเกราะป้องกันรอบตัวได้

หากวางผลึกลงกับพื้น เกราะพลังที่สร้างขึ้นจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นอีก

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่ชิงโจวยังมีแก่นควบคุมของเจ้าแห่งศิลาอีกด้วย

ซึ่งสามารถส่งพลังธาตุหินเข้าสู่ของผู้พิทักษ์ได้อย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังป้องกันแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

การเดินทางครั้งนี้ นับว่าคุ้มค่ามาก

ทั้งสามคนค่อย ๆ เดินลงจากภูเขาอย่างช้า ๆ

เมื่อมาถึงเชิงเขา พวกเขาก็พบกลุ่มคนจากชมรมฝึกสุนัขของมหาวิทยาลัยอันหวย

"พวกนายลงมาจากเขาได้ยังไง? แล้วทำไมถึงดูเหมือนเพิ่งผ่านศึกใหญ่ ๆ มาแบบนั้นล่ะ?"

เล่ยหมิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในน้ำเสียงมีความสงสัยเล็กน้อย

"บนเขานั้น มีเจ้าแห่งศิลาที่เป็นสัตว์อสูรระดับทองขั้นที่ 5 อยู่ นายไม่เจอมันใช่ไหม?"

เล่ยหมิงมองเห็นผลึกหินในมือของหลี่ชิงโจวแล้วก็พูดขึ้นด้วยเสียงตกใจ

"เจอมันแล้ว—แต่มันตายแล้ว"

หลี่ชิงโจวตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

แต่สมาชิกในชมรมฝึกสุนัขถึงกับตะลึงงัน!

นั่นมัน เจ้าแห่งศิลา—สัตว์อสูรที่ทรงพลังที่สุดตัวหนึ่งในมิติลับแห่งนี้ ระดับทองขั้น 5!

แต่ตอนนี้...มันตายแล้ว!?

แถมยังตายด้วยน้ำมือของน้องใหม่สามคนจากมหาวิทยาลัยหลินหยวนอีกต่างหาก

พวกเขาทำได้ยังไง?

พวกเขาเป็น "ปีศาจ" รึเปล่า!?

หลิวหมิงเจียถึงกับหน้าซีดด้วยความหวาดกลัว

นี่เขาไปมีเรื่องกับใครเข้า? แค่ถูกสั่งสอนและต้องขี่ราชาสุนัขทิเบตเป็นพาหนะ ก็ยังถือว่าเบาไปด้วยซ้ำ

ถ้าหากสู้กันจริง ๆ เขาอาจกลายเป็นศพในมิติลับนี้ เหมือนกับเจ้าแห่งศิลาเลยก็ได้

คิดถึงตรงนี้ หลิวหมิงเจียก็รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาในใจ

ไป๋อีเองก็ดูตกใจเช่นกัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาเคารพชื่นชมเล็ก ๆ

เธอมองหลี่ชิงโจวด้วยแววตาหลงใหล ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

"ไม่รบกวนเวลาฝึกอีกแล้ว พวกเราจะพักหน่อย แล้วเตรียมตัวออกจากมิติลับล่ะ"

หลี่ชิงโจวกล่าว

"งั้นก็ลาก่อนนะ!" เล่ยหมิงกล่าวลา

"ไว้เจอกันใหม่!"

หลี่ชิงโจวตอบ

แม้ว่าทั้งสามจะสามารถโค่นเจ้าแห่งศิลาได้สำเร็จ แต่พวกเขาก็เหนื่อยล้าอย่างมาก

สัตว์เลี้ยงของพวกเขาเองก็ดูอ่อนแรงและอยากพัก

หากยังฝืนเดินหน้าทดสอบในมิติลับต่อไป ก็อาจเป็นอันตรายได้

ยิ่งไปกว่านั้น จุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้ก็สำเร็จลุล่วงแล้ว

สัตว์เลี้ยงของหลงเจ๋อและโจวจื่อฉีต่างก็บรรลุถึงระดับเงินขั้น 9 สามารถเตรียมเลื่อนขั้นได้

ส่วนสัตว์เลี้ยงของหลี่ชิงโจวก็ได้รับประสบการณ์เพิ่มขึ้นมาก

"ไปกันเถอะ!" หลี่ชิงโจวกล่าว

หลงเจ๋อและโจวจื่อฉีพยักหน้าตอบรับ

ทั้งสามใช้เครื่องมือส่งตัวเฉพาะของมิติลับ แปรเปลี่ยนเป็นแสงวาบสามสาย และหายตัวออกจากมิติลับในทันที